หลบร้อนลงอ่าง | คมชัดลึก

 

      ผมเกิดเดือนสิงหาคม กลางฤดูร้อน แต่ผมเป็นคนกลัวน้ำนะ บ้านเกิดอยู่ริมฝั่งเจ้าพระยา แต่ครอบครัวย้ายภูมิลำเนาไปอยู่บ้านดอน ปี 2501-2514 ผมใช้ชีวิตวัยเยาว์ ที่ต.โคกเดื่อ อ.ไพศาลี ซึ่งเป็นอำเภอที่แห้งแล้งทุรกันดารที่สุดของ จ.นครสวรรค์

 

      ถึงฤดูฝน น้ำจะหลากมาจากภูเขา ทุกหมู่บ้านจะมีสระน้ำขนาดใหญ่ ที่ชาวบ้านช่วยกันขุดไว้กักเก็บน้ำ สมัยนั้นขุดกันด้วยกำลังคน ไม่มีรถขุด รถตักดิน ขนดิน

 

      หมู่บ้านที่ผมอยู่ มีสระขนาดใหญ่ กว่าสนามฟุตบอลมาตรฐาน ซึ่งอยู่ในเขตวัด โดยมีสมภารเป็นศูนย์รวมใจนำประชาชน ร่วมมือร่วมแรง ขุดสระลูกใหญ่ด้วยจอบ ขุดไปทีละจึกละจึก จนค่อยๆ ลึก ค่อยกว้าง ขุดกันเป็นแรมปี

 

      เมื่อวันก่อนผมกลับไปเยือน อ.ไพศาลี บ้านวัยเยาว์ของผมอีกครา ด้วยความห่วงใยว่าปีนี้ ไพศาลีคงต้องลำบาก เผชิญปัญหาภัยแล้งอย่างยากเข็ญเช่นภาพความทรงจำในวัยเยาว์

 

      ผมขับรถวนรอบเทือกเขา กลุ่มใหญ่ระยะทางประมาณ 70-80 กม. จากเขาคอก ผ่านบ้านวังข่อย ซับสมบูรณ์ ช่องคีรี เมื่อผ่านต.ตะคร้อ ผมต้องตะลึง.. อ่างเก็บน้ำที่นี่กว้างใหญ่เวิ้งว้าง อำเภอที่กันดารที่สุด ยามฤดูแล้งสาหัสยังมีน้ำไว้ใช้อย่างเพียงพอ “อ่างเก็บน้ำห้วยใหญ่” ที่ต.ตะคร้อ ดูกว้างใหญ่สวยงาม ราศีจับว่าจะเป็นแหล่งท่องเที่ยว สำคัญของอำเภอ จังหวัด ในอนาคต

 

      บริเวณนี้มีน้ำตก 2 แห่ง สวนรุกขชาติ มีเมืองเก่าสมัยทวารวดี มีรอยพระพุทธบาทเก่าแก่ มีวัฒนธรรมชุมชน เป็นแหล่งผ้าทอ ตำแหน่งที่ตั้งเหมาะสม มีทางแยกเข้ามาจากถนนสายพหลโยธิน ที่ต.บางม่วง หรือเข้าทางตากฟ้า นครสวรรค์ หรือมาจากอ.บึงสามพัน เพชรบูรณ์

 

      ที่บอกว่าตะลึงในความเวิ้งว้างของอ่างเก็บน้ำ ผมไม่ได้ฝันถึงภาพการพัฒนาให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวแบบยิ่งใหญ่อลังการหรอกนะครับ ผมแค่หลบร้อนมานั่งเวิ้งน้ำ จอดรถไว้ไกลๆ แล้วเดินลงไปลุยน้ำแค่แข้ง วักน้ำมาลูบหน้าลูบตัว วันที่ผมไปเห็นมีคนมาเที่ยวเยอะอยู่ บ้างขับรถปิกอัพ ลงไปจอดในน้ำ ลุยลงไปครึ่งล้อเลย เปิดท้ายนั่ง ดื่มกิน เปิดประตูแค็บ เปิดเพลงดังลั่น ผมมองไปรอบๆ บริเวณ เห็นขยะเกลื่อน ทั้งถุงพลาสติก ขวด กระป๋อง นี่คงต้องพัฒนาตัวเราก่อนจะพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวนะครับ