ศิลป์แห่งแผ่นดิน : คิดถึงเพื่อน | คมชัดลึก

 

       อยู่ดีๆ ก็คิดถึงเพื่อนร่วมถนนสายคนเพลงบางคน คิดถึงเพลงบางเพลง ก็เมื่อวันก่อนนั่งกินอาหารอยู่ที่ร้านริมแควน่าน ได้ยินเพลง “หมาเศร้า” คอเพลงชีวิตรุ่นกลางๆ จำนวนหนึ่งจำพวก หนึ่ง ซาบซึ้งจะเป็นจะตายกับเพลงของ “แก้ว ลายทอง” เพลงนี้

 

       “ตั้งวงริน กินเหล้า ถ้าไม่เมาไม่เลิก ไม่เช็กบิลไม่ไล่ไม่ไปจากร้าน.......” ผมเองได้ยินเพลงนี้ก็เลยคิดถึงเขา ทั้งๆ ที่เราก็อยู่ไม่ไกลกัน รู้ข่าวว่าตัวเขาอยู่ใกล้ๆ

 

       แต่ในความรู้สึกเหมือนอยู่ไกล เพราะไม่เคยได้ยินเสียงของเขาอีกเลยจนกระทั่งร้านอาหารเปิดเพลง “หมาเศร้า” นี่แหละ พาให้นึกถึง คนเพลงคนอื่น ๆ อีกหลายคน

 

       คิดถึง “ครูซัน” และ เพลง “ดั่งดอกเสี้ยว”

 

       “ให้ชีวิตเจ้าสดใส สว่างไสวดั่งดอกเสี้ยวสาว ไม่ร่วงหล่นก่อนสายลมหนาว ให้เป็นดวงดาวประดับดอย”

 

       หลายปีแล้วที่ “ครูซัน” จากแฟนเพลงไปไกลแสนไกล

 

       คิดถึง “อารักษ์ อาภากาศ” เจ้าของเพลง "คนเดินดิน”

 

       อารักษ์ อาภากาศ ยังก้าวเดินบนถนนสายเพลงชีวิตด้วยฝีเท้าหนักแน่น แช่มช้าเหมือนเดินจงกรม คิดถึงเพลงหลายเพลงของเขาที่มีถ้อยคำพิเศษ มีอรรถรสเฉพาะตัวแบบอารักษ์ อาภากาศ 

 

       “น้อยก็หนึ่ง น้อยก็ด้วยหัวใจบริสุทธิ์ วันคืนเปลี่ยนหมุนไป อย่างน่าสนใจ ทุกคนให้หัวใจแสนบริสุทธิ์ ความรักมีจริง ความรักเป็นจริง น้อยก็ยอม”

 

       คิดถึง “ยุทธศักดิ์ จรลี” เขาคล้ายปุยนุ่นลอยไปกับสายลม

 

       คิดถึง “พิบูลศักดิ์ ละครพล” ทั้งๆ ที่อยู่ใกล้กันแค่นี้ เขายังขับขานบทเพลง วาดภาพสีน้ำ และเขียนถ้อยคำของเขา

 

       คิดถึงตัวเอง....ที่ก้าวเดินไปในความเงียบงัน

 

       คิดถึง เอี้ยว “ชัยพร นำประทีป” ที่เพิ่งมีบทเพลงแสนงามเพลงใหม่ “กล้าตายไม่กล้าอยู่” ออกมาสู่ท้องฟ้าอันว่างเวิ้ง เหนือท้องทุ่งอันเปล่าเปลี่ยว

 

       และคิดถึง “ตุ๊ แครี่ออน” สุธน สุขพิทักษ์ ที่ทอดร่างหลับตาฝันถึงบทเพลงที่ล่องลอยในความฝัน

 

       ตุ๊ แครี่ออน นอนป่วยมาแรมเดือน บทเพลงและเสียงกีตาร์ ของเขายังล่องลอยในความคิดถึงของผม และแฟนเพลงของเขา แม้เขาไม่มีเรี่ยวแรงจะเปล่งเสียงออกจากลำคอ ไม่ต้องพูดถึงว่า จะลุกขึ้นนั่งกอดกีตาร์ที่เขารัก แต่เขายังมีพลังชีวิตที่จะอยู่กับปัจจุบัน 

 

       ล่าสุดที่ผมไปเยี่ยมเขา ได้สัมผัสร่างกายที่โรยรา ได้พบว่าบทเพลงของเขาไม่เคยสิ้นเสียง ดวงของเขาดูมั่นคง และยังผุดพรายรอยยิ้ม ตอบรับการมาเยี่ยมเยียนของเพื่อน บทเพลงใหม่ๆ ยังคงเรียบเรียงตัวมันเองอยู่ในห้วงคำนึงของเขา ขณะเขากำลังต่อสู้กับความเสื่อมถอยของสังขาร ที่ไม่ว่าใครก็ล้วนต้องเผชิญในชีวิต “เหมือนดังที่เคยเป็น”

 

       ตุ๊ แครี่ออน ผู้เป็นแรงบันดาลใจสำหรับใครหลายคน ในฐานะคน “เพลงชีวิต” จากถ้อยคำของเขาที่ร้อยเรียงผ่านท่วงทำนอง เสียงกีตาร์ที่ช่ำชอง ประสบการณ์ภายในที่โชกโชน แสดงทัศนะเรื่องชีวิต มนุษย์ สังคม โลก จิตวิญญาณ

 

       ผมขอส่งข่าวผ่านถ้อยคำ คอลัมน์ศิลป์แห่งแผ่นดินนี้ ถึงแฟนเพลง เพื่อนพ้องน้องพี่ที่รักเขาและงานของเขา

 

       ขณะนี้ “ตุ๊ แครี่ออน” กำลังนอนฝันถึงบทเพลงบทใหม่ที่เรียบเรียงตัวมันเองอยู่ในห้วงคำนึง ณ โรงพยาบาลมโนรมย์ จังหวัดชัยนาท