หนังสือที่เธอถือมา : ฤดูดุเหว่า
Play
26 ม.ค. 2557
หนังสือที่เธอถือมา : ฤดูดุเหว่า : โดย...เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์
ฤดูพรูพรมลมหนาว
เมฆหมอกดอกขาว
ในรุ่งทุ่งข้าวกราวเกรียว
ดุเหว่ากู่คล้ายดายเดียว
จันทร์โค้งรูปเคียว
หรือเรือจันทร์เสี้ยวเที่ยวฟ้า
หน้าต่างบางบานจำนรรจา
ควันไฟสนทนา
ทอดสายชายคาครัวไฟ
เนิ่นนานขานกู่หมู่ไม้
เช้าวันสั่นไหว
ถึงใครหลายคนบนลาน
ฟังว่าหน้าต่างบางบาน
สดับขับขาน
บันดาลผ่านโต๊ะกวี
อรุณลออทอสี
ทอดเทาวิถี
ฤดูฤดีคลี่บาน
เหน็บหนาวแพ้พ่ายให้งาน
หาบข้าวเข้าลาน
ขุดดินเผาถ่านหว่านเพาะ
เกี่ยวร้อยต่อกันมั่นเหมาะ
ลมไหวได้เคาะ
กระดิ่งพริ้งเพราะเป็นเพลง
หยดน้ำค้างฝันบรรเลง
ดุเหว่าวังเวง
ดังเปล่งจากห้วงบรรพกาล
กวีสดับ-ขับขาน
บ้านเมืองเนื่องนาน
เทือกภูสู่ธารลานทะเล
ในร้อนในอื่นพื้นเพ
ในฝนรินเท
ก่อนเร่เข้าสู่ฤดูหนาว
ชาวนากับฝันนานยาว
ดุจเคียวเกี่ยวดาว
ขานกล่าวผ่านรากยากไร้
ผ่านเสียงดุเหว่าเร้าไหว
ราวกับหลับใหล
อยู่ในสายธารสีเทา
ซุกซ่อนอ่อนไหวในเรา
ลำนำลำเนา
ทางเลือกเทือกเถาเหล่ากอ
ที่นี่ที่รักถักทอ
สุขเศร้าเคล้าคลอ
ไม่ท้อขานปลุกยุคสมัย
หยั่งหยัดอยู่สู้คู่ใคร
ชาวดินสิ้นไร้
มิใช่เหล่าผู้อยู่สูง
ดุเหว่าเช้าโหมโน้มจูง
โพ้นบางยางยูง
สู่ทุ่งนาในใครนี้
สู่จิตวิญญาณ์กวี
ที่มาถ้ามี
วิถีเมล็ดข้าวชาวนา...
----------------------------
(หนังสือที่เธอถือมา : ฤดูดุเหว่า : โดย...เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์)