ถามมา-ตอบไปครบวัย79‘ทมยันตี’ | คมชัดลึก

 

        จะมีสักกี่ครั้งที่ในหนึ่งลมหายใจของมนุษย์ ที่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองถึงกับประกาศก้องว่า มีเครื่องบินที่รอคอยมานานแสนนานบินมาจอดตรงหน้าบ้าน... และในวันหนึ่ง สถาบันบัญญ์สุข ที่มีสโลแกนว่า “ปันสุข ปันทรัพย์ ด้วยปัญญา” ด้วยเป้าหมายของ ดร.เพชรยุพา บูรณ์สิริจรุงรัฐ ผู้ก่อตั้ง มอบสถานที่อันสวยงามร่มรื่นด้วยพรรณไม้ให้เป็นแหล่งเรียนรู้ ทุกๆสิบห้าวันจะมีการเปิดสอน คอร์สศิลปะแห่งการพูด ศิลปะแห่งการเขียน ศิลปะแห่งความสุข แถมยังมีโครงการ “เพื่อน้องต้องเรียนรู้” มอบทุนการศึกษาให้กับเด็กๆผู้สนใจที่จะเรียนวิชาศิลปะ และโครงการ “เพื่อน้องหนูบ๊อกๆ เมี้ยวๆ” บริจาคเพื่อสุนัขและแมวจรจัด ก็ได้ต้อนรับเครื่องบินลำนั้น

 

        ปีนี้นับเป็นวาระแห่งฤกษ์งามยามดี ขวบปีที่ 79 ของนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ในดวงใจ เจ้าของนามปากกา ทมยันตี,โรสลาเรน, ลักษณวดี, กนกเรขา, มายาวดี, ห้านามปากกานี้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวในนาม “ป้าอี๊ด” คุณหญิงวิมล ศิริไพบูลย์ ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ปีพ.ศ.๒๕๕๕ มาปรากฏตัว ณ สถาบันปัญญ์สุข เพื่อมอบทุนให้กับเด็กๆในโครงการ พร้อมทั้งสุนัขและแมวจรจัด แถมด้วยการมาพบปะพูดคุยกับแฟนคลับ กับหัวข้อ “ถามมา-ตอบไป กับทมยันตี”

 

        การรอคอยที่ผู้เข้าร่วมงานจะได้มีโอกาสพูดคุยกับ “ทมยันตี” ถือเป็นเรื่องส่วนบุคคลที่ค่อนข้างจะท้าทายและยากลำบาก อีกทั้งเป็นกระบวนการสร้างความตระหนักรู้อันทรงพลัง และเปี่ยมไปด้วยความพยายามอย่างทรงศักยภาพ

 

        งานนี้มุ่งเน้นประเดนสำคัญที่อยู่ในหัวใจของลูกศิษย์ลูกหา จึงเปิดเวทีด้วยการอ่านบทกวี แด่ทมยันตีเจ้าของฉายาจักรพรรดินีแห่งเรื่องยาว จากนั้นระฆังแห่งคำถาม และคำตอบที่เต็มไปด้วยด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของทุกคนก็ปรากฏขึ้น กับทุกคำพูดอันเป็นสาระแก่นสารของทมยันตี เรื่องราวเคล็ดลับพิเศษเกี่ยวกับงานเขียน ปัญหาสารพัดสารพันของที่ประสบพร้อมวิธีแก้ ได้รับการบันทึกด้วยเครื่องมือทันสมัย ซึ่งไม่อาจนำมาบอกเล่าได้ในพื้นที่อันน้อยนิดนี้ได้ นอกจากสิ่งที่คัดกรองหัวใจสำคัญมาให้ผู้อ่าน เพื่อเตือนใจในวันสำคัญจากใจที่ปล่อยวาง และห้อมล้อมไปด้วยความสมบูรณ์ทุกอย่างแล้วของทมยันตี

 

        “มนุษย์เกิดมามีพันธุกรรม เราทุกคนเกิดมาเพื่อไปสู่กรรมของแต่ละคน ไม่มีสิ่งใดในโลกนี้ที่เกิดขึ้นมาด้วยความบังเอิญ เช่นเวลาเห็นใครครั้งแรกเราเกิดความรู้สึกว่าไม่ชอบคนคนนี้เลย นั่นเป็นเพราะเราเคยสัญญาที่ไม่ดีกับเขามาก่อน เมื่อเราชอบใครสักคนขอให้จำไว้ว่า เรารักเหรียญด้านนั้นของเขา จงเตรียมใจไว้สำหรับเหรียญอีกด้าน ที่สำคัญอย่าลืมพิจารณาขอบเหรียญนั้นด้วย โลกนี้เป็นโรงเรียนหนึ่งที่มนุษย์ต้องมาศึกษา ต้องมาชดใช้ เมื่อกรรมหมดก็จงอย่าได้สร้างกรรมใหม่ จงภูมิใจเถิดที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์ซึ่งยากแสนยาก แล้วทำอย่างไรจะมีความสุขกับการใช้กรรมในภพชาตินี้ของเรา

 

        “ขอให้มนุษย์คิดถึงวันตายทุกลมหายใจเข้า-ออก ทันที่ที่เด็กลืมตามาก็เริ่มนับถึงวันตายแล้ว เหมือนนวนิยายเรื่องหนึ่งที่เมื่อใดได้เปิดเรื่องต้องมีภาพจบรอไว้แล้ว ส่วนตรงกลางก็คือรายละเอียดของนวนิยายนั้น เมื่อเกิดมาเขาไม่ได้ให้เรามาเกิดเฉยๆเขาให้หน้าที่กับเรามาด้วย การเกิดดับของสรรพสิ่งถือเป็นเรื่องธรรมดา จงบำเพ็ญตน เป็นคนดี ละเว้นบาปทั้งปวง ทำจิตให้ขาวรอบ ยังประโยชน์ตนประโยชน์ท่าน ให้ถึงพร้อม ใครมีความทุกข์ ขอจงคลี่คลาย ขอให้สถาบันปัญญ์สุข จงเป็นเนื้อนาบุญแห่งการรับพลังแห่งความสุข ใครได้เข้ามาก็จงรับความสุขนั้นกลับไปอย่างมากมายเหลือคณานับ”

 

        น้ำเสียงอันทรงพลังนั้นคลับคล้ายแว่วผ่านมาตามสายลมเย็นของวันที่พระอาทิตย์ทรงกลดอากาศสดใส ราวปรากฏถ้อยคำทิพย์แทรกผ่าน มนตร์ประหลาดบางอย่างทำปฏิกิริยาอยู่ในใจ ก่อให้เกิดความเย็นวาบไปทั่วร่าง

 

        นับเป็นอีกวันที่ทุกชีวิตได้พลังเมตตาจากป้าอิ้ด ทมยันตี ในวัย 79 ไม่ส่งผลให้พลังใจของท่าลดน้อยถอยลงแม้แต่น้อย