ศิลป์แห่งแผ่นดิน : คิดถึงกนกพงศ์ | คมชัดลึก

             ได้รับเชิญ แบบ ชวน ให้มาร่วมเป็นวิทยากร ค่ายเยาวชนต้นแบบ รักการอ่านสร้างงานเขียน

 

             จัดโดยสำนักวัฒนธรรมจังหวัดพัทลุง ที่อุทยานแห่งชาติเขาปู่เขาย่า อ.ศรีบรรพต จ.พัทลุง

 

             สถานทีที่สวยงามลำธารใสสะอาดไหลริน เรือนพักน่าอยู่ออกแบบกลมกลืนธรรมชาติ

 

             รับเชิญชวนก็เพราะอยากเดินทางมาเยือนถิ่น "กนกพงศ์สงสมพันธุ์" นักเขียนในดวงใจ

 

             เจ้าของงานเขียนอมตะ "แผ่นดินอื่น" ผู้เขียนเรื่องสั้น "โลกใบเล็กของซัลมาน" และ "สะพานขาด"

 

             เรื่องสั้นที่ดีเยี่ยมในบรรดาเรื่องสั้นชั้นดีของเมืองไทย

 

             "บ้านกนกพงศ์" ที่ อ.ควนขนุน ประกอบด้วยอาคารหลังหลักที่เก็บรวบรวมเรื่องราว ประวัติผลงาน ของกนกพงศ์

เอาไว้อย่างเรียบง่าย สำหรับคนที่รักเขาและประทับใจงานของเขา ผมเองดื่มดํ่ากับ "โลกใบเล็กของซัลมาน"

 

             เมื่อได้อ่านครั้งแรกใน "ช่อการะเกด" และยังรู้สึกถึงความละเอียดอ่อนของเขาจากบทกวี "ป่านํ้าค้าง" เขาเขียนบทกวีได้ดีเยี่ยมด้วย

 

             "บ้านกนกพงศ์" ยังทำหน้าที่เป็นค่ายกิจกรรมส่งเสริมการอ่านการเขียน ทั้งอ่านเขียนหนังสือและอ่านเขียนเรียนชีวิต

จัดกิจกรรมวรรณกรรม ศิลปะ ดนตรีอยู่เนืองๆ อบอุ่นด้วยสายสัมพันธ์ของเพื่อนพ้องน้องพี่นักเขียน ศิลปิน นักกิจกรรมในท้องถิ่น

 

             เมื่อผมมาถึง รู้สึกได้ถึงความรักความผูกพัน อาคารกลาง กระท่อมเรือนไม้ร่มรื่น มุมนิทรรศการ ต้นไม้ทุกต้นเปลที่ผูกไว้ตามที่ต่างๆ ที่นั่งที่นอน ที่กิน เวทีแสดงดนตรีลานกว้างสนามหญ้าที่ดูเป็นกันเอง ชั้นหนังสือของกนกพงศ์ภาพถ่าย ภาพวาด ภาพปั้นครึ่งตัว สิ่งประดับประดาที่ตั้ง ห้อย แขวน ล้วนแต่ชวนให้คิดถึงเขา

 

             ผมแม้มิได้สนิทสนมกับเขามากนักแต่ก็เคยไปมาหาสู่เคยเดินทางด้วยกัน เคยร่วมพูด อภิกราย ร่วมกิจกรรมบนเวทีเคยไป "โอ.เค.เบตง" เป็นวิทยากรร่วมกันที่เบตง แล้วเดินทางต่อ ข้ามไปตะลุยมาเลเซียด้วยกัน ทุกครั้งที่ได้พบกันผมประทับใจในมิตรไมตรีของเขา อารมณ์ขันที่เหลือเชื่อเหลือเฟือในความลุ่มลึก ช่างคิด และะช่างเสียดเย้ยคารมคมคายบนเวทีที่ถึงลูกถึงคนถึงเลือดถึงเนื้อหาสาระ

 

             ผมไม่รู้จักเขามากไปกว่านี้เพราะมิใช่มิตรสนิท แต่ผมสนิทกับงานของเขามากกว่า ผมรักความมุ่งมั่น ชัดเจนของเขา

พลังวรรณกรรมของเขา รู้สึกถึงความจริงใจ ทั้งต่องานและต่อเพือนมิตร

 

             รับปากมาร่วมกิจกรรม "เยาวชนฯรักการอ่านสร้างงานเขียน" ครั้งนี้ก็ด้วยความคิดถึงกนกพงศ์แท้ๆ มาแล้วก็ไม่ผิดหวัง

ยังได้พบนักเขียนเรื่องสั้นที่ผมประทับใจอีกคน คือ ประมวล มณีโรจน์เจ้าของ "โดมิโน" และ "ว่าวสีขาว"

 

             บางคนบ่นเสียดายที่เขาเขียนน้อยไปหน่อย คือมีปริมาณไม่มาก

 

             แต่สำหรับผมคิดว่าเท่าที่เขาเขียนมานี่ก็พอแล้วหากเขาจะพอ

 

             ผมเองใฝ่ฝันจะเขียนเรื่องสั้นดีๆ สักเรื่องสองเรื่องก็ยังต้องรอคอยต่อไป

 

             มาพัทลุงเที่ยวนี้มาเย็น กลับเช้า ค้างคืนเดียว แถมยังหอบงานมาทำอีก ร่างกายก็ไม่พร้อม เสียดายโอกาส

 

             แต่ก็ยังดีที่ได้วาดรูปสามสี่รูป ถ่ายรูป "บ้านกนกพงศ์" ไว้ดูไว้รำลึกถึงเขา นักเขียนมีหน้าที่สร้างงานเขียน

 

             จรรโลงความคิด ปัญญาผู้คน หรือนักเขียนบางคนอาจเขียนเพื่อสนองความปรารถนาของตนเองก็ตาม

 

             การได้อ่านงานเขียนของเพื่อนนักเขียนด้วยกันทำให้นักเขียนได้รู้จักกันและรู้จักตนเองมากขึ้น

 

             เราต่างเป็นแรงบันดาลใจของกันและกัน ผมอ่านงานของเขาทุกเล่มอย่างตั้งใจ รักงานของเขา รักเขาและคิดถึงเขาเสมอ