ลุงแจ่มเตือนภัย : ระวังตัวเอง (2) | คมชัดลึก

 

                      พอวันถัดมาซึ่งเป็นวันเสาร์ พวกเราเดินทางเข้าเวียนนาประเทศออสเตรีย ตัวเราเองยังโทรคุยกับคุณแม่ตลอดว่าเราโชคดี ไม่มีอะไรหาย เพราะทั้งตัวไม่มีของมีค่าเลยนอกจากโทรศัพท์ ปรากฏว่าตอนบ่ายวันนั้นระหว่างที่ไปเข้าห้องน้ำในร้านขนมหวานสาขาใกล้กับ St.Stephen's Cathedral ชื่อร้าน “aida” ก่อนเข้าห้องน้ำก็หยิบกระเป๋าตังค์ออกมาจากโค้ทจ่ายเงินหนึ่งยูโรก่อนเข้าตามปกติ ซึ่งตอนเราเข้าไม่มีคนเลย แต่พอออกมาล้างมือ คนเดินเข้ามาในห้องน้ำเยอะพอสมควร ซึ่งมีจังหวะหนึ่งที่เราหมุนตัวเพื่อจะออกจากห้องน้ำแล้วชนคนไปหนึ่งที

 

                      ซึ่งไม่แน่ใจว่าคนนั้นหรือเปล่าที่ขโมย แต่ไม่ถึงห้านาทีหลังจากที่เราออกมาจากห้องน้ำก็พบว่า กระเป๋าตังค์หายไปแล้ว และจับใครไม่ได้เลย และก็อีกเช่นเคย พนักงานในร้านไม่ให้ความช่วยเหลือใดๆ ทั้งสิ้น ขอดู CCTV ยังไม่ยอมเลย ประหลาดมาก เราก็รู้สึกแย่ไม่คิดว่าจะเจอกับตัว ก็ไปแจ้งตำรวจตามปกติ เงินในกระเป๋ามีไม่เยอะหรอก ร้อยกว่ายูโร ไม่เจ็บใจอะไร ที่มารู้สึกแย่ก็คือ วีซ่าอังกฤษมันหายไปด้วย เพราะใส่ไว้ในกระเป๋าตังค์ใบนั้น บัตรเดบิตก็หายไป ซึ่งมันแย่ตรงที่จองตั๋วกลับเข้าอังกฤษ และจากอังกฤษกลับไทยไว้แล้ว โรงแรมในอังกฤษก็จองแล้ว ทัวร์ในอังกฤษกับพ่อแม่ก็จองแล้ว

 

                      ซึ่งเราต้องกลับไปให้ทันภายในวันที่ 2 ซึ่งเป็นวันที่เราต้องออกจากออสเตรียไปอังกฤษ ก็ลองเสี่ยงดวงไปกับสนามบินดูเพราะมีตั๋วก๊อบปี้ของวีซ่าอยู่ พาสปอร์ตก็อยู่ ไม่น่าจะมีปัญหา ปรากฏว่าเขาไม่ยอม ตอนนั้นที่อยู่ Salzburg แล้วต้องนั่งรถไฟกลับเข้ามาที่เวียนนาอีกครั้งเพื่อติดต่อกับ British Embassy in Vienna เพื่อนที่มาด้วยกันก็แยกกันไปในเช้าวันนั้นแล้วเพราะต้องไปเที่ยวต่อที่ปราก ส่วนเราจะเข้าอังกฤษ ระหว่างทางที่นั่งรถไฟจาก Salzburg ไปเวียนนา เราที่อยู่ในสภาพกลัวมากจนตัวสั่น น้ำไหลตลอดทางเพราะอยู่คนเดียว เงินไม่มี เข้าอังกฤษไม่ได้ คนที่นี่ก็พูดอังกฤษไม่ค่อยได้ ผู้อพยพเต็มไปหมด มองตาใครก็กลัวว่าเขาจะเป็นโจรไปซะทุกคน วินาทีนั้นสิ่งเดียวที่มีอยู่คือโทรศัพท์กับ internet ขาดสิ่งนี้ไปบอกเลยว่าคงได้ตายอยู่ในเวียนนา

 

                      ระหว่างทางนั่งรถไฟหาข้อมูลตลอดว่าต้องติดต่อใคร ทำเรื่องอย่างไร ซึ่งพบว่า British Embassy in Vienna เขาไม่รับทำเรื่องใดๆ ที่เกี่ยวกับวีซ่าเลย ไม่รู้ว่าจะทำวีซ่าได้ที่ไหน จะพักที่ไหนที่ปลอดภัย ตอนนั้นไม่รู้จะพึ่งใคร ไม่รู้จะให้ใครช่วย เงินที่มีอยู่ก็แทบจะไม่พอ ตัดสินใจโทรไปสถานทูตไทยในเวียนนา แล้วติดต่อทางเจ้าหน้าที่เรื่อยๆ จนกระทั่งเรามาลงรถไฟที่สถานี Westbahnhof ในเวียนนา เท่านั้นแหละน้ำตาไหลเลย เพราะไม่รู้จะไปที่ไหน ไม่รู้จะทำอะไรต่อ จะเอาเงินจากไหน สภาพรอบข้างก็มีแต่ผู้อพยพ คนจร น่ากลัวมาก ตัดสินใจโทรไปสถานทูตไทยในเวียนนาอีกครั้ง

 

 

 

--------------------

 

ที่มา : เผยแพร่ทางโซเชียลมีเดีย

 

--------------------