ศิลป์แห่งแผ่นดิน : ‘เนปาลระทม’ | คมชัดลึก

 

         ปีที่ประเทศไทยระทมจากเหตุการณ์คลื่นยักษ์สึนามิ ผมอยู่นครสวรรค์ ที่ห่างไกลชายฝั่งทะเลอันดามันเกือบหนึ่งพันกิโลเมตร ยังรับรู้ได้ถึงแรงสะเทือนสะท้านของแผ่นดิน น้ำในแควยมหน้าบ้านผมกระเพื่อมเป็นระลอก นกกาตื่นร้องบินพล่านโกลาหล จนได้ดูข่าวโทรทัศน์ รับรู้ข่าวภัยพิบัติเหตุการณ์ครั้งนั้น ยังอยู่ในความทรงจำของทุกคน

 

         อีกครั้ง “มหาอุทกภัย” ครั้งใหญ่ ยังความสูญเสียเหลือคณานับประมาณ ปีนั้นนครสวรรค์บ้านผมจมอยู่ใต้น้ำแบบไม่มีแผ่นดินให้เหยียบ ถนนหนทางทุกสายกลายเป็นทางเรือ ทุกวันนี้ยังหลงเหลือคราบน้ำปรากฏอยู่ที่เสาไฟฟ้าข้างทาง ผมขับรถจากบ้าน อ.ชุมแสง ไปตัวจังหวัดนครสวรรค์ทีไรก็ได้เห็นร่องรอยระดับน้ำตามเสาไฟฟ้าและฝาบ้านสูงบ้างต่ำบ้างแล้วแต่ที่ลุ่มที่ดอน สำหรับพื้นที่ราบลุ่มดินดอนสามเหลี่ยมตราบริเวณที่แควน่านและแควปิงบรรจบกันนั้น น้ำท่วมมิดหลังคาบ้านชั้นเดียว และท่วมหน้าต่างชั้นบนของบ้านสองชั้น แม่แต่บ้านผมซึ่งอยู่ที่สูงที่สุดกว่าใคร ในหมู่บ้าน ระดับน้ำยังท่วมสะดือ แผ่นดินที่ใกล้ที่สุดที่เหลือให้เหยียบคือตัวตลาดชุมแสง ที่อยู่ในเขื่อนตีซีเมนต์กั้นซึ่งอยู่ไกลออกไปถึง 7 กิโลเมตร

 

         ผมปลูกบ้านอยู่ริมแควยมมาเป็นเวลา 22 ปี ไม่เคยเจออุทกภัยโหดร้ายรุนแรงขนาดนี้ ดูเหมือนภัยธรรมชาติจะรุนแรงขึ้นทุกปี

 

         ปีนี้ แควยมของผมแห้งขอด อากาศร้อน แดดแรง สองสามวันมานี้เจอพายุฤดูแล้ง เกรี้ยวกราดกระชากกิ่งไม้ขาดปลิวทั้งสดๆ เขียวๆ ต้นไม้ใหญ่ล้มขวางทางเข้าออก แถมเจอพายุลูกเห็บขนาดลูกมะนาวย่อมๆ

 

         แต่แล้วได้รับรู้มหาภัยพิบัติที่เนปาล สะเทือนสะท้านเมื่อดูภาพข่าวบ้านเมืองเขาพังถล่มล่มสลาย ผู้คนต้องตาย สูญหาย สูญเสีย

 

         ก่อนหน้านี้เศร้ากับข่าวสงครามความแตกร้าวระหว่างมนุษย์กับมนุษย์ การสังหารหมู่ เข่นฆ่า ศัตรูทางความคิด ความเชื่อ แตกต่างทางการเมืองศาสนา ถามว่าแบบไหนน่าเศร้ากว่า ระหว่างภัยพิบัติจากธรรมชาติกับการทำลายล้างระหว่างมนุษย์ด้วยกัน

 

         ภาพบ้านเรือนตึกราม อาคารสถานที่โดยเฉพาะสถาปัตยสถานล้ำค่าทางศิลปวัฒนธรรม “มรดกโลก” หลายแห่ง พังทลายกลายเป็นเศษธุลี ยากจะกอบกู้ฟื้นคืน

 

         สำหรับผม รู้สึกเศร้าเสียดายน้ำตาซึม แต่เมื่อเทียบกับการทำลายล้างโดยมนุษย์ด้วยกันแล้ว ผมว่าแบบหลังน่าเศร้ากว่า ทุกสิ่งมีเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไปตามกฎอนิจจัง เห็นน้ำจิตน้ำใจของมนุษย์ที่มีให้กันในยามยาก รู้สึกศรัทธาในมนุษย์เหลือเกิน ไม่น่าเลยที่มนุษย์สิ่งมีชีวิตที่งดงามกลับกลายเป็นผู้ทำลายล้างที่แสนโหดร้ายไปเสียได้