ศิลป์แห่งแผ่นดิน : เมื่อคนรักฉันจากไป | คมชัดลึก

 

                  ผมออกจาก สุสานทุ่งเสี้ยว สันป่าตองเชียงใหม่ สถานที่ฌาปณสรีระสังขารในเวลาบ่าย ขับรถกลับนครสวรรค์ เปิดเพลงของ “อ้ายหนอม” ฟังเพลงสลับกับความเงียบไปตลอดทาง

 

                  ถนอม ไชยวงษ์แก้ว กวี นักเขียน นักดนตรี ผู้เป็นที่รักของเพื่อนพ้องน้องพี่ที่ใกล้ชิดสนิทใจ อำลาจากทุกคนไปกับความอาดูรสูญสิ้น ชีวิตกระจ้อยร่อยกะจิดริดเหมือนดั่งดอกหญ้า ใช้ชีวิตก็เป็นเช่นนี้ เกิดมาเพื่อรักใครคนหนึ่ง และถูกรักก็เพียงพอแล้ว

 

                  ผมเองมิใช่เพื่อนสนิท มิใช่มิตรชิดใกล้ แต่ไม่รู้สึกห่างไกลด้วย กวีบางบทของเขาเป็นส่วนหนึ่งของความรู้สึกนึกคิดที่ประกอบขึ้นเป็นชีวิตกวี ผมรู้จักเขา ผ่านสายสัมพันธ์ พิบูลศักดิ์ ละครพล มิตรสนิทของเขา แม้ได้พบน้อยครั้ง สนทนาน้อยคำ ร่ำบทกวีขับขานบทเพลงเพียงไม่กี่บท แต่หัวใจก็ได้ดื่มด่ำอรรถรส จดจารไว้ในทรงจำ

 

 

                  ถ้อยคำอาลัยจากเพื่อนพ้องน้องพี่...

 

 

“ถนอม ไชยวงษ์แก้ว กอดแล้ว ถนอมแล้ว..ปลดปล่อย โลกเอ๋ย กวีเอ๋ย...รอคอย สวมสร้อย บทกวี..ชั่วนิรันดร์”

 

(ไพวรินทร์  ขาวงาม)

 

“ถนอมใจรองเรืองอยู่เนืองนิตย์ ถนอมจิตวิญญาณผ่านยุคสมัย ถนอมกานท์กวินสืบศิลป์ไว้ ถนอมไชยวงษ์แก้ววรรณกรรม”

 

(เรวัตร์  พันธุ์พิพัฒน์)

 

“อ้ายหนอม  เป็นคนธรรพ์กวีศรีต้งเสี้ยว ยิ้มใจ๋ดีหันเขี้ยวตึงซาวสาม ดีดกีตาร์ร้องเพลงฝันจ๊าดงาม กู้โมงยามมีน้ำใจ๋เนาะอ้ายหนอม”

 

(ทองธัช  เทพารักษ์)

 

“ด้วยรักและอาลัยอ้าย “ถนอม” ผู้งามพร้อมด้วยการให้ในทุกหน สัมปรายภพสงบงาม ณ เบื้อบน จงมากล้นสุขสันติผลินิรันดร์”

 

(เสรี  ทัศนศิลป์)

 

“จิตวิญญาณของอ้ายหนอมยังไม่ตาย”

 

(ไพฑูรย์ พรหมวิจิตร)

 

“เขาคือกวี นักเขียน ศิลปินผู้งดงาม คำนิยามชีวิตคนสร้างสรรค์

รักอาลัยแด่เธอผู้ผ่องพรรณ ถนอมไชยวงษ์แก้วนั้น ดำรงมั่นในใจเรา” นิรันดร์

 

(แสงดาว   ศรัทธามั่น)

 

“คือทุกข์สุขในอดีตที่ปิดม่าน คงอยู่เพียงการรำลึกถึง

ควรพึงใจแค่ไม่ควรรำพึง สิ่งซึ่งจะเป็นไปให้มันเป็น....”

 

(อัคนี  มูลเมฆ)

 

“ไปแล้วหรือ คุณถนอมไม่ยอมลา     ได้ยินข่าวต่อมน้ำตาก็แตกซ่าน

หนึ่งกวีคีตาค่าตระการ                  ขอเบิกบานในสวรค์ชั้นกวี

(ชมัยภร  แสงกระจ่าง)

 

“พี่หนอมจากทุ่งเสี้ยวสู่อีกฟากฟ้า   ขับกวีคีตาอยู่ไกลโพ้น..

กับหมู่ดาริกาเมฆาโพลน    เสียงอ่อนโยนหวานซึ้งฤดีดล”

 

(วสันต์  สิทธิเขตต์)

 

“ไปเต๊อะ ไปเต๊อะอ้ายไปดี โลกกวีก็อยู่ บ่ไกล๋

บทกวี ดนตรี อยู่ตี้ใด มีอ้ายอยู่ตรงตี้หั้น”

 

(ศักดิ์สิทธิ์  คำหลวง)

 

“คนมีบุญจึงได้เหาะสู่สวรรค์ ไม่มีวันเจ็บปวดในป่วยไข้

แพรเจ้ารู้จงออมถนอมไว้ สนิทในรักนั้นนิรันดร์เอย”

 

(วัน ณ จันทร์ธาร..แด่พี่ยาย แพร จารุ)

 

ถนอม กล่อมโลกหล้า กวีวรรณ

ไชย ชุบชูแบ่งปัน เห่ให้

วงษ์ วานแห่งรังสรรค์    บทเพลง พร้อมนา

แก้ว บัดนี้ลาลับไซร้ ล่วงแล้ว หนึ่งกวี

 

(นาโก๊ะลี)

 

“สู่ทุ่งท้องฟ้า เดินผ่านม่านเมฆ โปร่งเบาล่องลอย เบิกบานนิรันดร์”

 

(สร้อยแก้ว  คำมาลา)

 

“หลับเสียเถิดหนาคนดี                 กวีที่รัก และเหล่าผู้เป็นที่รักของกวี

พรากจากโลกโสมมใบนี้                                คุณคงหลับสนิท

รักถนอม ถนอมรัก...                                       รักอ้ายหนอม

 

(น้ำฝน “วริวาร”)

 

 

                  “คว่ำแก้วแล้วลาจาก จรดล” คือชื่อหนังสือที่ระลึกการจากไปชั่วนิรันดร์ของเขา ถนอมไชยวงษ์แก้ว

 

                  ตัดมาจากบทกวี บทหนึ่ง “รุไบยาต” โอมาร์ คัยยัม สุริยฉัตร ชัยมงคล แปล

 

                  “ท่านจักยุรยาตรบาทพราวแสง ผ่านประกายแห่งดาวเยือนระยับหญ้า โดยเปรมปรีด์ สู่จุดที่ข้าล่วงมา ก่อนคว่ำแก้วแล้วลาจากจรดล”

 

                  หนังสือเล่มเล็กๆ ที่ระลึกอาลัยอ้ายถนอม มาถึงสุสานในเวลาที่เปลวเพลิงที่เผาร่างของกวีผู้เป็นที่รัก ผมได้มาหนึ่งเล่ม พร้อม ซี.ดี.เพลง(เดโมฯ) เสียงสดๆ ของอ้ายหนอมและกีตาร์คู่ใจ ผมขับรถไปฟังไปตลอดทาง ฟังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถึงนครสวรรค์ เกือบเที่ยงคืน โดยเฉพาะเพลง “เมื่อคนรักจากไป”

 

                  เพลงนี้เหมือนว่าเขาแต่งให้คนที่เขารัก และคนรักพี่จากไป ก็คือตัวเขาเอง.. ฟังแล้วสุดซาบซึ้ง... แผ่น ซี.ดี.เพลง เดโม “เมื่อคนรักจากไป” ของเขา บางเพลงน่าจะมีใครนำไปเรียบเรียง ขับร้องใหม่ เพื่อให้บทเพลงดีๆ ไม่ตายจากไป... แต่เราจะไม่ลืมเสียงขับขานอันนุ่มนวล อ่อนโยนของเขา

 

“เหมือนดั่งใบไม้ ปลิดใบร่วงหล่น

เหมือนดั่งยาดฝน หล่นบนผืนทราย

เหมือนดั่งรุ้งพราย เลือนรางลับลา

เหมือนดั่งดวงตา มืดบอดตลอดกาล

 

เหมือนตื่นจากฝัน พบความว่างเปล่า

เหมือนดั่งดวงดาว ร่วงหล่นจากฟ้า

เหมือนดั่งธารา ไหลลานิรันดร์

เหมือนดั่งคืนวัน มิเคยหวนคืน

 

เหมือนดั่งตายไป เกิดเป็นคนใหม่

เหมือนดั่งดวงใจ หลุดลอยทั้งดวง

เหมือนดั่งถูกทรง หนี้ชีวิตสั้น

เหมือนดั่งนกบิน หลงทางเดียวดาย

เมื่อคนรักฉันจากไป”

 

 

                  คิดถึง พิบูลศักดิ์ ละครพล มิตรสนิท ร่วมตำนานของถนอม ไชยวงษ์แก้ว มิตรสนิทของผม ผู้หลั่งน้ำตาขณะอ่านบทกวีหน้าศพที่สุสาน ผมขับรถไป ฟังเพลงไป ผมน้ำตาซึม อาลัยอ้ายถนอม