หนังสือที่เธอถือมา : ขั้นตอนชีวิต | คมชัดลึก

 

                         ดอกไม้ย่อมโรยรา  วัยหนุ่มย่อมจากลา

 

                         ขั้นตอนชีวิตก็เช่นกัน

 

                         ทั้งคุณธรรม  ความประจักษ์แจ้งแห่งเรา

 

                         ย่อมแบ่งบานวันหนึ่ง

 

                         มิใช่จะคงอยู่เช่นนั้นตลอดไป

 

                         ในเมื่อชีวิตอาจเรียกเราไปวันไหนก็ได้

 

                         ก็จงพร้อมเพื่อการจากไปเถิดใจเอ๋ย

 

                         พร้อมไปพบความยากอย่างใหม่

 

                         ด้วยใจกล้า  อย่าท้อถอย

 

                         แล้วไปพบพันธกิจใหม่ๆ ที่ชีวิตไม่เคยได้รับ

 

                         การเริ่มต้นทุกครั้งย่อมมีพลังพิเศษ

 

                         เป็นเดชคุ้มครอง  ช่วยให้เรามีชีวิตอยู่ได้

 

                         จงก้าวไกลต่อไปอย่างเบิกบาน

 

                         อย่าสยบต่ออารมณ์ผูกพันอยู่กับบ้าน

 

                         วิญญาณแห่งจักรวาลไม่เคยเหนี่ยวรั้งเรา

 

                         หากแต่ยกเราทีละชั้น  สู่ห้วงหาวอันไพศาล

 

                         ถ้าเรายอมสยบอยู่กับวงจรชีวิต

 

                         ความเฉื่อยเนือยก็จะกลายเป็นนิสัย

 

                         ผู้ที่พร้อมเพื่อการอำลาและจากไกลเท่านั้น

 

                         จึงจะหลุดพ้นจากความเป็นทาสตลอดกาล

 

                         แม้เวลาตายใกล้เข้ามา

 

                         เราจะรีบรุดสู่เวหาใหม่ด้วยใจชื่น

 

                         ชีวิตอาจเรียกเราสู่การแข็งขันใหม่ๆ ทุกวันคืน

 

                         โอ้ใจเอ๋ย  จงกล่าวลา

 

                         และยืนหยัดต่อไป!

 

 

                         อานิสงส์จากการที่ปลวกแทะบ้านแทะหนังสือ ทำให้ได้พบบทกวีของตัวละครในหนังสือ ‘เกมลูกแก้ว’ ของ เฮอร์มานน์ เฮสเส

 

                         ปลวกจะแทะกินไปบ้าง ช่างมันเถิด มันยังมีแก่ใจเหลือหน้านี้ไว้ให้ จำได้ว่าเป็นบทที่เคยอ่านแล้วสะทกสะเทือนใจ ถึงขนาดคัดลอกติดไว้ข้างฝาห้อง อ่านซ้ำๆ แล้วรู้สึกฮึกเหิมในชีวิตอนิจจาอันน่าเศร้า  

 

                         ตอนเมื่ออยู่ลำพัง ไม่มีบ้าน รู้สึกถึงการเรียกร้องของจักรวาลให้หาญกล้า ในอันที่จะเดินทางท่องไปอย่าง ‘ผู้ที่พร้อมเพื่อการอำลาและจากไกลเท่านั้น จึงจะหลุดพ้นจากความเป็นทาสตลอดกาล’

 

                         วันหนึ่ง มีบ้าน มีครอบครัว บทกวียังคงเป็นบทกวีที่สะกิดถาม ‘อย่าสยบต่ออารมณ์ผูกพันอยู่กับบ้าน...ถ้าเรายอมสยบอยู่กับวงจรชีวิต ความเฉื่อยเนือยก็จะกลายเป็นนิสัย’

 

                         กระนั้น ความเป็นความจริงเป็นสิ่งพึงยอมรับตามสภาพ ในภาวะจำยอม มิใช่การจำนน ชีวิตคนล้วนต้องถูกทดสอบ ด้วยรูปแบบที่แตกต่างกันไป หนักบ้างเบาบ้างตามสถานการณ์

 

                         บ้านเมืองขัดแย้ง ผู้คนแตกแยก ก็เป็นบททดสอบหนึ่ง เราต้องเผชิญหน้าเรียนรู้ทั้งในฐานะปัจเจกบุคคล และสังคมส่วนรวม  

 

                         ผมชอบบทกวี ทั้งฉันทลักษณ์ และกลอนเปล่า ทั้งไทย และต่างประเทศ บท ‘ขั้นตอนชีวิต’ นี้น่าจะ ๑๐๐ กว่าปีแล้ว อ่านแล้วสัมผัสถึงลำนำทำนองของหัวใจกวี ขอบคุณการแปล โดยนักแปล ‘สดใส’ ที่เชื่อมสะพานของการอ่านเหนือสายธารความรู้สึกนึกคิด!  

 

 

                         (หมายเหตุ : ในบรรทัดที่ ๔  ต้นฉบับระบุ ‘แบ่งบาน’)

 

 

 

-------------------------

 

(หนังสือที่เธอถือมา : ขั้นตอนชีวิต : โดย...ไพวรินทร์ ขาวงาม)