หนังสือที่เธอถือมา : กวีสี่คน | คมชัดลึก

 

 

ต่อหน้าเหยือกสุราผสมผลไม้

กวีที่หนึ่ง 'ด้วยนัยน์ตาที่สาม

ข้าแลเห็นฝูงวิหคโบกโมงยาม

เหนือราวป่าอันงดงามหอมกลิ่นไกล'

 

กวีที่สอง 'ด้วยพิเศษโสตประสาท

ข้าสามารถสดับยินกลิ่นหอมได้

เพลงวิหคแห่งสายหมอกเหนือดอกไม้

ตราตรึงใจทำนองสราญธารสุรา'

 

กวีที่สาม 'ข้าสัมผัสด้วยมือนี้

ด้วยไม่มีสองสิ่งนั้นอย่างท่านว่า

ปีกของมันสัมผัสมือโอบถือมา

ลมหายใจเทพธิดาข้าแตะรู้'

 

กวีที่สี่ 'นัยน์ตาที่สามข้าชำรุด

โสตประสาทข้าก็สุดจะแข่งสู้

มือสัมผัสก็ทื่อไปไม่น่าดู

จึงคิดอยู่ข้าจะต้องลองดื่มมัน'

 

เขายกเหยือกขึ้นจรดริมฝีปาก

แล้วดื่มอย่างกระหายอยากสุรานั่น

เกลี้ยงเหยือกแล้วคงจะแคล้วแล้วต่อกัน

พรสวรรค์พิเศษใดใช่แน่นอน

 

กวีทั้งสามต่างจ้องมองกวีที่สี่

ด้วยดวงตาอารมณ์ที่มิอาจซ่อน

แรงเกลียดชังประดังสุมสุดรุ่มร้อน

ดุจสุนทรภาษากวี...ที่ลืมเกลา!

 

 

*เก็บความจากเรื่อง 'กวี'  ใน 'ผู้เบิกทาง' ของ คาลิล ยิบราน แปลโดย กิติมา อมรทัต