
"ขี้มอด" เมล็ดมีพิษ
นึกถึงโรคหวัดกำลังระบาด นึกถึง "ขี้มอด" หรือ กระพี้หยวก ขึ้นมาทันที คือคนทางภาคอีสาน และเหนือมักใช้เปลือก "ขี้มอด" ที่ว่านี้มาสับเป็นชิ้นเล็กๆ ผสมน้ำอาบรักษาอาการหวัดได้
"ขี้มอด" เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง อยู่ในวงศ์ LEGUMINOSAE-PAPILIONOIDEAE ลำต้นโปร่งสูงเต็มที่ราว 20 เมตร เรือนยอดเป็นพุ่มกลม มีหนามยาวตามลำต้น ชอบขึ้นตามป่าเบญจพรรณ ป่าดงดิบ พบมากที่ภาคเหนือ ภาคอีสาน และแถบภาคตะวันออกของไทย ที่ระดับความสูง 50-60 เมตร
ใบ เป็นใบประกอบชั้นเดียว ขึ้นเรียงสลับตามกิ่ง ใบย่อยออกเวียนสลับราว 6-9 ใบ รูปทรงรีกึ่งรูปไข่ กว้าง 1.5-2 ซม. ยาวราว 3 ซม. ขอบเรียบ โคนใบสอบ ปลายใบมนเว้าเล็กน้อย
ดอก ออกเป็นช่อแยกแขนง ขนาดเล็กออกตามซอกใบและปลายกิ่งยาว 5-10 ซม. เวลาบานมีกลีบเลี้ยง 5 กลีบ กลีบดอก 5 กลีบ ลักษณะเป็นดอกถัว สีเหลืองอ่อน บางดอก สีชมพูอมม่วง กลางดอกมีเกสรตัวผู้ 10 อัน ดอกดกมีพิษ ดอกราวเดือนมีนาคม-เมษายน
ผล เป็นฝักแบนสีเขียว เมื่อแก่จัด สีเหลือง กว้าง 1.5-2 ซม.ยาว8-16 ซม.โคนฝักเรียว ปลายแหลม ด้านในมีเมล็ด 2-4 เมล้ด สีน้ำตาล
ขยายพันธุ์ เพาะเมล็ด ตอนกิ่ง ปักชำกิ่ง ขึ้นได้ทุกสภาพดิน ความชื้นและแดดปานกลาง
"นายสวีสอง"



