ศิลป์แห่งแผ่นดิน : รำเพยพิลาป | คมชัดลึก

 

                     ผมรักร้านหนังสือเล็กๆ ที่สงบเงียบ

 

                     ร้านหนังสือ “กาลครั้งหนึ่ง” ที่จ.อุทัยธานี ร้านหนังสือที่สงบเงียบ...จนวังเวง

 

                     กาลครั้งหนึ่ง ชายหนุ่มคนหนึ่งจากลุ่มแม่น้ำน้อย อยุธยา มาฝากกายใจไว้ที่ลุ่มน้ำสะแกกรัง ฝังใจในร้านหนังสือชื่อ “กาลครั้งหนึ่ง” ที่เขาก่อร่างสร้างฝัน

 

                     ช่วงเรียนมหาวิทยาลัย ได้เข้ากลุ่มวรรณกรรม ม.รามฯ ได้รู้จักคนหนุ่มด้วยกันที่เอาจริงเอาจังกับการอ่าน การเขียน อย่างพิเชษฐ์ศักดิ์ โพธิ์พยัคฆ์, อภิชาติ จันทร์แดง, วิสุทธิ์ ขาวเนียม, อังคาร จันทาทิพย์, ทวีศักดิ์ แก้วเข้ม และรุ่นพี่อย่าง ศิริวร แก้วกาญจน์, พิเชฐ แสงทอง, พิทักษ์ ใจบุญ, เริงวุฒิ มิตรสุริยะ

 

                     ใช้ชีวิตอยู่ริมฝั่งแม่น้ำโขงทางเหนือหลายปี ช่วงหนึ่งเคยประจำกองบรรณาธิการ “สานแสงอรุณ”

 

                     รักการอ่าน อ่านหนังสือ อ่านชีวิต จิตใจตน

 

                     รู้ความใฝ่ฝัน และปรารถนา

 

                     รักการเขียน เขียนบทกวี เรื่องสั้น เขียนความคิดความฝันของตน บนหนทางที่เลือก เลือกที่จะโบยบินสู่ท้องฟ้าอิสระ

 

                     บทกวีชิ้นแรก “มหานคร” ตีพิมพ์ใน “ฐานสัปดาห์วิจารณ์” ในปี 2539 เรื่องสั้นเรื่องแรก “ค่ำคืนและนางฟ้าของผม” ตีพิมพ์ในกรุงเทพธุรกิจ จุดประกายวรรณกรรม ปี 2541 เคยมีผลงานรวมเล่ม “หนังสือมือทำ”

 

                     เคยได้รับรางวัล เช่น “ในแสงจันทร์” เรื่องเล่าของตุ๊กตาตัวหนึ่ง (นวนิยายขนาดสั้น) ในนามปากกา “จันทิรา พรประเสริฐ” ได้รับรางวัลชมเชยประเภทวรรณกรรมเยาวชน ในการประกวดหนังสือมือทำ Thailand indy Award, “สายน้ำและชายชรา” เรื่องเล่าจากคอนผีหลง (นวนิยาย) ได้รับรางวัลดีเด่น “ลูกโลกสีเขียว” (2544) เป็นต้น

 

                     สำหรับเขา “วุฐิศานติ์ จันทร์วิบูล” ทำให้เราต้องหันมามองเขา (อีกครั้ง) ด้วยงานเขียน “รำเพยพิลาป” รวมเรื่องสั้นล่าสุด จัดพิมพ์โดย “สำนักศิลปะวรรณกรรม” ที่ร่วมก่อตั้งโดยเพื่อนพ้องน้องพี่มิตรสหายของเขา ของกันและกัน

 

                     “รำเพยพิลาป” ประกอบด้วยเรื่องสั้นทั้งหมด 9 เรื่อง นำโดย “มาลีกับความตายครั้งที่สอง” ซึ่งได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกใน “ช่อการะเกด 44” (เมษายน-มิถุนายน 2551), เก้าอี้ไม้บนระเบียง (2542 กรุงเทพธุรกิจ), เกมรักสี่บท (ช่อการะเกด 48...2552), เตียงคนไข้หมายเลขสิบสาม (ช่อการะเกด 53, 2553)

 

                     “ซึ่งในบรรดาเรื่องสั้นทั้งหมดในหนังสือเล่มนี้ คงแสดงให้เห็นถึงความโดดเดี่ยวเมื่อกาลครั้งหนึ่งนานมาของผม ด้วยหลายปีมานี้ ผมแทบจะไม่ได้เขียนเรื่องสั้นออกมาเลย เพราะสำหรับผม การเขียนเรื่องสั้นเป็นศิลปะที่ค่อนข้างยาก และแปลกประหลาดจนน่าหลงใหล ห่างไกลจากตัวผม ขณะเดียวกันก็กลับดูแบบชิดสนิทใน...

 

                     เรื่องสั้นเต็มไปด้วยความเย้ายวน และดึงดูดให้ผมอยากกลับมาเริ่มต้นเขียนใหม่อยู่หลายครั้งหลายหน ทั้งหลีกหนี และปรารถนาในเวลาเดียวกัน มิต่างจากความรัก แม้จะเจ็บแต่ไม่เคยเข็ดจำ ยังคงปรารถนาที่จะลิ้มลองอยู่เสมอ เหมือดั่งการเริงเล่นของคลื่นน้ำกระทบชายฝั่งอยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า เย้าหยอกอยู่เช่นนั้น... บางทีความโดดเดี่ยวในกาลครั้งนี้ คงทำให้ผมกลับมาเขียนเรื่องสั้นได้ใหม่อีกครั้ง..”

 

                     เขาเขียนไว้ใน “คำนำ” รำเพยพิลาป

 

                     เรื่องสั้นเหงาๆ เศร้าๆ ทั้ง 9 เรื่อง ผ่านช่วงเวลาแห่งชีวิตของเขามา ผ่านสายตาบรรณาธิการ สายตานักอ่านที่เป็นเพื่อนพ้องน้องพี่ที่ใกล้ชิด บัดนี้ ปรากฏตัวตนสู่สายตานักอ่านในวงกว้างออกไป จากตัวเขาอีกเล็กน้อย อย่างอ่อนน้อมถ่อมเจียม และเหงาๆ ตามบุคลิกภาพของเขา

 

                     ผมได้หนังสือ “รำเพยพิลาป” (พร้อมลายเซ็นเหงาๆ) จากมือของเขา อ่านอย่างช้าๆ

 

                     รวมเรื่องสั้นของวุฐิศานต์ จันทร์วิบูล...หนังสือที่เหงา...งาม...ง่าย... ตั้งแต่หน้าปกที่มีลายเส้น ซ่อนเร้นรูปร่าง รูปทรงบนพื้นสีดำลึก

 

                     ส่วนเรื่องสั้นทั้ง 9 เรื่องนั้น ผมกำลังค่อยๆ อ่าน หากพบแง่มุมขาดลึกประการใด จะเขียนถึงรำเพยพิลาป อีกครา

 

                     ว่าแต่ใครยังไม่มีหนังสือเล่มนี้ ดูได้ที่ร้านหนังสือออนไลน์ ในชื่อ “oncebookk.com” หรือแวะไปเยือนร้านหนังสือเล็กๆ “กาลครั้งหนึ่ง” ที่อุทัยธานี...