หลับให้สบายนะ... 'กาโบ' | คมชัดลึก

 

                        แวดวงนักเขียนโพสต์อาลัยการเสียชีวิตของ "กาเบรียล การ์เซีย มาร์เกซ" ในวัย 87 ปี ผู้บุกเบิกงานเขียนแนวสัจนิยมมหัศจรรย์ (Magical Realism) ซึ่งได้รับการยกย่องในฐานะนักเขียนผู้สร้างแรงบันดาลใจให้ชาวละตินอเมริกาลุกขึ้นยืนหยัดต่อสู้กับอำนาจเผด็จการ ซึ่งผลงานชิ้นเอกของเขาคือ งานเขียนเรื่อง “One Hundred Years of Solitude” หรือ “หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว” มียอดขายหลายล้านเล่ม และได้รับการแปลเป็นภาษาต่างๆ 35 ภาษา นับตั้งแต่การตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1967 และได้รับยกย่องเป็นนวนิยายชิ้นเอกแห่งศตวรรษที่ 20

 

                        คุณ "Nirattisai Khonchaikhob" (นิรัติศัย หล่ออรุโณทัย) ผู้แปลหนังสือ "ความทรงจำอันสำส่อน" ซึ่งเป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นจากนักเขียนรางวัลโนเบล และหนึ่งในนั้นเป็นงานเขียนของ "กาเบรียล การ์เซีย มาเกซ" โพสต์ผ่านเฟซบุ๊กสำนักพิมพ์นาคร ว่า เมื่อเดือนเมษายน 2556 เคยเขียนถึง “กาโบ” (กาเบรียล การ์เซีย มาร์เกซ) เมื่อรับรู้เกี่ยวกับสุขภาพที่ไม่ค่อยดีของคุณปู่ยอดนักเขียน 4 ปี หลังจากแปลเรื่อง Memories of My Melancholy whores (ความทรงจำอันสำส่อน) ผ่านมาอีกเพียงปีเดียว ในเดือนเมษายน 2557 ผมได้รับรู้ข่าวของเขาอีกครั้งด้วยความเสียใจในการจากไปของคุณปู่ 

 

                        พร้อมโพสต์บทกลอนที่เขาเขียนถึง "กาเบรียล การ์เซีย มาร์เกซ" เมื่อเมษายน 2556 และภาพวาดลายเส้นใบหน้า "กาเบรียล การ์เซีย มาร์เกซ" จากปลายดินสอ "โกสินทร์ ขาวงาม"  

 

 

                                                เขาคือกาเบรียล การ์เซีย มาร์เกซ 

 

                        โคลอมเบียทั้งประเทศไม่ผิดหวัง

 

                        “หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว” อันโด่งดัง 

 

                        สร้างพลังสร้างคุณค่าภาษานิยาย

 

 

                                                ยับยู่ยี่รอยย่นบนใบหน้า 

 

                        ตะลุยโลกจินตนามาเหลือหลาย

 

                        “ความทรงจำอันสำส่อน” ไม่ผ่อนคลาย 

 

                        สื่อความหมายอันอัปรีย์ของชีวิต

 

 

                                                เคยเซ็นค่าอาหารและบ้านเช่า 

 

                        เคยตะลุยเรื่องราวอันอำมหิต

 

                        เคยขายสิ้นทรัพย์สินทุกชนิด 

 

                        เคยพับพ่ายเพราะพิษความยากจน

 

 

 

                                                คือ “กาโบ” แห่งละตินอเมริกา 

 

                        คือพ่อมดแห่งภาษาอันเข้มข้น

 

                        คือเมจิคอลกระฉูดกระฉ่อนทั้งสกล 

 

                        คือเวทมนตร์คือภาพฝันในบรรณพิภพ

 

 

 

                                                เพราะเขาคือ“ กาโบ” คือ “มาร์เกซ” 

 

                        คนที่โลกต้องหมายเหตุไม่รู้จบ

 

                        อาจจะนับอนันตกาลไม่พานพบ 

 

                        จึงยิ่งรักยิ่งเคารพเสียยิ่งนัก...

 

 

 

                        โพสต์ดังกล่าวนี้ คุณ "Kangplato Fcj" ร่วมแสดงความคิดว่า สำหรับพวกเราต้องลดธงครึ่งเสาครับ เขาไม่ใช่พ่อ หรือญาติเรา แต่บางสิ่งบางอย่างจากตัวเขา สมองเขา ถูกส่งมายังตัวเรา เรารับ ยินดีรับ และมีความสุขทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องของเขา ที่เขาเขียนให้เราเรียนรู้ ผมจะร่วมขบวนของฟิเดล คาสโตร ไปร่วมคารวะ ผู้เฒ่ามาร์เกซ...

 

                        ส่วนเฟซบุ๊ก "สำนักพิมพ์สามัญชน" ระบุว่า บางถ้อยคำจาก บก.สามัญชน : ปู่จะยังดำรงอยู่ในใจตลอดไปแหละครับ (สำหรับผู้หลงใหลวรรณกรรมระดับเทพเท่านั้นที่จะสร้างมันขึ้นมาได้บนดาวเคราะห์สีฟ้าดวงนี้) เออ... ว่าแต่ดินแดนที่ปู่เพิ่งไปอยู่น่ะ มีอีหนูหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราเข้าแถวมาดอมดมปู่อยู่หรือเปล่านะ..

 

                        ขณะที่เฟซบุ๊ก "สำนักพิมพ์กำมะหยี่" โพสต์ข้อความว่า การโกหกสะดวกสบายกว่าความสงสัย มีประโยชน์กว่าความรัก อยู่ยืนนานกว่าความจริง : กาเบรียล การ์เซีย มาร์เกซ (6 มีนาคม 2515 - 17 เมษายน 2557) หลับให้สบายนะคะ Gabo

 

                        ด้านเว็บไซต์พันทิปดอทคอม หมวดนักเขียน คุณ "เทเลทับขี้" โพสต์กระทู้แจ้งข่าวว่า "Gabriel García Márquez ผู้แต่ง One Hundred Years of Solitude เสียชีวิตแล้วด้วยวัย 87 ปี" ขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะ ยังไม่มีโอกาสได้อ่านงานของคุณลุงเลย ตั้งใจไว้ว่าเป็นเล่มนึงที่ชีวิตนี้ต้องอ่านให้ได้ ถ้าจำไม่ผิดสักเกือบๆ 2 เดือนที่ผ่านมา เพิ่งจะมีฉลองครบรอบอะไรกันไปสักอย่างเองไม่ใช่เหรอ ตื่นมาก็เศร้าเลยวันนี้

 

                        คุณ "BlueWhiteRed" ร่วมแสดงความคิดเห็นว่า ขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งครับ แปลกที่นักเขียนบางคน แม้เราไม่เคยพบหน้า ไม่เคยพูดคุย ไม่เคยสัมผัสตัวตนจริงๆ แต่กลับรู้สึกใกล้ชิดสนิทสนมผ่านตัวอักษร ที่ได้ถักร้อยออกมา จนเรารู้สึกเสมือนว่า เขาเป็นเพื่อนรู้ใจมานานหลายปี และการ์โบก็เป็นหนึ่งในนักเขียนที่ผมรู้สึกเช่นนั้น ขอคารวะให้กับผลงานอันยิ่งใหญ่ที่ทิ้งไว้บนพื้นพิภพ ทั้ง "One Hundred Years of Solitude" และ "Love in the Time of Cholera" ขอคารวะจากใจครับ..