ผู้หญิงที่ผมหลงรักที่สุดในโลก | คมชัดลึก

 

                   ชื่อ “เมธี วงศ์ครุฑ” อาจไม่ “บิ๊กเนม” เขาเป็นครูเล็กๆ คนหนึ่ง เป็นครูสอนภาษาไทย ผ่านงานมาหลายโรงเรียน เริ่มต้นที่ “แม่สรวยวิทยาคม” เชียงราย เขาเล่าว่า เมื่อปีที่เขาเป็นครูอยู่แม่สรวยนั้น มีคาราวานนักเขียนสัญจรไปเยือนถึงถิ่น ผมเองย้อนรำลึกวันเวลาราว 20 ปีมาแล้ว ผมและเพื่อนนักเขียน อาทิ ชาติ กอบจิตติ พิบูลศักดิ์ ละครพล, วสันต์ สิทธิเขตต์ ได้ตระเวนไปทั่วเขตภาคเหนือ และที่โรงเรียน “แม่สรวยวิทยาคม” ผมและ “เมธี วงศ์ครุฑ” เคยได้พบกัน ผมจำเหตุการณ์ได้ แต่จำเขาไม่ได้

 

                   จนเขากลับมาอยู่นครสวรรค์ หลังจากผ่านการสอนโรงเรียนอื่นๆ เชียงแสนวิทยาคม, นครวิทยาคม, ศึกษาสงเคราะห์แม่จัน ต่อจากนั้นเข้าสู่สายงานบริหาร เป็นผู้ช่วยผู้อำนวยการ,รองผู้อำนวยการโรงเรียนที่แม่ฮ่องสอน,ที่นนทบุรี, เชียงใหม่, พิษณุโลก จนปัจจุบัน ใช้ชีวิตอยู่ที่ “อาศรมกรกวี” นครสวรรค์

 

                   ปัจจุบันเขาเป็นครูอยู่ โรงเรียนวัดบ้านไร่ อ.บรรพตพิสัย นอกจากเป็นครู เขายังเป็นนักแต่งเพลง และมีงานเพลงออกมาบ้าง บางชุดที่ผมเคยฟัง “ดอกไม้ในตู้กระจก”

 

                   ในฐานะครูภาษาไทย นอกจากรักการอ่านแล้ว เขายังฝักใฝ่การเขียน ล่าสุดผมได้อ่าน “ผู้หญิงที่ผมหลงรักที่สุดในโลก” ของเขา

 

                   บทกวี ชุดนี้ ประกอบด้วยบทกวีขนาดสั้นๆ “กวีบทเดียว” เป็นส่วนใหญ่ ให้รสชาติหอมหวาน อบอุ่น

 

                   ผมมีโอกาสได้พบลูกสาวตัวน้อยของเขา หลังจากที่ “หลงรัก” เด็กหญิงคนนี้ตั้งแต่แรกเห็นใน “เฟซบุ๊ก”

 

 

“พรุ่งนี้วันอาทิตย์

พรุ่งนี้ก็อาทิตย์อีกวัน

ในปฏิทินไม่มีวันจันทร์

เว้นอีกวันก็ถึงวันเสาร์”

 

“วันนี้เลี้ยงลูกอยู่กับบ้าน

ภารกิจการงานอันยิ่งใหญ่...”

 

“ตื่นเช้ามองแม่แลลูกหลับ

ความสุขยังประทับมิรู้หาย

เจ้าคือรางวัลของลูกผู้ชาย

ที่ไขว่คว้าหาได้ในชีวิต”

“ตื่นเช้าได้กำไรใครตื่นบ้าง...”

“ปล่อยให้เรือลอยลำตามใจคิด

ปล่อยให้จิตลอยล่องท่องความฝัน

ปล่อยให้ใจจดจำด้วยจำนรรจ์

ปล่อยให้วันเป็นคืนวันของฝันงาม”

 

“ผู้หญิงที่ผมหลงรักที่สุดในโลก” จัดพิมพ์โดย “สำนักหนังสือโรงนาบ้านไร่” มี ไพวรินทร์ ขาวงาม และ วีระ สุดสังข์เป็นที่ปรึกษา สัญญา พานิชเวช เป็น บ.ก. หนังสือเล่มเล็กๆ ของคนเล็กๆ

 

ไพวรินทร์ ขาวงาม ยังเขียนกลอนเปิดบท เสมือนคำนำ

 

“เธอที่ครูเมธีหลงรัก” ตามด้วย คำนำของศิลปิน ฉลอง พินิจสุวรรณ แห่งหอศิลป์ไตยวน เชียงราย

 

1. “ใช้ความคิดถึง ว่าแค่คิด...ก็ถึง

ใช้ความซึ้งมาผูกพันทุกขณะ

ใช้ความรักส่งข้อความตามฐานะ

เพื่อจะมัดใจกันได้จริง..”

 

2. ถอย.. “ลองถอยออกมาจากโลกเทคโนโลยี

จะดีกว่าที่เป็นอยู่บ้างไหม

วางโทรศัพท์ แท็บเล็ต-เน็ต..กลไก

แล้วใช้ใจติดต่อย่อระยะ”

 

..ท่านผู้อ่าน อ่านถอยจากบทที่ 2 ไปบทแรกนะ..

 

ติดตาม “ผู้หญิงที่ผมหลงรักที่สุดในโลก” ในเฟซบุ๊ก “เมธี วงศ์ครุฑ” ครับ