หนังสือที่เธอถือมา : บทกวีที่พ่อเขียน | คมชัดลึก

 

 

ความรักคือโคลงกลอนของชีวิต

 

พ่อประดิดประดอยถ้อยคำได้...

 

ลึกซึ้ง น่าจดจำ สัมผัสใจ

 

สัมผัสในคือลูกหลานผูกร้อย

 

สองมือพ่อเขียนขีดผ่านมีดพร้า

 

ปลงป่า เป็นนาไร่ ไม่ท้อถอย

 

รอยผาลไถ รอยมีด ตามฮีตฮอย

 

ลึกกรีดรอยดวงใจแม่จนแพ้รัก!...

 

เช่นร่องรอยลึกล้ำแห่ง ‘ลำล่อง’*

 

ลอยทำนองช้านานกลางงานหนัก

 

ล่องลมฝน หว่านไถ ไปถามทัก

 

ทุกข์ยากนัก แต่รักแรกจะแตกกอ...

 

หลังลมหนาวเดือนสามลา สี่ ห้าแล้ง

 

ร่วงสะแบง ตะแบกแตกดอกช่อ

 

แล้งบ่มรัก อดรนสู้ทนรอ

 

เนื้อหน่อ ‘สายแนน’* ผูก ข้าวปลูกพันธุ์

 

ลมแล้งผ่านลา พรรษาล่อง

 

ข้าวกล้าระบัดท้องทุ่งความฝัน

 

ยาวเหยียดผืนคลื่นใบโยน โพ้นตะวัน

 

กรุ่นเช้าผันผ่านบ่ายหอมคายใบ

 

หอมถึงค่ำ หอมเหงื่อไคล ควันไฟค่ำ

 

อบร่ำ ‘ข้าวแลง’* แสงคบไต้

 

หอมผักหญ้า ข้าวปลาพร้อม หอมหัวใจ

 

หอมสายใยรักหยั่งรากยั่งยืน

 

แต่ละ 'คำ' ล้ำค่าเช่นปลาข้าว

 

'ริน' เหงื่อพราวพรูพรั่ง ทุ่งทั้งผืน

 

'พลิกไถ - สร้างทำ' คำพื้นพื้น

 

แต่กลมกลืนเช่นร้อยกรองของโคลงกลอน

 

แต่ละบาท แต่ละบท พจน์และภาพ

 

เขียนนานตราบชั่วคนหนึ่งจึงพักผ่อน

 

ส่งสัมผัส ผ่านสัมพันธ์อันอาทร

 

ทุกเรื่องราว หนาวร้อน แต่ก่อนมา

 

ทุกบาท ทุกบท ถูกจดจำ

 

เขียนซ้ำซ้ำกำซาบลงคงคุณค่า

 

คำง่ายง่ายพ่อเขียนขีด 'ชีวิตชีวา'

 

ถวิลหาก็มองเห็นเป็นตัวเรา!

 

เป็นโคลงกลอน เป็นลำล่องของความรัก

 

จำหลักผ่านลูกผูกเรื่องเล่า

 

ไม่รู้สิ้นจินตภาพทาบทอเงา

 

จริง ฝัน คงเนาในเลือดเนื้อ

 

เวียนไหลดั่งลมแล้งลา พรรษาล่วง

 

หนาวหน่วงทำนองของลมเหนือ

 

ข้าวแตกรวง ฝันแตกช่อ รักต่อเชื้อ

 

ต่อวงศ์วานว่านเครือ เลือดเนื้อคน

 

'ชีวิต' คือเนื้อสารเขียน อ่านซ้ำ

 

ร้อยกรองคำ 'รัก' เข้ม 'ฝัน' เต็มข้น

 

ชีวิตส่งผ่านชีวิต อิทธิพล

 

ผลิดอกผลบทกวีที่งดงาม...

 

 

 

-------------------------------

 

*ไขคำ: ‘ลำล่อง’ คือการขับลำประเภทหนึ่งของชาวอีสาน มีท่วงทำนองเนิบช้า

 

‘สายแนน’ หมายถึง สายสัมพันธ์ ซึ่งคนชาติพันธุ์ไท ลาว เชื่อว่าแถนบนฟ้ามัดคนไว้เป็นคู่ๆ ใครคู่กับใคร ใครเนื้อคู่ครองใคร

 

‘ข้าวแลง’ คือข้าวมื้อค่ำ

 

 

-------------------------------

 

(หนังสือที่เธอถือมา : บทกวีที่พ่อเขียน : อังคาร จันทาทิพย์)