ศิลป์แห่งแผ่นดิน:'ครูเพลง เพลงครู' | คมชัดลึก

 

          ผมแต่งเพลงมาหลายปี นับร้อยๆ เพลง แต่ไม่มีใครเรียก “ครูเพลง” กระทั่งมาแต่งเพลงลูกทุ่งอย่างเอาจริงเอาจังเมื่อสาม-สี่ปีมานี้ จึงมีคนเรียก "ครูเพลง"

 

          คงเฉพาะเพลงลูกทุ่งนี่แหละที่ยกย่องคนแต่งเป็นครู ผมเองก็มีครูของผม ก็คือบรรดานักแต่งเพลงรุ่นพ่อรุ่นอารุ่นพี่และรุ่นเพื่อน ตลอดจนรุ่นน้องตามอายุแต่เป็นรุ่นพี่ทางชั่วโมงบิน

 

          ผมรู้สึกซาบซึ้งที่นักร้องบางคนที่ผมแต่งเพลงให้ร้องเดินทางมาพบเพื่อแสดงความเคารพ รู้สึกชื่นใจและเป็นเกียรติ

 

          อันที่จริงคือ ดีใจที่ได้เจอนักร้องคนดังน่ะ

 

          นักแต่งเพลงเป็นเหมือนผู้ปิดทองหลังพระ ผมแต่งเพลงไว้เยอะแยะมากมายหลากหลาย แม้แต่เพลงประจำสถาบันการศึกษาที่ผมเคยสอน เพลงประจำโรงเรียนของลูกชาย ผมแต่งเพลงให้เทศบาลของเมืองที่ผมอยู่ (ไม่มีใครรู้ว่าผมเป็นคนแต่ง) แต่งยันเพลง อ.บ.ต. เพลงโรงพยาบาล เพลงของหน่วยงาน องค์กร มูลนิธิต่างๆ ขนาดเพื่อนแต่งงานผมยังเคยแต่งเพลงรักให้เป็นที่ระลึกบ่าวสาว 

 

          เรียกว่าแต่งได้แต่งดีทุกสถานการณ์

 

          เพลงเด็กก็แต่งไว้มากตั้งแต่ครั้งยังเป็นครู จนปัจจุบันทำเพลงเด็กไว้มาก มีที่เป็นชิ้นเป็นอันก็สามชุด

 

          แต่งไปแต่งมามีผลงานเพลงหลากหลายเผยแพร่ไปแล้วเกินสองร้อยเพลง แต่เพิ่งมารู้สึกว่าตนเป็นนักแต่งเพลงจริงๆ ก็เมื่อปีสองปีนี่เอง

 

          คือเมื่อมีคนที่รักการแต่งเพลงมาเยี่ยมมาหามาขอความรู้อยู่ไม่ขาดสายนับได้กว่าสิบรายแล้วที่มา (แล้วผิดหวังกลับไป)

 

          ผมเคยไปร่วมกิจกรรมค่ายแต่งเพลงกับครูเพลงหลายท่านในฐานะวิทยากรร่วม ได้ฟัง “สูตรไม่ลับ” ของการแต่งเพลงแบบมืออาชีพ เช่นว่า ขึ้นต้นต้องโดนใจ เนื้อในต้องคมชัด มีท่อนฮุกที่ทำให้คนจดจำด้วย

 

          แล้วตอนจบต้องเอาให้ตาย ประมาณนี้ ผมก็เลยเก็บเอามาบอกต่อ แต่สำหรับผม ผมว่าการแต่งเพลงคือการรับไม้ต่อจากครู ความรู้ที่เรามีล้วนเกิดจากการฟังอย่างดื่มด่ำ จนเพลงลูกทุ่งแทรกซึมสู่เลือดเนื้อจิตวิญญาณ ต่อจากนั้นการแต่งเพลงก็เป็นเรื่องของการหลั่งไหลออกมาตามที่มีที่เป็น

 

          ผมคงเป็นครูที่ไมดีนัก รู้สึกเขินๆ เหมือนกันเมื่อมีใครเรียกว่าครูเพลง แต่ก็แอบปลื้มๆ นะ ผมว่า “ครูเพลง” ก็คือ “เพลงครู” นั่นแหละ ผมบอกกับใครๆ ที่มาขอความรู้เรื่องการแต่งเพลงจากผมว่าให้ฟังเพลงครูมากๆ ถ้าพูดแบบเพื่อนผมคนหนึ่งพูดไว้ก็คือ ให้ “กินครูเป็นอาหาร”

 

          “เพลงครู ”ของผมก็เช่น โปรดเถิดดวงใจ (ครูเบญจมินทร) เพลงมนต์รักลูกทุ่ง (ครูไพบูลย์ บุตรขัน) เพลงหนาวลมที่เรณู เพลงฝนเดือนหก เพลงนักโทษรัก เพลงใต้เงาโศก เพลงกระท่อมทองกวาว เพลงปรารถนา เพลงลาสาวแม่กลอง เพลงลานรักลั่นทม เพลงเกลียดคนโกหก เพลงจดหมายเป็นหมัน เพลงยาใจคนจน ฯลฯ

 

          ครับ “ครูเพลง” ก็คือ “เพลงครู” ของบรรดาครูเพลงทั้งหลาย