คนรักหมาตอน - บ๊อบบี้ : 14 ปีแห่งความมั่นคง | คมชัดลึก

เรื่องนี้เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีรายละเอียด มีแต่เพียงว่าชายชราคุณตาแจ๊คเลี้ยงหมาไว้ตัวหนึ่งชื่อเจ้าบ๊อบบี้

 ทั้งสองรักใคร่และผูกพันกันมาก ประมาณว่าติดกันเป็นปาท่องโก๋ เห็นคุณตาแจ๊คเมื่อไหร่ก็ต้องเห็นบ๊อบบี้เมื่อนั้นจนเป็นภาพชินตาของผู้คนในเมืองนี้ กระทั่งวันหนึ่งคุณตาแจ๊ค ต้องลาจากโลกนี้ไปตามอายุขัย ซึ่งแน่นอนว่าข้างเตียงที่คุณตาจากไปอย่างสงบนั้นจะต้องมีบ๊อบบี้นอนเฝ้าอยู่ไม่ห่างซึ่งก็ไม่มีใครหวงห้ามเพราะซาบซึ้งถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองเป็นอย่างดี

 บ๊อบบี้นอนหมอบอยู่ปลายเตียงเฝ้ารอให้คุณตาแจ๊คลุกขึ้นมาพูดและให้ความรักกับมันเหมือนทุกๆ ครั้ง มีเสียงอะไรขยับแกรกเพียงนิดเดียว บ๊อบบี้เป็นต้องลุกขึ้นทำหูลู่กระดิกหางต้อนรับอย่างยินดี แต่แน่ล่ะ เรื่องเช่นนั้นย่อมไม่มีโอกาสเกิดขึ้นอีกแล้ว

 ภาพนี้สร้างความเศร้าสะเทือนใจให้แก่ทุกๆ คน

 วันที่ต้องนำศพคุณตาไปฝังตามประเพณี บ๊อบบี้ซึ่งไม่มีวันเข้าใจว่าคุณตาแจ๊คจากไปอย่างถาวรแล้ว มันคงคิดสงสัยแต่เพียงว่าผู้คนมากมายเหล่านี้จะพาคุณตาของมันไปที่ไหนกันแน่ บ๊อบบี้ไม่ขัดขวางแต่ก็เดินตามร่วมไปกับขบวนกระทั่งถึงสุสาน

 ศพถูกฝังกลบตามประเพณี แต่เรื่องที่ทำให้หัวใจของใครต่อใครแทบแตกสลายก็คือ ภาพที่บ๊อบบี้ยังคงนอนเฝ้าอยู่ที่หลุมศพของคุณตาแจ๊ค แม้ใครต่อใครจะแยกย้ายกันไปจนหมดสิ้น แต่บ๊อบบี้ก็ยังคงปักหลักนอนเฝ้าอยู่ตรงนั้น

 นอนรอคุณตาลุกขึ้นมาให้ความรักความสนิทสนมอีกครั้ง...

 จากวันเป็นสัปดาห์ จากสัปดาห์เป็นเดือน เป็นปี...ปีแล้วปีเล่า ไม่ว่าฝนตก แดดออก หิมะตก หรือพายุโหมกระหน่ำ แต่บ๊อบบี้ยังคงนอนรอคุณตาอยู่ตรงนั้น

 แรกๆ ใครต่อใครต่างพากันปลอบประโลม และชักชวนให้บ๊อบบี้ไปอยู่ในที่ที่สะดวกสบายกว่านี้แต่ก็ไม่สำเร็จ สุดท้ายจึงต้องจำยอมปล่อยให้ปักหลักอยู่ตรงนั้นต่อไป แต่ผู้คนก็แวะเวียนมาดูแลอยู่เสมอ

 กระทั่งครบ 14 ปี บ๊อบบี้จึงติดตามนายไปพบกันที่สวรรค์

 เมื่อคณะสงฆ์แห่งสกอตแลนด์ได้ทราบเรื่องราวทั้งหมด จึงมีมติออกมาเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์อนุญาตให้ฝังซากของบ๊อบบี้ไว้เคียงข้างหลุมศพของคุณตาแจ๊คเป็นกรณีพิเศษ

 บ๊อบบี้จึงได้อยู่เคียงข้างคุณตาแจ๊คสมความตั้งใจอันเด็ดเดี่ยวตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

 บัญชร ชวารศิลป์