บันทึกถึงหุบเขาฝนโปรยไพร
Play
19 ม.ค. 2557
หนังสือที่เธอถือมา : บันทึกถึงหุบเขาฝนโปรยไพร : โดย...ไพวรินทร์ ขาวงาม
๒.
วันเวลาระยะทางระหว่างเที่ยว
ระหว่างวัยใต้ฟ้าเดียวเชี่ยวกระแส
แห่งหัวใจและเลือดเนื้อเพื่อดูแล
จิตสำนึกเที่ยงแท้ทระนง
เด็ดเดี่ยวเคี่ยวคั้นพันธกิจ
ชีวิตแห่งวิญญาณอันประสงค์
สู่ข่าวสารสัจธรรมอันดำรง
อยู่ด้วยธงนำทางระหว่างไท
ล่วงลับแต่วัยหนุ่มรุ่มร้อนสั้น
ช่างเฉิดฉันชีวิตชีวาระยะใกล้
ผู้คนหอมเสน่หาระยะไกล
มรณะกระชากใจให้ทรงจำ
สั้นแต่สวยด้วยแสงแห่งวูบเศร้า
ดาวดวงเก่าดาวดวงใหม่หลายคืนค่ำ
คล้อยเคลื่อนเดือนตะวันวรรณกรรม
กายสลายเหลือลำนำท่วงทำนอง
ยุติทำความดีหรือความชั่ว
เหลือแต่ตัวบทประพันธ์อันอ่านท่อง
อุดมคติอุดมการณ์งานประคอง
โดยมิต้องแปลกแยกแบกตัวตน
ในสังคมล่มแล้งระแหงร้าว
กระแสลมระงมข่าวสงครามข้น
โลกยังคงหมุนพิสูจน์ทดสอบคน
ทุกแห่งหนทั้งภายในภายนอกนั้น
ผู้เคยเทิดศรัทธาหน้าแปรเปลี่ยน
ผู้เคยเข้มขีดเขียนหักเหี้ยนฝัน
ผู้หวังวาดปาดเลือดเชือดเนื้อกัน
วาทกรรมห้ำหั่นกระชั้นรบ
ยังขึ้นต้นอย่างไม่รู้จุดลงท้าย
คนล้มตายทั้งเป็นเซ่นซากศพ
ถ้าเพื่อนอยู่ดูเหมือนเพื่อนจะพบ
ฝ่ายประกบฝ่ายพิชิตมิตรศัตรู
เสมือนง่ายคล้ายยากกระชากกระชั้น
วัยหนุ่มสั้นวัยแก่ยาวหลายคราวสู้
ใครยังคงยืนท้าทายไม่อาจรู้
กลางเป็นตาย...ในเป็นอยู่...สู่สงคราม!
-------------------------
(หนังสือที่เธอถือมา : บันทึกถึงหุบเขาฝนโปรยไพร : โดย...ไพวรินทร์ ขาวงาม)