ร้าน‘กาแฟลาว’ที่ปากน้ำโพ | คมชัดลึก

 

     ผมไม่ใช่คอกาแฟ ที่บ้านไม่มีชุดกาแฟ ไม่มีมุมกาแฟ ไม่มีกาแฟอยู่ในบ้าน อย่าว่าแต่เครื่องชงเลย แค่ถ้วยกาแฟยังไม่มี แต่ผมก็ชอบเข้าร้านกาแฟ หลงใหลบรรยากาศร้านกาแฟ

 

     ผมจะดื่มกาแฟก็ต่อเมื่อต้องขับรถทางไกลโดยจะเลือกกาแฟที่อ่อนคาเฟอีนที่สุด และดื่มแต่กาแฟเย็น ไม่ลาเต้ ก็ม็อคค่า ได้แค่จิบสองจิบ อึกสองอึก เพราะผมแพ้ฤทธิ์คาเฟอีน

 

     แต่ก็บ่อยครั้งที่พาตัวเองเข้าไปนั่งในร้านกาแฟ สั่งกาแฟสักแก้ว นั่งอ่านหนังสือ หรือเขียนอะไรสักบท มองดูผู้คนที่เข้าออก ผมว่าคนที่หลงรักกาแฟส่วนมากเป็นคนที่น่าสนใจ ส่วนผมน่ะทั้งรักและหลงใหล ในกลิ่นรส แต่ปัจจุบันได้แค่ดมกลิ่น และจิบพอเปียกลิ้น ถ้าดื่มมากไป หัวใจจะเต้นแรง รู้สึกจุกอก พาลถึงปวดเอาเป็นเอาตาย แถมส่งผลให้นอนไม่หลับทั้งคืน

 

     ล่าสุดผมได้พบร้านกาแฟที่น่ารัก น่านั่งที่ปากน้ำโพ บ้านผมเอง คือร้าน

 

     “กาแฟลาว”

 

     คุณประทีป ดิษเจริญ หรือ “คุณเหมียว” หนุ่มใหญ่ ผู้ถือกำเนิดที่เวียงจัน สป.ป.ลาว มาเรียนอุดมศึกษา ในเมืองไทยเมื่อวัยเยาว์จบการโรงแรมจากมหาวิทยาลัยในภาคตะวันออก

 

     ทำงานเกี่ยวกับโรงแรมมาหลายแห่ง กระทั่งความรักที่มีต่อกาแฟได้นำพาชีวิตมาเป็น เจ้าของกิจการกาแฟนาม “กาแฟลาว”

 

     ผมเห็นเครื่องคั่วกาแฟที่ตั้งอยู่ด้านในร้านให้รู้สึกประทับใจเขาเล่าถึงการเดินทางของกาแฟ...เมล็ดกาแฟมาจากไร่กาแฟที่ปากเซ แขวงจำปาสัก ลาวใต้ คัดเกรดจาก“กาแฟกะลา”(เปลือก) เป็น“กาแฟสาร ”ผ่านการคั่ว กาแฟคั่วอ่อน(ไฟ) คือกาแฟ (รส) เข้ม คาเฟอีนสูง

 

     กาแฟคั่วแก่ (ไฟ) คือกาแฟ(รส)อ่อน คาเฟอีนน้อยลง มีคาร์บอนสูง

 

     ดีจังที่เจ้าของร้านกาแฟ พูดคุยเรื่องกาแฟให้ฟัง คนที่รักในสิ่งที่ทำ ทำในสิ่งที่รัก เป็นคนที่มีความสุขเสมอ

 

     แล้ว คุณเหมียวยังเล่นกีตาร์คลาสสิคให้ฟัง เมื่ออารมณ์ดี เขาก็นั่งเก้าอี้เล่นเปียโน ตัวที่ตั้งอยู่ในร้านเสมือนเฟอร์นิเจอร์ตกแต่งร้าน และเมื่อเขาพรมนิ้วลงไป เสียงเพลงแสนรื่นรมย์ ก็เริ่มต้น ท่ามกลางกลิ่นหอมกรุ่นอุ่นไอกาแฟ

 

     ไม่ใช่ว่าผมจะเขียนโปรโมทร้านกาแฟหรอกนะ เพียงแต่เล่าให้ฟังเฉยๆว่าผมรู้สึกรื่นรมย์ ที่ได้มาที่นี่ “ร้านกาแฟลาว” ตรงสี่แยกใหญ่ ถนนสายหลักที่จะขึ้นเหนือ ฝั่งเดียวกับสนามกีฬาจังหวัด ใกล้ๆ กับร้านก๋วยเตี๋ยวดัง “เจ้เช็ง” นั่นแหละ ผมสัมผัสได้ถึงความรักที่เขามีต่อกาแฟ ต่อดนตรี และชีวิต ดูๆ เขาจะชอบศิลปะด้วย เพราะเห็นมีภาพเขียนประดับอยู่บนฝาผนัง

 

     ไม่มีอะไรสำคัญหรอก ก็แค่ร้านกาแฟอีกร้านหนึ่ง ของชายวัยกลางคน คนหนึ่ง ซึงทำในสิ่งที่รัก และรักในสิ่งที่ทำครับ