เที่ยวนี้ขอเล่า : ไลค์'ลอสแองเจลิส' | คมชัดลึก

 

                         เข็มสั้นเข็มยาวบนหน้าปัดนาฬิกาใกล้ซ้อนกันเต็มที ควรจะเป็นเวลาที่ลอสแองเจลิสเอนหลังแล้ว แต่แสงไฟกะพริบระยิบวิบวับที่ห่มเมืองอยู่ทำให้รู้ว่าลอสแองเจลิสเป็นพวกนิยมสำรวจราตรี

 

                         ยามค่ำคืนในฤดูใบไม้ผลิแบบนี้ แม้อากาศจะยังไม่ใจร้ายเกินไป แต่สำหรับพวกโฮมเลสที่อยู่ริมทางลมหนาวยังไม่วายเฆี่ยนตีพวกเขาอย่างทารุณ ในซอกตึกสูงระฟ้าที่อวดความทันสมัยและความเย่อหยิ่งของอเมริกา ไม่ว่าจะเป็นซานฟรานซิสโก มหานครนิวยอร์ก วอชิงตัน ดีซี หรือแม้แต่ลอสแองเจลิสจึงมีภาพเหล่านี้อวดแขกเหรื่อเสมอ

 

                         ลอสแองเจลิส เที่ยวนี้ สายการบินไชน่าแอร์ไลน์ส (0-2250-9880) หอบฉันไปส่งถึงสนามบินที่แสนใหญ่โต สนามบินอะไรไม่รู้มีอาคารผู้โดยสารตั้ง 8-9 เทอร์มินัล ใครพลาดไปผิดอาคารแถมมีเวลาเฉียดฉิวอาจจะมีรายการตกไฟลท์กันได้ พูดถึงไชน่า แอร์ไลน์สเขามีเที่ยวบินเข้ามาแถบนี้หลายพอร์ต นอกจากลอสแองเจลิสแล้ว ยังมีซานฟรานซิสโก นิวยอร์ก และโฮโนลูลูด้วย แถมแวนคูเวอร์ให้อีกเมือง

 

                         รถชัตเติลบัสจากสนามบินพาฉันวิ่งห้อฝ่ายามวิกาลมุ่งหน้าสู่ดาวน์ทาวน์ พิกัดเที่ยวนี้อยู่ที่ ย่านโคเรียทาวน์ ที่หลังจากคลิกไปสำรวจเว็บไซต์อโกดา (www.agoda.com ) แล้วจึงพบว่าในย่านนี้มีที่พักป้ายแดงสุดฮิพที่กำลังฮอตฮิตในสายตานักเดินทางอย่าง The Line (www.thelinehotel.com ) จึงเลือกที่นี่เป็นที่เอนหลังยามแรมทางในลอสแองเจลิส

 

                         แค่หะแรกที่เห็นห้องหับและบรรยากาศของ The Line ฉันก็นึกชอบโรงแรมนี้เข้าแล้ว โรงแรมอะไรไม่รู้ตกแต่งห้องได้อย่างฮิพและแนวเหลือเกิน ห้องสีปูนเปลือยบนอาคารเก่าแก่ที่หยิบจับมารีโนเวทใหม่ สอดใส่เฟอร์นิเจอร์สุดชิคและมีสไตล์เข้าไป กระจกเปิดโล่งมองจากบนเตียงเห็นวิวทิวทัศน์ของนครลอสแองเจลิสได้อย่างเต็มตา อ้อ!ใครที่ตายาวคุณอาจมองเห็นป้าย Hollywood ติดหราอยู่บนภูเขาด้วย

 

                         ตรงข้ามโรงแรมเป็นสถานีรถไฟใต้ดินพอดิบพอดี เรียกว่าสะดวกสบายสุดๆ ในรุ่งเช้าฉันจึงโดยสารเมโทรเข้าไปตั้งหลักที่ Union Station ก่อน ไม่ได้เป็นพวกนิยมสถานีรถประจำทางหรือสถานีรถไฟแต่อย่างใด แต่บังเอิญว่าสถานที่ที่ฉันเล็งเอาไว้นั้น อยู่ใกล้กับสถานียูเนียน มุมที่ว่านี้คือ ย่านเอล พูเอบโล (El Pueblo)  ซึ่งรู้แค่เพียงว่าเป็นย่านเก่าแก่ของลอสแองเจลิส ที่กลางวันมาเดินเตร็ดเตร่ได้แต่ราตรีมาถึงเมื่อไหร่ ไม่ควรเฉียดมาเด็ดขาด

 

                         ยังไม่ทันได้ไปไหนหรอก แค่อยู่ใต้ชายคาสถานียูเนียน ฉันก็รู้สึกว่าสถานีนี้ใหญ่พิกล ทั้งรถไฟใต้ดิน รถไฟ รถบัสประจำทางที่วิ่งข้ามเมือง รถแอร์พอร์ตบัสไปสนามบิน และรถเมล์วิ่งในตัวเมือง ทุกอย่างเริ่มจากที่นี่ ด้านในสะอาดสะอ้านเหลือเชื่อ และถ้าท้องว่างอยู่หรืออยากพักน่อง ก็มีร้านกาแฟและร้านสะดวกซื้อคอยปรนนิบัติพัดวีผู้โดยสารทุกแขนง

 

                         รปภ.หน้าสถานียูเนียน บอกว่าแค่เดินข้ามถนนไปจากหน้าสถานีก็ถึงย่านเอล พูเอบโลแล้ว

 

                         เป็นอย่างเขาว่าจริงๆ เดินละจากสถานีมาแค่อึดใจเดียว ป้ายถนน  Olvera Street ก็ติดหราอยู่ ตั้งแต่หัวถนนยันท้ายถนนชวนให้รู้สึกคล้ายเดินเหินอยู่ในเม็กซิโก สเปน หรือที่ไหนซักแห่งที่มีแต่ภาษาสเปนลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ

 

                         อาคารเก่าแก่มีให้เห็นรายรอบจัตุรัส บ้านเก่าแก่ที่สุดในย่านนี้ก็ยังเปิดรอให้นักเดินทางให้แวะเข้าไปชม เสียงไม้กระดานดังเอี้ยดอ้าดเมื่อเดินย่ำเท้าไปในบ้านหลังนี้ เครื่องครัว และข้าวของเครื่องใช้บอกเล่าอดีตของผู้คนที่เคยอาศัยอยู่

 

                         ทุกอณูของร้านขายของที่ระลึก เลอะเทอะไปด้วยสีสันอันฉูดฉาด ราวกับว่ากำลังเดินทอดน่องในตลาดแถบอเมริกากลาง ร้านอาหารเม็กซิกัน และร้านอาหารสเปนแทรกตัวอยู่เป็นระยะ ฉันไม่แน่ใจเอาซะเลยว่า มุมอื่นของลอสแองเจลิสจะอวดสีสันเยี่ยงหรือไม่ แต่เอาเถอะ ฉันค่อยๆ เดินละเลียดเล็มบรรยากาศอันสนุกสนานของย่านเอล พูเอบโล  ก่อนจะเดินย้อนกลับไปหาสถานียูเนียน

 

                         เน็กซ์ สเตชั่นอยู่ที่ ไชน่าทาวน์ ที่แค่ย่างสองขาลงจากสถานีรถไฟกลิ่นอายของเมืองมังกรก็ลอยลิ่วมาต้อนรับ เสียงสนทนาของผู้คน และมนุษย์ประเภทตาชั้นเดียวที่เดินสวนไปมา วัดวาอารามที่อวดสีแดงฉ่ำ แต่คงไม่มีมุมไหนบ่งบอกความเป็นไชน่าทาวน์ได้ดีเท่าตลาดนัดอีกแล้ว นอกจากเสียงช้งเช้งที่ปลิวอยู่ในอากาศ ที่ขาดเสียไม่ได้เลยคือข้าวของและเสื้อผ้าอาภรณ์ราคาถูกแสนถูก ไม่เสียยี่ห้อจีนจริงๆ

 

                         จะว่าไปลอสแองเจลิสนี่ก็เสรีไม่เบานะ  มีทั้งโคเรียทาวน์ ถิ่นวัฒนธรรมสเปนและเม็กซิโก ไชน่าทาวน์ ได้ยินว่ามีย่านเจแปนทาวน์  ลิตเติลบังกลาเทศ และที่ขาดไม่ได้คือไทยทาวน์ คาดว่าจะมีอีกหลายสัญชาติ ที่มาก่อร่างสร้างถิ่น แต่นั่นก็ทำให้รู้ว่าลอสแองเจลิสนั้นใจกว้างไม่แพ้นิวยอร์ก

 

                         ฉันแวะไปดูความภูมิฐานของซิตี้ ฮอลล์แล้วเดินต่อไปหามิวสิค เซ็นเตอร์ และมาขาตายที่ เซ็นทรัล มาร์เก็ต ที่ที่ถูกล้อมจับไว้ด้วยอาหารการกินหลากสัญชาติ จะกินอาหารจีน ญี่ปุ่น อิตาลี  เม็กซิกัน หรือแม้แต่อาหารไทยก็หาชิมได้ นี่คือมุมที่ฉ่ำสีสันเรื่องอาหารการกินจริงๆ

 

                         มุดลงรถไฟใต้ดินแล้วไปโผล่ในสถานที่ที่คนมาลอสแองเจลิสทุกคนต้องมาลงทะเบียนรายงานตัว  ที่นั่นคือ ฮอลลีวู้ด (Hollywood) สถานที่ๆ นักท่องเที่ยวหลายคนเพ้อว่าอยากเดินกระทบไหล่ดาราฮอลลีวู้ดชื่อดังซักคน

 

                         แต่ในความเป็นจริงไม่ได้เป็นแบบนั้นหรอก แค่ได้เดินย่ำไปบนฮอลลีวู้ด วอล์ก ออฟ เฟม (Hollywood Walk of Fame) ถนนที่ดาราระดับฮอลลีวูดหลายคนมาประทับรอยมือและรอยเท้าไว้บนทางเดินอันยาวเหยียด ซึ่งไม่ว่าคุณจะมาตามรอยหนังเรื่องดัง  ถ่ายรูปกับคนหน้าคล้ายดาราดัง หรือแค่ช็อปปิ้ง ก็คงมีความสุขที่ได้มาเดินเอ้อระเหยแถวนี้

 

                         ยามใช้ชีวิตในลอสแองเจลิส ฉันเรียนรู้ที่จะเรื่อยไหลไปกับนครแห่งความบันเทิงเริงใจ ในระยะความสัมพันธ์อันฉาบฉวย  ลอสแองเจลิสไม่ได้ดูกระด้าง หรือกันดารไมตรีเสียทีเดียว อบอุ่นในบางขณะ น่ากลัวในบางมุม  ไม่ถึงกับเลิฟ แค่ไลค์น่าจะเพียงพอสำหรับลอสแองเจลิส