ศิลป์แห่งแผ่นดิน : ครั้งหนึ่งจำได้หรือเปล่า | คมชัดลึก

 

         ปกติผมไม่ใช่คนชอบดูหนัง ห่างร้างว่างเว้นมานาน 10 ปีหลัง นี้เข้าโรงภาพยนตร์สักสี่ห้าครั้งเอง

 

         นึกถึงเมื่อสมัยวัยเยาว์ อยู่บ้านนอกยังได้ดูหนังกลางแปลง นานๆ ทีมีโอกาสได้เข้า “วิก” ที่ตลาดซึ่งห่างจากบ้านเกือบ 2 ก.ม. รีบแต่งตัวไปรอหน้าวิกตั้งแต่หัวค่ำ รอจนเขาเปิดเพลงมาร์ชทหารบก ซึ่งวิกหนังทั่วประเทศเปิดเหมือนกัน เป็นสัญญาณบอกว่า จบเพลงมาร์ชแล้วหนังจะฉาย ถ้าหากคนดูยังน้อยเขาก็เปิดซ้ำหลายเที่ยวรอจนคนดูจะมากพอคุ้มที่จะฉาย

 

         จนเมื่อเรียนจบมัธยมที่บ้านนอก แล้วเข้าไปเรียนต่ออุดมศึกษาที่กรุงเทพฯ ผมกลายเป็นคนชอบดูหนัง สมัยนั้นกรุงเทพฯ มีโรงภาพยนตร์ดังๆ เช่น สยาม ลิโด สกาลา แต่ผมชอบโรงหนังชั้น 2 ที่ฉายหนังควบ 2 เรื่อง จากที่พำนัก (วัดมหาธาตุฯ ท่าพระจันทร์) ผมนั่งรถเมล์ไปดูหนังที่สามย่าน สะพานควาย บางทีข้ามฝั่งไปดูที่วงเวียนใหญ่ ชอบดูหนังทุกประเภท ดูเรื่อยเปื่อยไปไม่มีความรู้ ไม่มีรสนิยมอะไร จะหนังเทศหนังไทย หนังจีน หนังอินเดีย ริงโก้ จังโก้ ปืนโต คาวบอย หนังรัก หนังโป๊ โอ้โฮ สมัยนั้นมีสองสามโรงที่ชอบฉายหนังเรทR เลยเตลิด X ไปถึง Y ถึง Z

 

         จากวัยเยาว์ที่ชอบดูหนัง กลายมาเป็นชอบอ่านหนังสือ จนถึงยุค “วิดีโอ” ก็หวนกลับมาดูหนังเป็นจริงเป็นจังอีกครา กวาดหนังดีๆ มาดู ดูได้ดูดี วันละ 2-3 เรื่อง ดูอยู่หลายปีก็หยุดไป หมดยุค วิดีโอ ก็มาดูหนังแผ่น ซี.ดี.,วี.ซี.ดี, ก็ดูได้ดูดี แต่ก็เลือกดูเฉพาะที่ควรดู และต้องดู พอเริ่มแก่ตัวลง ก็เริ่มรู้สึกเสียดายเวลา...ไม่ทำอะไร “ฆ่าเวลา” อีกต่อไป เพราะตระหนักถึง “ค่าเวลา” จะดูหนังสักเรื่องก็ตั้งอกตั้งใจดู

 

         ล่าสุดได้ดูหนังเรื่องหนึ่งแบบไม่ตั้งใจดู ไม่อยากดูก็ต้องดู ดูเพราะลูกชายซื้อแผ่น วี.ซี.ดี มาดูที่บ้าน เรื่อง “ตุ๊กแกรักแป้งมาก” ดูแบบ ดูบ้าง ฟังบ้าง ตื่นบ้าง หลับบ้าง ได้ยินเพลงในหนังหลายเพลง เป็นเพลงเก่ายุคที่เราเป็นหนุ่มใหญ่แล้ว อย่างเพลง “น่ารัก เมื่อเธออยู่ใกล้ หวานๆ ละไมนี่แหละใจของเธอ...ซ่อนใจ ฉันไม่กล้าเสนอ เกรงว่าฉันจะเก้อ เธอรักก่อนได้ไหม” และเพลง “มีดวงใจหนึ่งดวงจะมอบให้เธอไว้ครอง เมื่อยามสองเราต้องจากไกล...” เพลง "รอวันฉันรักเธอ"

 

         เท่านั้นเองก็เลยตื่นลืมตาลุกขึ้นมาดู "ตุ๊กแกรักแป้งมาก" กับลูกชายจนจบ แล้วพ่อลูกก็คุยกันเรื่องเพลง เพลงสมัยพ่อเป็นหนุ่ม ตั้งแต่ยุค ชาตรี, ดิ อิมพอสสิเบิ้ล, จนเป็นหนุ่มใหญ่ แกรนด์เอ็กซ์ แม็คอินทอช, คีรีบูน, พิงค์แพนเตอร์, ซึ่งลูกชายที่กำลังเข้าสู่วัยรุ่นของผม ก็ได้ฟังจากการได้ดูหนังเรื่องนั้นเรื่องนี้ ผมก็เลยมีหน้าที่ต้องคอยพูดคุย อธิบาย เล่าเรื่องเพลงไประหว่างดูหนังแผ่นกับลูก จากนั้นก็เที่ยวหาซื้อแผ่น ซี.ดี. เพลงสมัยพ่อเป็นหนุ่มมาให้ลูกฟัง

 

         ช่วงนี้ผมก็เลยได้ดูหนังไทยหลายเรื่อง ล่าสุดก็ “ไอ ฟาย แต๊งกิ้ว"  และลูกชายผมก็ได้ฟังเพลงยุคพ่อหลายเพลง “โอ๊ย โอ๊ย...คิดถึงจังเธอ..” “ห้องนั้นสีขาว สาวเจ้าชุดดำ” , “ว้าเหว่..อยากให้ใครระบายสี..”  “ถึงจะแสนไกล ไกลถึงใต้หล้า สุดขอบฟ้าแสนไกล...” , ล่าสุด ลูกชายเพิ่งซื้อแผ่น ซี.ดี. เพลงชุด “ตลับทองของแจ้” มาฟัง ผมรู้สึกดีที่ลูกชายชอบเพลง “ยุคพ่อเป็นหนุ่ม” ยินดีที่เขาจับกีตาร์ขึ้นมาเล่นเพลงยุคพ่อ “ครั้งหนึ่ง ครึ่งหนึ่งจำได้หรือเปล่า...”

 

         แล้วคนเป็นพ่อเป็นแม่ก็ควรได้ฟังเพลงยุคของเขาด้วย