หนังสือที่เธอถือมา : นิทานยุง | คมชัดลึก

 

 

ไฉนยุงตัวเมียชอบดูดเลือด

มิแห้งเหือดมิหักห้ามความกระหาย

นิทานเรื่องชีวิตและความตาย

เล่ากันมามากมายในเวียดนาม

 

ผ่านถ้อยคำตำนานนานมาแล้ว

ผู้คนแว่วคำตอบต่อคำถาม

สองสามีภรรยาพยายาม

ครองชีวิตในนิยามของความรัก

 

ชายหนุ่มชื่อ ‘หงอกเติม’ ทำนาไร่

เลี้ยงครอบครัวด้วยใจอันแน่นหนัก

หญิงสาวชื่อ ‘เญินเหยียบ’ สวยงามนัก

อยู่บ้านถักทอผ้าประสาจน

 

ความในใจภรรยาช่างเร้นลึก

แอบรู้สึกเบื่อหน่ายบ้านหลายหน

เกียจคร้านต่อการงานอันต้องทน

ผู้สามีดิ้นรนไม่รู้ทัน

 

วันหนึ่ง ‘เญินเหยียบ’ อันเป็นที่รัก

อยู่อยู่ก็ป่วยหนักกะทันหัน

ต้องจากโลกนี้ไปโดยฉับพลัน

สะอื้นอั้น ‘หงอกเติม’ ต่อน้ำตา

 

เขาขายที่ขายทางทรัพย์สมบัติ

ล่องเรือพรากพร่ำพลัดปรารถนา

บนเรือคือโลงศพภรรยา

สุดแต่ว่าชะตากรรมจะนำไป

 

เทพบุตรองค์หนึ่งจึงสงสาร

ดลบันดาลช่วยคนพ้นทุกข์ได้

ต่ออ้อนวอนทั้งปวงด้วยดวงใจ

เพียงต้องใช้เลือดสามหยดรดศพนาง

 

ชายหนุ่มทำตามนั้นฝันเป็นจริง

หญิงสาวผู้แน่นิ่งพลันติงร่าง

ฟื้นคืนชีพสวยงามกว่าเดิมพลาง

กราบลาเทพเดินทางกลับภูมิลำเนา

 

ด้วยแรงรักเทพช่วยด้วยแรงฝัน

มินานอยู่ร่วมกันพลันโศกเศร้า

นางที่รักหายไปไม่เหลือเงา

ก่อนเขาเห็นนางบนเรือพ่อค้า

 

แสนเสียใจในรักล่มหักร้าง

ลงท่ามกลางเหลี่ยมเล่ห์เสน่หา

เมื่อมิอาจอ้อนวอนนางกลับมา

เขาจึงกล่าววาจาทวงเลือดคืน

 

‘เลือดสามหยดก่อนนั้นคืนฉันเถิด

หากเธอเกิดรักใคร่ต่อชายอื่น’

นางกรีดเลือดสามหยดรดลงพื้น

ก่อนล้มครืนร่างกายแห้งตายซ้ำ

 

‘เญินเหยียบ’ กลายเป็นแมลงชนิดหนึ่ง

ผู้คนถึงบอกเล่าหลายเช้าค่ำ

ยุงตัวเมียกระหายเลือดดูดเลือดประจำ

ตามต่อกรรม ‘หงอกเติม’ ต่อชีวิต!

 

*แต่งจากนิทานเรื่อง ‘ความกระหายชีวิต’ โดย นาย เหวียน วัน วิ้ง – ดำรง

นักศึกษาเวียดนาม เรียนภาษาไทยสอนโดย อาจารย์สุทัศน์ วงศ์กระบากถาวร

จากหนังสือ ‘ฮานอย...รอยอดีต’ โดย ทัศนาวดี

กากะเยียสำนักพิมพ์ ๒๕๕๕