เที่ยวนี้ขอเล่า : เยือนยาวใหญ่ | คมชัดลึก

 

                          เมื่อประกาศตัวว่าเป็นนักล่าเกาะน่าเที่ยว ฉันไม่ควรตระเวนไปสำรวจเฉพาะเกาะอิบิซา เกาะมายอร์กา เกาะซานโตรินี หรือเกาะมัลดีฟส์เท่านั้น เพราะเกาะแก่งในบ้านเรายังรอการไปสำรวจอีกเต็มไปหมด

 

                          เลยกลายเป็นภารกิจมาตั้งแต่ต้นปีที่นั่งเรือไปหาเกาะกูด เกาะหลีเป๊ะ เกาะกระดาน เกาะเต่า และเมื่อสแกนไปใกล้ๆ ภูเก็ต จึงพบว่ามีอยู่เกาะหนึ่งที่ฉันพลาดไปอย่างฉิวเฉียดมาแล้วหลายครั้ง นั่นคือ เกาะยาวใหญ่

 

                          ซูมเข้าไปในแผนที่ภาคใต้ จึงพบว่า เกาะยาวใหญ่อยู่ใน จ.พังงา แท้ๆ แต่คล้ายว่าเดินทางไปจากภูเก็ตจะสะดวกและรวดเร็วกว่า  

 

                          ข้อมูลเพียงเท่านี้ก็ไม่มีอะไรต้องรีรออีกแล้ว รีบจับจองตั๋วเรือบินของสายการบินนกแอร์ (www.nokair.com) ที่มีบินไปกลับจากดอนเมืองไปภูเก็ตวันละหลายไฟลท์ เรื่องที่นั่งในเครื่องกว้างขวางสะดวกสบายหายห่วง ไม่อย่างนั้นซีอีโออย่างคุณพาที สารสิน คงไม่ลงทุนโฆษณาเองเพื่อเป็นการการันตีความสบาย

 

                          ช่วงโลว์ซีซั่นของทะเลอันดามัน แม้แต่ภูเก็ตยังเงียบเลย เกาะยาวใหญ่เองก็ไม่น่าจะคึกคัก และหากเทียบเคียงระหว่างเกาะยาวใหญ่และเกาะยาวน้อย ที่ตั้งเคียงกันอยู่ นักเดินทางหลายคนกลับเลือกไปเที่ยวเกาะยาวน้อย เพราะมีโรงแรมให้เป็นตัวเลือกเยอะกว่า 

 

                          แต่หลายคนอาจไม่รู้ว่า หากต้องการสัมผัสเกาะที่ผู้คนยังทนุถนอมวิถีชีวิตแบบเดิมๆ ไว้ได้ เกาะยาวใหญ่คือทางเลือกที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

 

                          เพราะอยากเห็นเกาะที่ผู้คนยังใช้ชีวิตกันแบบเดิมๆ ฉันเลยฝ่าม่านฝนที่มารับตั้งแต่ย่างสองเท้าขึ้นเรือเร็ว 

 

                          มองปร๊าดเดียวก็รู้ว่า มีคนอยู่ 2 จำพวกเท่านั้นที่โดยสารเรือเร็วไปหาเกาะยาว พวกแรกคือชาวเกาะที่อยู่ในร่างที่ห่อห่มไว้ด้วยอาภรณ์มิดชิดประสาชาวมุสลิม อีกพวกคือนักเดินทางต่างชาติที่หนีจากแสงสีบนเกาะภูเก็ตและมองหามุมสงบบนเกาะเงียบๆ 

 

                          สปีดโบ๊ทวิ่งฝ่าม่านฝนที่โปรยเม็ดลงมารับขวัญนักเดินทางอย่างไม่ปราณีปราศรัย  

 

                          25 นาทีโดยประมาณจากภูเก็ตกระทั่งเรือแนบถึงท่าเรือเกาะยาวใหญ่นั่นแหละ ฝนถึงซาเม็ด

 

                          โรงแรมโกลว์ อลิเซียร์ เกาะยาวใหญ่ (08-7808-3838) ส่งรถมารับถึงท่าเรือ หล่อนบอกว่าช่วงโลว์ซีซั่นก็เป็นแบบนี้ นักท่องเที่ยวค่อนข้างบางตา แต่มาช่วงนี้ก็จะดีเพราะจะได้พักผ่อนแบบสงบเงียบ 

 

                          รถผละจากท่าเรือมานานแล้ว แต่ยังเหมือนเคลื่อนอยู่ในสวนยางสลับกับป่าผืนใหญ่ที่สมบูรณ์มาก หล่อนบอกว่า ไม่ต้องมองหาเซเว่นอีเลฟเว่นนะ เพราะที่นี่ยังไม่มี ชาวบ้านอยู่กันเงียบๆ เกือบร้อยเปอร์เซ็นต์เป็นมุสลิม   

 

                          ถ้าจะพูดเรื่องความเจริญ เกาะยาวน้อยเจริญกว่าเยอะ แต่ถ้าใครอยากเห็นวิถีชีวิตความเป็นอยู่แบบดั้งเดิมมาที่เกาะยาวใหญ่รับรองว่าไม่ผิดหวัง 

 

                          กว่าจะถึงโรงแรมโกลว์ อลิเซียร์ เกาะยาวใหญ่ ก็ได้ตุนข้อมูลของชาวเกาะยาวมาพอหอมปากหอมคอ ที่นี่เป็นโรงแรมที่สงบเงียบมาก แต่ก็พรั่งพร้อมไปด้วยความสะดวกสบาย มีห้องพักหลายแบบให้เลือกพัก แถมพนักงานที่นี่เป็นชาวเกาะยาวใหญ่ทุกคน ยิ้มแย้มและมีไมตรีกับแขกเหรื่อทุกคน 

 

                          จะว่าไป เราควรสนับสนุนโรงแรมที่มีงานให้คนท้องถิ่นได้ทำกัน ที่จริงไม่ใช่แค่พนักงานเท่านั้น แม้แต่คนขับรถ ไกด์ทัวร์ หรือเรือไปเที่ยวเกาะ ที่นี่ใช้คนท้องถิ่นทั้งสิ้น 

 

                          ฉันนั่งทอดอารมณ์จากบนเตียงนอนมองทะเลผืนใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า ไม่ใช่เรือนพักทุกที่หรอกนะ ที่อวดวิวแบบนี้ได้ แต่บ้านที่นี่ออกแบบให้เห็นทะเลได้อย่างเต็มตา 

 

                          เรื่องอาหารการกินยิ่งหายห่วง มาที่นี่นอกจากได้กินอาหารทะเลสดๆ ที่ชาวบ้านนำมาส่งทุกวันแล้ว แม่ครัวยังปรุงอาหารแบบฉบับของชาวเกาะมาให้ชิมแทบทุกมื้อ

 

                          แต่มาถึงที่นี่แล้ว จะให้ขลุกอยู่ในเรือนพักอย่างเดียวคงไม่ได้ เลยนั่งสองแถวออกไปสำรวจเกาะยาวถึงได้รู้ว่า ข้อมูลจากปากคำของชาวเกาะที่พูดไว้ทั้งหมด ไม่เกินจริงเลยแม้แต่น้อย 

 

                          ชาวเกาะยังอยู่กันแบบสงบเงียบ ที่นี่แทบไม่มีสถิติลักวิ่งชิงปล้น ชาวบ้านบอกลองสังเกตดูสิมอเตอร์ไซค์ที่เห็นจอดอยู่มีกุญแจเสียบอยู่ทุกคัน แต่ไม่เคยมีของใครถูกขโมย เพราะคนทั้งเกาะรู้จักกันหมด

 

                          บ้านของชาวเกาะเขายกพื้นสูง และมีใต้ถุนเอาไว้ด้านล่าง มีเปลผูกไว้หลายอัน เพราะตอนกลางวันคนในบ้านหรือเพื่อนบ้านจะลงมานอนเอกเขนกพูดคุยกันหรือพักผ่อนกันใต้ถุนบ้านนี่เอง

 

                          และตามความเป็นจริงแล้วอยู่เกาะจะร้อน แต่คนที่นี่เขาไม่ใช้แอร์คอนดิชั่น เพราะปกติอากาศเย็นสบายอยู่แล้ว มีป่าและต้นไม้เยอะ และรถผ่านบางจุดยังเห็นเขาทำนากันอยู่บนเกาะ บางช่วงเป็นสวนยาง บางบ้านจึงมียางผึ่งไว้อยู่ข้างบ้าน 

 

                          ฉันแวะไปร้านขายขนมบ้าบิ่นประจำหมู่บ้าน เขานั่งทำกันสดจากเตาทุกวัน แล้วฝากเรือวิ่งเร็ววิ่งไปขายที่ภูเก็ต 

 

                          นอกจากบ้านที่ทำขนมบ้าบิ่นแล้ว ยังแวะไปที่หมู่บ้านชาวประมงเลยทำให้รู้ว่าท้องทะเลยังเป็นอู่ข้าวอู่น้ำที่สำคัญของชาวเกาะยาวใหญ่เสมอ อีกหนึ่งภาพที่เห็นระหว่างทางจึงเป็นภาพที่ชาวบ้านกำลังนั่งถักแหซ่อมอวนกันเป็นกิจวัตร 

 

                          เรียกว่าชาวบ้านที่นี่ทำกันครบทุกอย่าง ทำนาทำไร่ ทำสวนยาง ทำประมง แถมโฉบไปบ้านไหนเขาชวนกินข้าวกินปลาเสร็จสรรพ  

 

                          พูดเลยว่า พ.ศ.นี้ ภาพแบบนี้ไม่ใช่จะมีให้เห็นกันทุกเกาะ เพราะบางเกาะก็เป็นการค้า แปลงโฉมเกาะเป็นสาวเปรี้ยวรับนักท่องเที่ยวกันไปหมด จนลืมไปว่าวิถีชีวิตชุมชนแบบเดิมๆ นั่นแหละ คือเสน่ห์เฉพาะตัวที่ใครก็ลอกเลียนแบบไม่ได้ 

 

                          นอกจากได้สำรวจวิถีชาวเกาะแล้ว ก็อยากไปสำรวจเกาะอื่นๆ ในละแวกนั้นบ้าง เพราะมองจากหน้าหาดของโรงแรมมองเห็นเกาะไข่ลอยเท้งเต้งอยู่กลางทะเล ได้ความว่านั่งเรือไปไม่ไกลก็ถึงแล้ว

 

                          วันที่ดินฟ้าอากาศเป็นใจ ฉันจึงนั่งเรือหางยาวไปสำรวจเกาะไข่ใน และเกาะไข่นอก ซึ่งบอกได้เลยว่าน้ำทะเลใสและชายหาดขาวเนียนกว่าแถวเกาะยาวใหญ่เยอะ แต่ใครที่ไม่ชอบความชุลมุนวุ่นวายก็อาจต้องเลี่ยงไปเช้าๆ หรือเย็นๆ ไปเลย เพราะหากเป็นช่วงสายและบ่าย เกาะทั้งเกาะจะเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวชาวจีนเกลื่อนหาด แถมร่มแน่นพรึ่บกระจายทั่วหาดอีกเหมือนกัน  

 

                          สรุปว่าไปนอนแช่น้ำทะเลใสๆ ดำดิ่งดูปลาและปะการังที่เกาะไข่ประเดี๋ยวประด๋าว แล้วกลับมาใช้ชีวิตในมุมสงบบนเกาะยาวและดื่มด่ำกับวันพักผ่อนอย่างสุขใจ

 

 

 

 

 

 

--------------------------------

 

(เที่ยวนี้ขอเล่า : เยือนยาวใหญ่ : โดย...กาญจนา หงษ์ทอง [email protected])