วัฒนธรรมสำริดชิดขอบโขง วัดถ้ำพระศิลาทอง | คมชัดลึก

 

                      วัฒนธรรมสำริด ก็หมายถึงช่วงเวลาของการดำรงชีวิตอยู่ของผู้คนในตอนปลายยุคโลหะ สมัยก่อนประวัติศาสตร์ ที่เกี่ยวข้องกับเครื่องมือ เครื่องใช้ เครื่องประดับสำริด ซึ่งจากหลักฐานทางโบราณคดี พบว่า มีแหล่งโบราณคดีจำนานมาก กระจายอยู่ในดินแดนแถบนี้ และยังพบว่ามีการติดต่อสัมพันธ์ไปยังชุมชนภายนอก ไกลถึงอินเดีย จีนและเวียดนาม และยังพบว่ามีการพัฒนาไปสู่ความเป็นสังคมของกลุ่มชุมชนโบราณสมัยแรกเริ่มประวัติศาสตร์

 

                      จากหลักฐานทางโบราณคดี พบว่าบริเวณหนึ่งที่มีการค้นพบเครื่องมือเครื่องใช้สมัยยุคก่อนประวัติศาสตร์ โดยเฉพาะที่ทำจากสำริดและเหล็กก็คือ พื้นที่ราบลุ่มแม่น้ำมูลตอนล่าง และพื้นที่ราบลุ่มริมฝั่งแม่น้ำโขง ในเขตจังหวัดอุบลราชธานี และจังหวัดมุกดาหาร ที่อยู่ตอนเหนือขึ้นไป

 

                      หนึ่งในพื้นที่แหล่งสำริดริมโขง ในจังหวัดอุบลราชธานี คือที่ วัดถ้ำพระศิลาทอง บ้านนาหนองเชือก ต.เจียด อ.เขมราฐ ปัจจุบันจัดตั้งเป็น พิพิธภัณฑ์ชุมชนวัดถ้ำพระศิลาทอง ในปี 2551 เป็นพิพิธภัณฑ์ที่เกิดขึ้นจากการร่วมไม้ร่วมมือของชาวบ้านในบ้านนาหนองเชือก และชาวตำบลเจียดกับกรมศิลปากรที่จะอนุรักษ์หลักฐานทางโบราณคดีที่ขุดค้นพบจากแหล่งโบราณคดีดอนไร่ มีทั้งภาชนะเครื่องปั้นดินเผา ที่ใส่ศพโบราณ เครื่องประดับแก้ว หินและสำริด ตลอดจนเครื่องมือเครื่องใช้สำริดและเหล็กที่มีอายุมากกว่า 2,000 ปี นอกจากนี้ยังมีเครื่องมือเครื่องใช้โบราณของชาวชุมชนในตำบลเจียดด้วย

 

                      ที่นี่แต่เดิมเป็นพื้นที่ของพ่อใหญ่ทอก ฑีฆะ(เสียชีวิตแล้ว) ยกให้ลูกชายคนโตที่บวชพระ ได้เข้ามาใช้เป็นสถานที่ปฏิบัติธรรม (บริเวณชะง่อนหินตรงรูปปั้นตั้งอยู่ปัจจุบัน) โดยได้สร้างกุฏิขึ้น 1 หลัง ศาลาปฏิบัติธรรม 1 หลัง และพระพุทธบาทจำลอง ซึ่งบริเวณนี้เอง ชาวบ้านเจียดให้ความเคารพนับถือ และถือเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ที่มีเรื่องเล่าต่อๆ กันมาว่า ชาวบ้านดอนแดงออกหาอาหารลงมาตามร่องน้ำธรรมชาติ กระทั่งมาเจอถ้ำมีพระพุทธรูปจำนวนมาก จึงเรียกกันว่า “ถ้ำพระ” แต่น่าเสียดายที่มีคนมาขโมยพระพุทธรูปไปจนเกือบหมด

 

                      ส่วนที่ตั้งพิพิธภัณฑ์นั้น พระอาจาย์คารมย์ โอภาโส มีโครงการก่อสร้างศาลาการเปรียญหลังใหม่ จึงได้ขอบริจาคที่ดินจากชาวบ้านที่อยู่ใกล้วัดถ้ำพระศิลาทอง ก็ได้รับที่ดินบริจาคจากนายบัวผัน ชิณกะธรรม เจ้าของที่นาที่อยู่ด้านหน้าวัด ระหว่างที่มีการนำรถแบ็กโฮเข้ามาขุดดิน ก็พบเศษภาชนะดินเผาและเศษกระดูกมนุษย์จำนวนมาก ชาวบ้านจึงช่วยกันนำมาเก็บรักษาไว้ในวัด ทางวัดจึงได้สร้างอาคารขึ้นมาเพื่อจัดแสดงโบราณวัตถุเพื่อเป็นแหล่งศึกษาทางประวัติศาสตร์ของชุมชน

 

 

 

 

                      ด้านในอาคารพิพิธภัณฑ์ มีภาชนะเครื่องปั้นดินเผาทรงกลมขนาดใหญ่ที่ใช้ฝังศพของคนก่อนยุคประวัติศาสตร์ ลักษณะภาชนะดินเผาทรงกลมขนาดใหญ่ มีฝาปิด ข้างในภาชนะมีโครงกระดูกมนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์บรรจุอยู่พร้อมกับเครื่องประดับเป็นสร้อยคอลูกปัด

 

                      นอกจากนี้มีกำไลสำริด ขวานสำริดรูปรองเท้าบู๊ท เครื่องใช้เป็นเครื่องปั้นดินเผาขนาดต่างๆ นอกจากนี้ชาวบ้านยังได้ร่วมกันบริจาคเครื่องใช้พื้นบ้านมาเก็บไว้ให้ลูกหลานได้ชมได้ศึกษากันต่อไป

 

                      ใกล้ๆ กันมีอาคารเล็กๆ สำหรับทำเครื่องประดับเลียนแบบลูกปัดโบราณ โดยทำจากแก้ว ซึ่งชาวบ้านไปเรียนรู้การทำ แล้วมาช่วยกันทำขายเป็นของที่ระลึกหารายได้เข้าสู่ชมชน รูปแบบสวนงาม มีลักษณะต่างๆ แต่ที่เป็นเอกลักษณ์ของที่นี่ก็ต้องเป็นรูปดอกเจียด ดอกไม้ประจำตำบลเจียดนั่นเอง

 

                      แวะมาเยี่ยมชม ศึกษายุคก่อนประวัติศาสตร์ ซื้อของที่ระลึกติดไม้ติดมือกลับไปเป็นของฝาก ถือเป็นอีกช่องทางที่ช่วยให้พิพิธภัณฑ์ชุมชนอยู่ได้อย่างยั่งยืนต่อไป

 

 

---------------------------

 

 

                      การเดินทาง : จากอุบลราชธานีไป อ.เขมราฐ ซึ่งพิพิธภัณฑ์ฯ จะตั้งอยู่ก่อนถึงอำเภอเขมราฐ ประมาณ 10 กิโลเมตร เลี้ยวขวาไปสู่ตำบลเจียด และเข้าสู่บ้านนาหนองเชือก ติดต่อเข้าเยี่ยมชม: พระอาจารย์คารมย์ โอภาโส 08-3126-9011 นายประสงค์ 08-5303-4555, นายอารมณ์ 08-9280-1926

 

 

---------------------------