อินโดนีเซียกับนโยบาย พึ่งพิงตนเองเรื่องข้าว (1) | คมชัดลึก

 

                      หากมองย้อนไปในอดีต ภาวะการขาดแคลนข้าวในอินโดนีเซีย หรือที่เรียกกันดั้งเดิมว่า หมู่เกาะชวา มีมาอย่างยาวนานแล้ว ทั้งในช่วงที่หมู่เกาะชวาอยู่ภายใต้การเป็นอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์ หรือฮอลแลนด์ และหลังการประกาศเอกราชในปี พ.ศ.2488 ซึ่งโดยปกติอินโดนีเซียเป็นประเทศผู้นำเข้าข้าวทุกปี เพราะมีการผลิตไม่เพียงพอภายในประเทศ อีกทั้งในปีใดที่ภูมิอากาศไม่เอื้ออำนวยหรือมีภัยพิบัติทางธรรมชาติ รวมถึงการระบาดของโรคแมลงเพิ่มความเสี่ยงให้มีมากขึ้นแล้ว ภาวะการขาดแคลนข้าว ซึ่งเป็นอาหารจานหลักของประชากรในประเทศก็จะทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้นอย่างมากตามมา

 

                      ความเดือดร้อนดังกล่าวในอดีตได้ส่งผลให้อินโดนีเซียต้องนำเข้าข้าวจำนวนมากในแต่ละปีเพื่อให้เพียงพอกับความต้องการของประชากร และเนื่องจากอินโดนีเซียเป็นผู้นำเข้าข้าวรายใหญ่ในตลาดการค้าข้าวโลก ความผันผวนของปริมาณผลผลิตข้าวของอินโดนีเซียในขณะนั้นได้ส่งผลกระทบต่อความผันผวนของราคาข้าวในตลาดการค้าข้าวโลกตามมา เพราะตลาดการค้าข้าวโลกเป็นตลาดที่บาง (thin market)

 

                      การที่อินโดนีเซียเป็นชาติที่มีประชากรหนาแน่นและประชากรส่วนมากบริโภคข้าวเป็นอาหารหลัก ความไม่มีเสถียรภาพของราคาข้าวและความไม่เพียงพอย่อมส่งผลกระทบต่อแรงกดดันทางการเมืองตามมา เพื่อแก้ปัญหาภาวะการขาดแคลนข้าวและความผันผวนของราคาข้าวภายในประเทศ รัฐบาลอินโดนีเซียในขณะนั้นได้จัดตั้งองค์กรที่เรียกเป็นภาษาอินโดนีเซียว่า Badan Urusan Logistik (BULOG) หรือในภาษาอังกฤษว่า The National Logistic Supply Organization ขึ้นในปี พ.ศ.2510 เพื่อทำหน้าที่ในการบริหารสร้างมูลภัณฑ์กันชนข้าวไม่ให้เกิดภาวะขาดแคลนจนเกิดความไม่มั่นคงทางอาหารและรวมถึงการเป็นหน่วยงานทำหน้าที่บริหารราคาข้าวในประเทศให้มีเสถียรภาพ ทั้งราคาฟาร์มที่เกษตรกรได้รับและราคาที่ผู้บริโภคจะต้องจ่าย

 

                      โดยในด้านราคาฟาร์มบูล็อก (BULOG) จะใช้กลไกของระบบสหกรณ์การเกษตรเข้าไปแทรกแซงรับซื้ออุปทานจำนวนหนึ่งจากเกษตรกรโดยเฉพาะในช่วงฤดูเก็บเกี่ยว แล้วนำเข้ามาเก็บในสต็อกของรัฐ ซึ่งมีที่ตั้งกระจายอยู่ในเมืองต่างๆ ไม่น้อยกว่า 1,500 แห่ง เพื่อทำให้ระดับราคาข้าวเปลือกที่เกษตรกรได้รับไม่ตกต่ำจนไม่คุ้มต้นทุนการผลิต และขณะเดียวกันก็ทำหน้าที่รักษาระดับเพดานราคาที่ผู้บริโภคจะต้องจ่ายจากการหาซื้อข้าวในท้องตลาดในระดับราคาที่ไม่สูงเกินไปจนผู้บริโภคได้รับผลกระทบ โดยมีจุดกระจายข้าวรวมกันถึง 58,226 แห่ง อีกทั้งยังให้การอุดหนุนข้าวราคาต่ำให้กับคนยากจนในเมืองอีกด้วย

 

                      ดังนั้น บูล็อก จึงเป็นองค์กรภายในประเทศของอินโดนีเซียที่บริหารจัดการในการสร้างเสถียรภาพด้านราคาและป้องกันภาวะการขาดแคลนข้าวเพื่อการบริโภคภายในประเทศเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน การทำงานของ บูล็อก จึงมีทั้งการเข้าไปรับซื้อข้าวจากเกษตรกรเพื่อการรวบรวมเป็นสต็อกข้าวของรัฐและอีกส่วนหนึ่ง ทำหน้าที่ในการนำเข้าข้าวจากต่างประเทศเพื่อการบริหารสต็อกให้อยู่ในระดับที่เหมาะสม และรวมถึงการจัดสรรข้าวให้คนยากจนได้เข้าถึงอาหาร (อ่านต่อวันศุกร์หน้า)

 

 

 

 

--------------------