ศิลป์แห่งแผ่นดิน:'สวนในบทกวี'บทกวีในรูปเรื่องสั้น | คมชัดลึก

 

 

 

          “นัยในนัยน์” ชื่อหนังสือรวมเรื่องสั้น

 

          เรวัตร์  พันธุพิพัฒน์ “กวีซีไรต์” ผู้มีผลงานทั้ง “เรื่องสั้น” และ “นวนิยาย” ในระดับคุณภาพที่ไม่ยิ่งหย่อนกว่ากัน

 

          ผมเพียงอยากเขียนถึง “นัยในนัยน์” ในฐานะแห่ง “ฉันทาคติ” เท่านั้น เพราะผมไม่ใช่และคงไม่อาจเป็นนักวิจารณ์ที่ดี

 

          ผมเคยอ่านบางเรื่องสั้นในเล่มนี้จากพื้นที่อื่นก่อนจะมารวมเล่ม หากได้พบงานเขียนของเรวัตร์  พันธ์พิพัฒน์ที่ไหน ผมหมายมั่นว่า ต้องอ่านอย่างตั้งใจ

 

          ผมได้รับ “นัยในนัยน์” เมื่อก่อนสงกรานต์ ลูบๆ คลำๆ ด้วยความปลาบปลื้ม ผมเองมีงานเรื่องสั้น 2 ชุด ห่างเหินการเขียนเรื่องสั้นมานาน แม้จะมีเมล็ดพันธุ์ฝังอยู่ภายในรอวันงอกเงย

 

          ชื่นชมตั้งแต่ชื่อเรื่อง “นัยในนัยน์” ที่ทำให้คิดต่อไปได้ตั้งแต่ยังไม่ได้อ่าน ภาพปกและภาพประกอบ ฝีมือ ไพศาล  ธีรพงศ์วิษ, ที่แสนพิเศษ อ่านงานของเรวัตร์  พันธ์พิพัฒน์ ต้องอ่านอย่างช้าๆ นิ่งๆ ไม่ควรอ่านตะกละตะกลาม หรือมูมมาม

 

          ผมเคยอ่าน “สวนในบทกวี” แล้วและผมเลือกที่จะอ่านอีกครั้งด้วยความรู้สึกสดใหม่เหมือนไม่เคยอ่านมาก่อน

 

          “คุณเดินเข้าไปในสวนบทกวี เสียงนกกาเหว่ากู่ร้องก้องสะท้อนลำน้ำทางด้านทิศใต้ เสียงใบไม้ร่วงกรูกราว เสียงสายลมสีเทาโบกโบยอยู่ตลอดเวลา คุณยืนคว้างอยู่ภายในสวน รู้สึกตัวเล็กจ้อยราวกับเป็นทรายเม็ดหนึ่งที่แตกร้าว และสึกกร่อน แต่ก็รู้สึกได้ว่าสวนแห่งนี้อยู่ในตัวคุณ”

 

          “สวนในบทกวี” เรื่องสั้นมหัศจรรย์ที่ให้ความรู้สึก “หนักอึ้งจนเบาหวิว” “หวานและขมอย่างประหลาด” , “สุกสว่างและมืดหมอง” , “เป็นทั้งสวนดอกไม้สดสะพรั่งและทะเลทรายแล้งร้าง”

 

          “ในสวนบทกวี” บทกวีในรูปเรื่องสั้น ที่ “ฉัน” คือ “คุณ” , “คุณ” คือ “ฉัน” , “ฝัน” คือ “จริง” , “จริง” คือ “ฝัน” ผ่านฤดูใบไม้ร่วง ฤดูดอกแดด...ฤดูแล้งไร้...ฤดูดอกฝน...ฤดูหนาวยาวนาน....ฤดูใบไม้ร่วง วนเวียนซ้ำๆ ในความเปลี่ยนแปลง

 

          จริงในฝัน ฝันในจริง “ครั้นเมื่อคุณเงยหน้าขึ้นจากขณะกวีคุณก็รู้สึกวูบราวกับพลัดตกจากที่สูง”

 

          เสียงของคนอื่นในตัวคุณ “ออกไปจากไอ้สวนบ้าๆนี้เสียทีเถอะ..ไอ้สวนบ้าๆ  ไอ้บทกวีเฮงซวย”

 

          “ในฤดูกาลอันแปลกประหลาดมหัศจรรย์ของชีวิต คุณก้มหน้าก้มตาเขียนและเขียน ก้าวเดินอย่างช้าไปในระหว่างแถว บรรทัด ที่ทอดยาวไม่รู้ที่สิ้นสุด บนผืนกระดาษที่กว้างใหญ่ และลึกลับสุดจะหยั่งถึง” 

 

          “งานเขียนของคุณได้เกี่ยวร้อยคุณไว้กับบางสิ่งบางอย่าง ทำให้คุณรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดของโลก ที่มีต่อชีวิตเพียงลำพัง”

 

          ในฐานะเรื่องสั้น “ในสวนบทกวี” มี “คุณ” เป็นตัวละคร มีพ่อ แม่ เมีย และลูกสาว มีเรื่องราว มีวันเวลา มีสถานที่ มีพฤติกรรมความขัดแย้ง แต่ทั้งสิ้น ทั้งปวง กลับปรากฏเพียงภาวะอารมณ์ความรู้สึก ภาพของลูกตัวน้อย ในชุดสีฟ้าสดใส ที่ลอยอยู่เหนือยอดคลื่นนั้น ปรากฏขึ้นซ้อนภาพอื่นๆ ตลอดเวลา พร้อมกับเสียงของนกกาเหว่า และเสียงสายน้ำไหลรินในห้วงคำนึง ประกายดวงดาวอบอุ่นอ่อนโยนของแม่ สายตาเคลือบแคลงเสียดเย้ยของพ่อ เหล่าดวงดาริกาบนท้องฟ้านอกหน้าต่างท่ามกลางสภาพเสียงของแมลงกลางคืน ในโมงยามของความคิดฝัน ที่เงียบงันเป็นต้นไม้เล็กๆ ต้นหนึ่งที่ค่อยๆ หยั่งรากลึกลงไปในผืนแผ่นดินอันเก่าแก่และแม่น้ำโบราณ

 

          “ผม” ศักด์สิริ  มีสมสืบ นะครับ ไม่ใช่ “คุณ” แต่ผมก็กลายเป็นคุณไปเสียได้ และ “คุณ” ในสวนบทกวี “ก็กลายเป็นฉัน” ไปเสียแล้ว

 

          เรื่องสั้น “ในสวนบทกวี” ของเรวัตร์  พันธ์พิพัฒน์ สำหรับผม คือเรื่องมหัศจรรย์ เป็นเรื่องสั้นในรูปบทกวี และเป็นบทกวี ในรูปเรื่องสั้น ทำให้ผมดิ่งจมไปในภาวะภวังค์อย่างพิเศษ อาจเป็นเพราะ ภาวะความเป็น “ ผม” “เขา” และ “คุณ” แนบสนิทกันจนฝันเหมือนจริง จริงเหมือนฝัน

 

          “พุทโธ่เอ๋ย ชีวิตคือความหลับฝันไปอย่างแน่แท้” ใช่เลย ชีวิตคือ “หลับฝันว่าฝันไป”   

 

          "นัยในนัยน์"  สวนในบทกวี บทกวีในรูปเรื่องสั้น 

 

.......................................

(หมายเหตุ 'สวนในบทกวี'บทกวีในรูปเรื่องสั้น : คอลัมน์ ศิลป์แห่งแผ่นดิน โดย... ศักดิ์สิริ มีสมสืบ )