หนังสือที่เธอถือมา : สองกวี | คมชัดลึก

 

 

สองกวีที่รักกันได้พลันพบ

จึงประสบสนทนาประสาเพื่อน

ถามทุกข์สุขแต่หนหลังยังย้ำเตือน

แล้วถามถึงการไหวเคลื่อนครรลองกวี

 

‘แต่งอะไรใหม่ใหม่อย่างไรบ้าง

ในเทียวทางจริงฝันที่นั่นที่นี่

หวังในใจอันใฝ่รักจักพึงมี

บทดีดีหลายหลายบทปรากฏการณ์’

 

‘อ้อ!  เราแต่งโศลกไว้หลายบทซ้อน

เพื่ออ้อนวอนเทพเจ้าเฝ้าสถาน

อยากถ่ายทอดสู่เพื่อนฟังให้กังวาน

เชิญสำราญสักอารมณ์ลานร่มไม้’

 

‘น่ายกย่องสรรเสริญเสียเช่นนี้

บทกวีช่างยืดยาวและยิ่งใหญ่

คงจะมีผู้คนอ่านนานต่อไป

ตลอดยุคตลอดสมัยได้ตราตรึง’

 

‘แล้วท่านมีบทกวีใหม่บ้างไหมเล่า?’

‘มีแต่เราแต่งสั้นสั้นพลันคิดถึง

แปดบรรทัดเท่านั้นอันคำนึง

ระลึกเด็กคนหนึ่งในสวนน้อย’

 

เนิ่นนานหลังจากนั้นสองพันปี

บทกวีบทยาวล้นคนลืมถ้อย

เหลือบทกวีแปดบรรทัดสัมผัสร้อย

ลิ้นทุกลิ้น...ยังทยอย...ท่องจดจำ!

 

 

*เก็บความจากเรื่อง ‘สองกวี’  

ในหนังสือ ‘ผู้เบิกทาง’ ของ คาลิล  ยิบราน  แปลโดย กิติมา  อมรทัต