หนังสือที่เธอถือมา : การแสวงหา | คมชัดลึก

 

 

กาลครั้งหนึ่งกาลครั้งนั้นพันปีแล้ว

ณ ลาดแถวเนินขุนเขาเนาทุ่งหญ้า

ในระทึกลึกลับลานกาลเวลา

ยังมีสองนักปรัชญาพบหน้ากัน

 

คนหนึ่งถาม ‘ท่านกำลังจะไปไหน?’

คนหนึ่งตอบ ‘ข้าพเจ้าได้ภาพในฝัน

แสวงหาน้ำพุหนุ่มแห่งนิรันดร์

ไหลใต้ภูสู่แสงตะวันบรรพกาล

 

แล้วท่านเล่าเฝ้าเสาะหาอะไรหรือ?

ที่นับถือที่รู้จักสักแก่นสาร

รหัสนัยในชีวิตจิตวิญญาณ

ต้องวิเศษถึงได้ผ่านมาทางนี้?’

 

‘เพื่อเสาะหาความลับแห่งความตาย

ข้าพเจ้าจึงมุ่งหมายมาที่นี่’

ว่าแล้วสองนักปรัชญาก็ราวี

วิวาทะ...มี-ไม่มี...ซึ่งความรู้

 

กันและกันต่างกล่าวหาว่ามืดบอด

ปะทะยอดปรัชญาใครไม่อาจสู้

ระหว่างนั้นชายแปลกหน้ามายืนดู

ฟังสักครู่เขาก็กล่าวเท่าที่ตรอง

 

‘ข้าพเจ้าคนโง่เง่าของหมู่บ้าน

บังเอิญผ่านผู้สามารถปราชญ์ทั้งสอง

จากสำนักหนึ่งเดียวกันตามครรลอง

เพียงทำนองภาษาแปลกแผกกันไป

 

คนหนึ่งพูดน้ำพุแห่งความหนุ่มแน่น

คนหนึ่งพูดความลับแดนชีวิตใหม่

สองอย่างคือสิ่งเดียวกันนั่นอย่างไร

มันอยู่ในท่านทั้งสองลองหาเอา’

 

คนโง่เง่ากล่าวหัวเราะแล้วลาปราชญ์

ผู้สามารถท่านทั้งสองจ้องตาเศร้า

ก่อนหัวเราะกันและกันอย่างเบาเบา

‘ดีไหมเรา?...เสาะหาใหม่...ไปด้วยกัน!’

 

*เก็บความจากเรื่อง ‘การแสวงหา’ ใน ‘ผู้เบิกทาง’ ของ คาลิล ยิบราน

แปลโดย กิติมา  อมรทัต  

สำนักพิมพ์แสงดาว ๒๕๕๘