เล่นหูเล่นตา-22.00 น. | คมชัดลึก

ยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาสี่ทุ่มแล้ว ข้าวมื้อแรกที่กินตั้งแต่บ่ายสองตอนนี้คงย่อยกลายเป็นกากไปกองอยู่ลำไส้ใหญ่แล้ว ... หิวจัง! ฉันนึกในใจ

 “นุช-เกด หิวมั้ย?” ฉันถามสองผู้ช่วยในห้องน้ำ ราวกับจะมีอะไรให้กินในนั้น
 บ้า! ไม่ใช่ผีกระสือสักหน่อย
 “หนูคิดว่าจะส่งพี่กลับบ้านแล้วไปกินอาหารทะเลที่เยาวราช กับ พี่เกด” นุชบอก
 “ใจตรงกันเลย! คิดอะไรเหมือนกันขนาดนี้ ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมเวลายืนเรียงกันถึงดูเหมือนหมอนข้าง 3 ใบ”
 “เออ...โทรตาม คม มากินด้วยสิ”

 ทั้งฉัน นุช เกด และคม เพื่อนรุ่นน้องที่มาจากออสเตรเลีย (กลับมาเยี่ยมบ้านแต่ไม่ค่อยอยู่บ้าน) ก็มาสุมหัวรวมกันล้อมวงอยู่ที่ร้านอาหารทะเลเจ้าประจำ (ตรงข้ามกับร้านรังนก “น่ำซิ่ง” ในซอยสุกี้เท็กซัส) ถึงแม้จะไม่มีลูกค้ามากเท่ากับ สองเจ้าด้านหน้าปากซอยที่เป็นคู่แข่งกัน แต่พวกเราก็ถูกใจเจ้านี้เป็นที่สุด เพราะของสด รสชาติอร่อย แถมราคาถูก เจ๊กับเฮียเจ้าของร้านที่หน้าเฉยๆ กับลูกน้องเด็กเสิร์ฟที่ดูกวนๆ เหมือนเด็กแว้น… อือ! ชอบ…บ้านๆ ดี เหมาะกับคนอย่างพวกฉัน

  “โลว์ โพรไฟล์ แต่ ไฮโพรฟิต” (Low profile but high profit)

  ดูซิ้มๆ แต่มีกำลังซื้อ สั่งกระจาย กินแล้วจ่าย ไม่ต้องพิลี้พิไล

 ในที่สุด บนโต๊ะก็ไม่มีที่วาง ทั้งปูทะเลอบวุ้นเส้น หอม “ชวงเจี่ย" (เครื่องเทศจีนรสซ่าลิ้น) ปลากะพงทอดน้ำปลาเนื้อกรอบนอกนุ่มใน ปลาหมึกตัวหนาหนวดใหญ่ย่างมาพอดีกินนุ่มลิ้น ยิ่งจิ้มกับน้ำจิ้มซีฟู้ด… วุ้ย…สู้ตาย คลอเลสเตอรอลสูงเหรอ? กลัวที่ไหน กุ้งแม่น้ำย่างเกลือพอแกะหัวออก มันกุ้งเยิ้มน่ากินโคตร แต่จานนี้ขอผ่านเพราะอาจตายคาปากได้ (แพ้กุ้งอย่างแรง) ผัดโต้เหมี่ยวไฟแดงที่ต้องให้เฮียเจ้าของร้านเท่านั้นเป็นคนผัด เพราะฝีมือขั้นเทพ!

 พวกเราทั้ง 4 คน ก้มหน้าก้มตากินราวกับไม่รู้จักกัน เพราะไม่มีใครคุยกัน จนอาหารพร่องไปได้สักครึ่งค่อยเงยหน้าขึ้นมาจากจานแล้วสำนึกได้ว่า…มาด้วยกัน ระหว่างกินไปคุยไปอย่างเมามัน พนักงานขายตรงแต่ละเจ้าก็มุ่งหน้าเข้ามานำเสนอสินค้าตั้งแต่ขนมกุยช่ายรถเข็น ลอตเตอรี่ที่ชอบบอกว่าพรุ่งนี้รวย เผอิญหน้าตาพวกเราดูมีอันจะกินก็เลยไม่มีใครลุ้นหวยไม่ว่าจะตรงหรือโต๊ด บอกแล้วไงว่าชีวิตนี้ไม่ลุ้นอยู่ 2 อย่าง หวย กับ ผู้ชายรวยๆ (อือ รอดตัวไป!)

 “คุณคิ้ม…หายไปนาน ไม่รับมะม่วงเหรอ?”

 พนักงานขายตรงมะม่วงลูกโตเจ้าอร่อยที่ "พี่ก้อง"  ปิยะ ชอบซื้อทีละเยอะๆ ไปฝากลูกน้อง มาพรีเซ็นต์ถึงที่ หนีไม่ทันแล้วก็เลยต้องซื้อทั้งๆ ที่ของกินที่เพิ่งยัดลงไปในท้องอืดขึ้นมาถึงคอ สังเกตได้จากนุชนาฎ ที่นั่งนิ่งไม่อิไม่แอะ ราวกับว่าถ้าเผยอปากอาหารมันจะเอ่อออกมาเหมือนส้วมอืด

 “อย่าชนเดี๋ยวกระฉอก!” คราวหน้าจะเอาป้ายแขวนคอพวกเราทุกคนไว้ตอนอิ่มจนท้องจะแตก เจ้าสีเกดของเรานิ่งยิ่งกว่า อาการแย่กว่านุช เหมือนที่นอนที่ยัดนุ่นจนจะปริ

 “อีก 2 มิล จะระเบิด!” ข้อความบรรยายใต้ภาพสีเกด ส่วนคมกับฉัน ยังได้อีก…ก
 “ไปกินบัวลอยน้ำขิงกันปะ” นุชแอบค้อนพวกเรา
 “พี่คิ้มคะ ถึงพี่จะดูดออกไป แต่พี่ยังแ_กแบบนี้ มีหวังกลับไปอ้วนเหมือนเดิม”

 ฉันกลับทำหูทวนลม เดินตีพุงไปที่ร้าน “ขนมหวาน ไชน่าทาว์น” ที่อยู่ตรงกับข้ามกับโรงแรมไวท์ออร์คิด เจ้าประจำของฉันที่มีทั้งเต้าทึง เซ็งซิมอี้ เฉาก๊วย บัวลอยน้ำขิง มันต้มน้ำขิง สาคูแคนตาลูป เต้าฮวย โอ๊ย! สารพัด

  “พรุ่งนี้ค่อยลด วันนี้ขอกินก่อนนะ” น้องคะ พี่เอา บัวลอยน้ำขิง คมสั่งเต้าทึง สีเกดโปรดเต้าฮวย นุชไม่สั่งอะไรได้แต่นั่งระแวดระวังกลัวกระฉอก ระหว่างกินขนาดปากไม่ว่างก็ยังไม่วายเม้าท์
 “เออ…แล้ว เดวิด คาร์ราดีน เขาเป็นอะไรตาย ไม่ได้ฆ่าตัวตายใช่มั้ย?”
 “ไม่ครับ มันอาจจะเป็นอุบัติเหตุจาก ออโต้ อีโรติก” คมตอบ
 “มันคืออะไร?”
 “กลุ่ม ออโต้ อีโรติก จะทรมานร่างกายตนเอง หรือ คู่นอนให้ขาดอากาศหายใจขณะมีเพศสัมพันธ์เพื่อให้เกิดแรงกระตุ้นทางเพศจนถึงจุดสุดยอด การทำให้ขาดอากาศหายใจก็จะมีทั้ง
ใช้ถุงพลาสติกคลุมหัว ใช้เชือกรัดคอ อะไรอีกตั้งเยอะแยะ”
 อยากรู้อะไรถามเจ้าสีเกด
 “ในแต่ละปีก็มีคนตายจากการทำ ออโต้ อีโรติก เยอะแยะนะพี่ มันมีมาตั้งนานแล้ว มีเขียนเป็นหนังสือด้วย” คมช่วยเสริม
 “อือ…พิสดารได้อีก! คนทำก็ช่างพยายามเนอะ ใช้เชือกรัดคอ รัดไข่ ถ้าเปลี่ยนเป็นหนังกะติ๊กรัดแทน คงไม่ถึงชีวิต เคยเห็นภูมิปัญญาชาวบ้านมั้ยเวลาที่เขาตอนลูกหมู เขาก็เอาหนังสติ๊กรัดไข่มันแล้วปล่อยให้เน่าหลุดหายไปเอง…”
 “พี่ก็คิดได้เนอะ” สีเกดแอบค้อนและค่อนขอด
 กินบัวลอยน้ำขิงลูกกลมๆ อยู่ แล้วจู่ๆ มาจบลงที่หนังกะติ๊กรัดไข่ได้ไง สงสัยจะอิ่มเกินไป มันเลยมึน…เอาเถอะน่าความสุขของคนเราเนี่ยมันก็วนเวียนอยู่ไม่กี่เรื่อง อย่าคิดมาก เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เช้าแล้ว