'จับให้มั่น'+'คั้นให้อยู่'+'หาผู้รับผิดชอบ'+'ประเมินติดตามผ | คมชัดลึก

 

          กระบวนการ “จับให้มั่น” “คั้นให้อยู่” “หาผู้รับผิดชอบ” รวมถึงการ“ประเมินติดตามผล”นั้น เป็นพื้นฐานสำคัญในการทำงานที่ผมได้รับการปลูกฝังครั้งยังศึกษาอยู่ที่ประเทศอังกฤษ ซึ่งผมได้รับการอบรมสั่งสอนมาว่า พอหลังจากที่ตั้ง “โจทย์” (Hypo Thesis) ได้แล้ว กระบวนการทำงานต่อไป คือการ“จับให้มั่นคั้นให้อยู่”และ“ประเมินติดตามผล” ซึ่งกระบวนการดังกล่าวเรียกว่า “ACCOUNTABILITY” คือการสร้างหน่วยงานที่ต้อง “ACCOUNTABLE” เป็น “เจ้าภาพ” ไม่สามารถปฏิเสธความ “รับผิดชอบ” ได้ รวมถึงการแสวงหาองค์ความรู้ใหม่อยู่ตลอดเวลา ซึ่งจะต้องไม่ลืมว่า “สินค้าและการบริการ” กับ “การตลาดในรูปแบบสากล” หากสามารถทำงานประสานกันได้เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันแล้ว จะทำให้เพิ่มมูลค่าได้หลายเท่าทวีคูณ เพราะที่ผ่านมาในสถานภาพของ “สถาปนิก” ผมได้เรียนรู้ว่านอกจาก “สินค้าดี” หรือ “ผลผลิตดี” มี “การออกแบบที่ดี” เพียงแค่นี้ก็ยังไม่เพียงพอ เพราะในปัจจุบันการออกแบบ “เส้นทางการตลาด” (Marketing Channel) เพื่อนำสู่ “ตลาดโลก” ก็เป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่ง ต้อง “รู้เข้า รู้เรา” และ “รู้เท่ารู้ทัน” เพราะความเป็นจริงของ “โลกทุนนิยม” อย่างเต็มรูปแบบดังเช่นปัจจุบัน จะดำเนินธุรกิจและธุรกรรมแบบเดิมๆ อย่างในอดีตคงไม่ได้ และคงสู้ไม่ไหว เพราะโครงสร้างของ “ทุนนิยม” นั้นเป็น “เครือข่าย” โยงใยที่ซับซ้อน ครอบคลุมไปทั้งโลก จึงเป็น “ยุทธศาสตร์” ที่ต้องเรียนรู้และต้องทำความเข้าใจ ดังนั้น “การออกแบบที่ดี” เพียงอย่างเดียวก็คงไม่เพียงพอ จำเป็นต้องมีกระบวน “การนำเสนอที่ดี” เพื่อ “เพิ่มมูลค่า” ดังนั้นในยุคข้อมูลข่าวสารทั้ง 3G, 4 G  ทั้ง  E-mail, Internet  ฯลฯ ซึ่งเป็นการสื่อสารไร้สาย ไร้พรมแดนจึงกลายเป็นความสำคัญยิ่งยวดที่ห้ามมองข้ามโดยเด็ดขาด   

 

          ในขณะเดียวกัน มนุษย์จะอยู่อย่างโดดเดี่ยวอ้างว้างตามลำพังแบบตัวคนเดียว โดยตัดขาดจากโลกภายนอกปลีกวิเวกดังเช่นในอดีตก็คงทำไม่ได้ จำเป็นต้องอยู่รวมกันเป็นหมู่เป็นคณะ เกิดเป็นรูปแบบ “วัฒนธรรมการกินอยู่ใหม่แบบร่วมสมัย” กลายเป็น “บริบท” ใหม่ๆ ที่บรรดาสมาชิกในชุมชนจะได้มีโอกาสแลกเปลี่ยนเรียนรู้และแบ่งปันซึ่งกันและกัน ผมมักจะย้ำอยู่เสมอครับว่า แม้โลกในปัจจุบันจะหมุนเวียนเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วสักเพียงใด “ภูมิปัญญาท้องถิ่น” ที่เป็นบ่อเกิดของ “วัฒนธรรมการกินอยู่ของท้องถิ่น”นั้น ยังคงต้องยืนยงธำรงอยู่ แต่ต้องใช้สติปัญญาเพื่อที่จะปรับประยุกต์ “ภูมิปัญญาท้องถิ่น” นี้แหละครับ เพื่อที่จะนำเข้าสู่กระบวนการแลกเปลี่ยนเรียนรู้และแบ่งปันกับ “ภูมิปัญญาสากล” หรืออาจจะเรียกว่า “ภูมิปัญญาของโลก” ก็จะทำให้ “วัฒนธรรมการกินอยู่พื้นถิ่น” กลายเป็น “วัฒนธรรมการกินอยู่แบบร่วมสมัย” ทำให้เราสามารถเคลื่อนตัวไปข้างหน้าได้โดยไม่ “ตกกระแส” แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่หลงใหลได้ปลื้มไปกับวัฒนธรรม “แดกด่วน” ที่ “ทันสมัย” เต็มไปด้วยแสงสีและเทคโนโลยีที่ตื่นตา ตื่นใจ และเร้าใจจนทำให้เราขาดจุดยืนครับ  

 

          ท้ายที่สุดก็มาพบกับปมสำคัญที่ว่า อะไรเล่าคือแนวทางในการพัฒนาสู่ความ “ศิวิไลซ์” ที่ร่วมสมัยอย่างยั่งยืน อะไรเล่าคือจุด “สมดุล” ที่เป็นความเหมือนในความต่างของ “วัฒนธรรมท้องถิ่น” กับ “วัฒนธรรมโลก” คำตอบสำหรับผมแล้วรูปแบบการพัฒนาสู่ความ “ศิวิไลซ์” ที่ร่วมสมัยอย่างยั่งยืนและการค้นพบจุด “สมดุล” ที่ลงตัวร่วมกันซึ่งจัดได้ว่าเป็น ความเหมือนบนความต่างของ “โลกเก่า” กับ “โลกใหม่” คือแนวทางในการพัฒนาของคนรุ่นเก่า (หรือกลางเก่ากลางใหม่) ที่คนรุ่นใหม่สามารถสานต่อได้ (ขอย้ำนะครับว่าเป็นการ “สานต่อ” ไม่ใช่  “เริ่มใหม่” แบบ “ล้มกระดาน” นะครับ) ซึ่งเป็นแนวทางการพัฒนาแบบยั่งยืนสู่ความ “ศิวิไลซ์” ที่ร่วมสมัย ภายใต้เงื่อนไขว่า หากเราทำไม่สำเร็จก็สามารถส่งต่อทั้ง “วิถีคิด” และ “วิถีปฏิบัติ” ให้กับรุ่นต่อไปเดินอย่างมุ่งมั่นที่จะทำให้สำเร็จ

 

          สำหรับผม เหล่านี้คือแนวทางในการพัฒนาแบบยั่งยืน ซึ่งเป็นสาระสำคัญเพียงส่วนหนึ่งในการบรรยายของผมในหัวข้อ “การลงทุนในอสังหาริมทรัพย์อย่างยั่งยืนของ “บ้านไม่บาน” +  “อาคารพาณิชย์ไม่บาน” + “โฮมออฟฟิศไม่บาน” + “อพาร์ทเม้นท์ไม่บาน” + “โรงแรม,รีสอร์ทไม่บาน” + “คอนโดมิเนียมไม่บาน” ในสไตล์ “อกาลิโก” + “ไฮโซ” + “โลว์คอส" ที่อยู่รอดปลอดภัยจากวิกฤติเศรษฐกิจและการเมือง และวิกฤติการเปิด  AEC” ที่จัดขึ้นใน “งานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ” ครั้งที่ 42 “ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์” ในวันที่ 3 เมษายน ที่จะถึงนี้ เวลา 14.00 น. เป็นต้นไป    ณ ห้อง Meeting  Room 3 และ 4  ครับ  

 

.......................................

(หมายเหตุ 'จับให้มั่น'+'คั้นให้อยู่'+'หาผู้รับผิดชอบ'+'ประเมินติดตามผล' : คอลัมน์ คลินิคคนรักบ้าน โดย... ดร.ภทรพล )