จาก'มาลาลา'ถึง'ประทิน'และผู้หญิงคนอื่นๆ
Play
23 ก.พ. 2557
หนังสือที่เธอถือมา : จาก 'มาลาลา' ถึง 'ประทิน' และผู้หญิงคนอื่นๆ... : โดย...เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์
เกิดร่วมโลกเดียวกันกลับกั้นปิด
ความนึกคิดดีงามความใฝ่ฝัน
สิ่งหวังวาดปรารถนาล้วนสามัญ
เพียงสิทธิ์เราเท่ากันเท่านั้นเอง
แต่กลับถูกผลักไสไปอีกฟาก
ฉุดกระชากผลักล้มรุมข่มเหง
กรอบกำหนดกดหัวให้กลัวเกรง
โดยจำกัดครัดเคร่งเขม็งตึง
โลกที่เธอทั้งหลายต่างหมายมั่น
กลายเป็นความเพ้อฝันในวันหนึ่ง
โลกที่สูญสลายไปลึกซึ้ง
ก้าวที่ไกลไม่ถึงแม้ครึ่งทาง
ผลักพวกเธอแบกไถไปสู่ทุ่ง
ทั้งข้าวเกลือขนมุ่งสู่ยุ้งฉาง
ล้วนแต่งานหน่วงหนักมิพักวาง
ทั้งถากถางเก็บเกี่ยวเคี่ยวกรำงาน
ชั่วขณะหยุดพักลงสักครู่
ใต้ร่มไม้ฤดูลมพรูผ่าน
บางเด็กหญิงโบกบินบนดินลาน
ตัวอักษรเบ่งบานผ่านปลายนิ้ว
เธอขีดเขียนเฝ้าอ่านบนลานดิน
ท่ามฝุ่นบ่ายทรายบินไปละลิ่ว
ลบหนทางต่างแนวเลือนแถวทิว
ยังเติมริ้วเพิ่มรอยทยอยตาม
จึงน้ำตาใสสดไหลหยดลง
ราวฝุ่นผงถูกขยี้อย่างผลีผลาม
ก่อนเข้าสู่การงานผ่านห้วงยาม
พร้อมคำถามในตนอันหม่นมัว
เธอผู้คอยขอดน้ำหาบข้ามทุ่ง
ลุกขึ้นหุงข้าวปลาใต้ฟ้าสลัว
ก่อนต้อนตามออกไปฝูงควายวัว
งานในสวนถ้วนทั่วทั้งครัวเรือน
ขณะเด็กผู้ชายไปโรงเรียน
ได้อ่านเขียนโลดแล่นมิแม้นเหมือน
ยิ่งครวญคิดใจอกสะทกสะเทือน
เธอกับผองเหล่าเพื่อนเหมือนไม่มี
เหมือนไม่มีชีวิตความคิดเห็น
ทั้งความเป็นความอยู่ไม่รู้วิถี
ริมสายธารเศร้าสร้อยร้อยพันปี
มิอาจหนีหรือหน่ายหรือหายเร้น
บางมานะมนุษย์จุดประกาย
ปลุกก้อนเนื้อด้านตายให้ไหวเต้น
เธอผู้ฝ่าข้อกำหนดฉีกกฎเกณฑ์
อย่างเลือดเย็น-ทายท้า,หมายฆ่าเธอ
“มาลาลา” ฟ้องโลกใบโศกเศร้า
สิทธิเราเท่ากันมั่นเสมอ
ที่จะสร้างจะสรรค์ใช่ฝันเพ้อ
ที่จะนำเสนอเสมอมนุษย์
ขอเพียงเธอได้เรียนได้เขียนอ่าน
ด้วยดวงใจไพศาลไม่สิ้นสุด
ขอหนังสือปากกาใช่อาวุธ
เธอจะจุดประกายให้ชีวิต...
*มาลาลา ยูซาฟไซ-เด็กหญิงชาวปากีสถานผู้ถูกทำร้ายขณะไปโรงเรียน...
**ประทิน พันธุ์พิพัฒน์-เด็กหญิงผู้ไปโรงเรียนในวันปิดเทอม...
------------------------
(หนังสือที่เธอถือมา : จาก 'มาลาลา' ถึง 'ประทิน' และผู้หญิงคนอื่นๆ... : โดย...เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์)