ควบมาสด้า บีที-50 โปร สะกิดยอดหญ้า ปักกิ่ง-มองโกเลีย (จบ) | คมชัดลึก

 

                     การเดินทางไปกับคาราวานมาสด้า บีที-50 โปร นั้นเดินทางไปท่ามกลางสภาพแวดล้อมของทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่ เมื่อเข้าไปในทุ่งหญ้านี้แล้ว ทางวิ่งที่เรียกว่าถนนนั้นคงไม่มี จะมีเพียงรอยทางเก่า ที่เป็นร่อง ผิวเป็นทราย หรือกรวด ซึ่งเกิดจากการสัญจรของคนท้องถิ่น

 

 

 

 

                     มีบางครั้งที่ ทางแยกออกเป็นรูปตัว Y ไปคนละทิศ มองไม่เห็นจุดสิ้นสุดว่าจะไปที่ใด เพราะสุดตาก็คือ ทุ่งโล่งๆ ไม่มีต้นไม้ให้เห็นเลย ยกเว้นในช่วงใกล้หมู่บ้าน เรียกว่า ร้อยกิโลเมตรนี่นับต้นไม้ได้เลย

 

                     หลังจากรถต้องเสียยางไปเพราะเจอหินคมบาดเอา คาราวานก็วิ่งระวังขึ้น ตรงไหนที่ไม่แน่ใจก็ชะลอรถ ความเร็วมาตรฐานที่ขับได้ หากเป็นทางดีๆ ก็มี 70-80 กม./ชม. แต่ผมดูความเร็วเฉลี่ยกันจริงๆ 40-60 กม./ชม. ผมอยู่คันต้นๆ ขบวน หากวิ่งขนาดความเร็วเท่านี้ท้ายขบวนก็จะต้องทำความเร็วราว 70 กม. เพื่อไล่คันหน้าให้ทัน

 

 

 

 

                     กำหนด คาราวานวิ่งทางแทร็ค 4 วัน 3 คืน แต่ละวันนอนกระโจม วันแรกๆ ก็ห่างไกลผู้คน วันหลังๆ ดูใกล้เมืองหน่อยเพราะว่า ผมมองเห็นถนนดำที่รถปกติใช้วิ่งกัน

 

                     สิ่งที่น่าประทับใจการเดินทางในทุ่งหญ้าคือ อากาศ และสีสันของทุ่งหญ้า ต้องยอมรับว่าอากาศที่มองโกเลีย อุณหภูมิเฉลี่ยแบบที่คาราวานไปนี้อยู่ในช่วงหน้าร้อน กลางวันไม่ถึง 20 องศา กลางคืนที่เจอหนาวสุด ตัวเลขไม่น่าจะเกิน 10 องศาหรือต่ำไปที่ 5 องศา ไม่ร้อนและบริสุทธิ์ เราจะได้กลิ่นต้นหญ้าและมูลสัตว์ไปพร้อมๆ กัน เพราะที่ไหนๆ ก็มีมูลสัตว์ ในขณะที่สีสันทุ่งหญ้าหรือภูเขาก็ดี ทำให้รู้สึกว่าโลกนี้ยังมีที่กว้างมากๆ ให้ได้เห็น

 

 

 

 

                     ทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่ ทำให้ผมคิดในใจว่าหากขับรถและหลุดหลงไปเราจะหาทางกลับไม่ได้เลย เพราะไม่มีทางรู้ทิศทาง ไม่มีที่สังเกต สภาพเหมือนคนถูกปล่อยลงกลางทะเลเลย

 

                     ผ่านทุ่งหญ้ามาสองสามวันเสียยางไปอีกหนึ่งเส้น ที่ล้อหลังของรถคันหนึ่ง เพราะลงหลุมแรงไปหน่อย ทำให้ยางปรินท์ขอบลมยางหายไป คาราวานมาสด้า บีที-50 โปร มาผ่อนการเดินทางเมื่อเราเหลือเวลาเดินทางอีก 1 วันก่อนจะเข้าสู่เป้าหมายคือ เมืองหลวงของมองโกเลีย

 

 

 

 

                     ในช่วงนี้ได้แวะไปดูพิพิธภัณฑ์อันเป็นที่ตั้งของเมืองหลวงเก่า ที่ที่ เจงกิสข่านได้ปักหลักปักฐานไว้ พิพิธภัณฑ์เก็บเรื่องราวทางโบราณคดีที่พอจะปะติดปะต่อได้

 

                     สำหรับรูปที่เราเห็นวาดเป็นภาพเจงกิสข่านนั้นก็เป็นการเล่าเรื่องสืบต่อกันมา คงไม่มีใครได้เห็นหน้าจริงของท่าน ลูกและหลาน คือผู้ที่ขยายอาณาจักรต่อจากเจงกิสข่าน

 

 

 

 

                     ทางประวัติศาสตร์ ยุคหลานคือ กุบไลข่าน เป็นช่วงที่กองทัพมองโกลแผ่แสนยานุภาพโดดเด่นที่สุด เป็นช่วงเดียวกับการตั้งกรุงสุโขทัย หมดโปรโมชั่นของเส้นทางแทร็ค คาราวานหันหน้าขึ้นถนนดำ มุ่งหน้าอูลานบาตอร์เมืองหลวง ซึ่งในช่วงผ่านข้างทางผมเริ่มเห็นการท่องเที่ยวแบบอุตสาหกรรมประปราย เช่น รีสอร์ท บริการให้ขี่อูฐ หรือม้า เริ่มเห็นป้ายโฆษณา แต่ระยะทางจากทุ่งหญ้าไปเมืองหลวงก็เล่นเอาคนขับเมื่อยหลังเลยทีเดียว เพราะยังเหลือทางอีกไกล

 

                     กว่ารถที่ขับจะเข้าถึงอูลานบาตอร์ก็เย็นแล้วและรถติดมาก เรียกว่าติดสนิท สภาพเมืองก็มีอาคารผสมผสานแบบรัสเซีย-จีน ถนนค่อนข้างเละไปด้วยดินเพราะว่าฝนตก สิ่งที่ต้อนรับเราคือปล่องโรงไฟฟ้าจากถ่านหินตั้งตระหง่านเห็นชัด มีควันขาวๆ พุ่งออกจากปล่องทำให้นึกถึงเมืองสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ในหนัง 

 

 

 

 

                     คณะเข้าพักที่โรงแรมดีที่สุดของเมือง พร้อมการส่งต่อกุญแจรถให้แก่คณะสื่อกลุ่มที่สองที่จะต้องขับไปปักกิ่ง วันรุ่งขึ้นมีโอกาสเที่ยว จัตุรัสสุขบาตอร์ ซึ่งเป็นลานกว้างที่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง และไปวัด อารามกันดาน วัดสำคัญของเมืองอูลานบาตอร์ ซึ่งวันนั้นกำลังมีพิธีอะไรสักอย่างเห็นมีทีวีมาทำรายการด้วย มีผู้คนมานมัสการและทำบุญที่วัดเยอะพอสมควร

 

 

 

 

                     หากใครอยากจะได้บรรยากาศ “กอดฟ้า ท้องทุุ่งสีเขียวขจี” ต้องลองเลือกไปเที่ยวมองโกเลียดู อาจจะไม่สะดวกสบายมากนัก ผู้คนค่อนข้างยิ้มยาก แต่รับประกันว่า คุณจะต้องชอบประเทศแห่ง “ทุ่งหญ้าฟ้าสวย” แห่งนี้แน่นอน

 

 

 

 

----------------------