ศิลป์แห่งแผ่นดิน : แม่วงก์
ศิลป์แห่งแผ่นดิน : แม่วงก์ : โดย...ศักดิ์สิริ มีสมสืบ
ใครเอาเขื่อน (แม่วงก์) ยกมือ... ใครไม่เอายกมือ...
ไม่ใช่เรื่องที่ตัดสินกันด้วยจำนวนมือหรอกนะ แต่เป็นเรื่องที่ต้องต่อสู้กันด้วยเหตุผลข้อมูล บนพื้นฐานของความเคารพซึ่งกันและกัน เคารพความจริง เคารพตนเอง ต่อสู้กันอย่างเปิดเผย รับฟังกันอย่างตั้งใจ ไม่เห็นกันเป็นศัตรู เพราะเรามิใช่ศัตรูกัน ศัตรูของเราคือความไม่รู้ ความหลงผิด อันจะนำไปสู่ความผิดพลาด ฉิบหาย วิบัติ นี่ไม่ใช่แค่เรื่องเอาเขื่อน ไม่เอาเขื่อนแม่วงก์ หรอกครับ มันหมายถึงอนาคตของโลกทั้งใบ
ความรู้ทั้งหลายไม่ได้มีไว้สนับสนุนให้กระทำ หรือไม่กระทำ แต่เราต้องแสวงหาความรู้เพื่อขจัดความไม่รู้ ในความหมายของ “อวิชชา” คำพูดประเภทที่ว่า “จะเอาคนหรือเอาสัตว์” “ป่าสร้างได้” “สัตว์ป่าสร้างได้” “ป่าเป็นความสวยงาม” สะท้อนถึงความ “หยาบ” ความ “ตื้นเขิน” เห็นคนสำคัญกว่า เห็นสัตว์ไร้ค่า มองป่าในเชิงผลประโยชน์เฉพาะหน้า ไม่เห็นความเป็นหนึ่งเดียว
ผมอยู่ฝ่าย “ต่อต้าน” การสร้างเขื่อนแม่วงก์ครับ อย่าเกลียดชังกันเลยนะครับ และอย่าเห็นกันเป็นศัตรู เลิกเถิดครับ การแบ่งแยกผลักใส ว่าผู้ต่อต้านคือพวกขัดขวางความเจริญ ขัดขวางการพัฒนา รักสัตว์มากกว่าคน เอาสัตว์ไม่เอาคน หยุดเถิดครับ การไปปลุกปั่นยุยงคนในพื้นที่ โดยใช้เล่ห์กลตรรกะครอบงำ สร้างความเกลียดชังต่อผู้ไม่เห็นด้วย ไม่ว่าใครก็ควรต้องเรียนรู้ ที่จะเข้าถึงความจริง ความดี ความงาม ศึกษาข้อมูลด้วยหัวใจที่เปิดกว้าง อย่างเป็นอิสระ อย่างละเอียด ละเอียดที่ตรงข้ามกับหยาบนั่นแหละครับ และต้องไม่หลงกลโมหะ ไม่ติดกับดักของความรู้ ดูง่ายๆ ก็ดูที่ใจตนเอง ว่านิ่งสงบดีไหม เร่าร้อนไหม เกลียดชังไหม
ผมเห็นคนระดับใหญ่ออกอาการแบบไร้วุฒิภาวะทางอารมณ์แล้วเศร้าใจจัง พาไม่น่าไว้วางใจระบบเหตุผล เพราะแค่จริยธรรมพื้นฐานยังไม่ผ่านเลย ระดับเราๆ ท่านๆ ควรฟัง ต้องอ่าน ต้องเรียนรู้ จากแหล่งแห่งหนจากบุคคล เพื่อจะประกอบวิจารณญาณ การที่เราจะเปล่งเสียงในฐานะเสียงหนึ่ง ไม่ว่าจะสนับสนุนหรือคัดค้าน เราควรทำด้วยความนับถือตนเอง ด้วยศรัทธาในสัจจะความจริง ด้วยความสง่างาม
เราควรให้โอกาสตนเองที่จะเรียนรู้ รับฟังความคิดต่าง เห็นต่าง ใช้หลักกาลามสูตร อย่างยึดมั่น อย่าได้ด่วน “รวมฝูง” ให้ใครชักจูงไปอย่างเซื่องๆ ยิ่งมีโทสะ มีความเกลียดชัง เห็นกันเป็นศัตรูนั่นมันน่าเศร้า
เอาชนะกันด้วยเหตุและผล สู้กันด้วยข้อมูลเชิงวิชาการ ต่อกรกันบนหลักการ กฎ กติกา เรื่องก่นด่า เยาะเย้ย ถากถาง เสียดสี นั้นก็พอทำได้อยู่ ก็ธรรมดาแหละ ย่อมมีหงุดหงิดรำคาญใจกันบ้าง แต่โดยรวมแล้ว ขอให้ครองงานอยู่ใน “ครรลองธรรม” เพราะเราเป็นส่วนหนึ่งของธรรม ธรรมชาติ ป่าผืนหนึ่ง เป็นส่วนหนึ่งของผืนแผ่นดินโลก ป่าแม่วงก์ ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร ห้วยขาแข้ง คือผืนป่าตะวันตก สัมพันธ์กับ ผืนป่าทุกหนแห่งทั่วโลก ผืนป่าที่อินโดนีเซีย ที่บราซิล ให้จินตนาการถึงทะเลทรายในจีน ในดินแดนอาหรับ แอฟริกา ให้จินตนาการถึงภูเขาน้ำแข็งที่กำลังละลาย ให้จินตนาถึงมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ที่กำลังคลุ้มคลั่ง ป่าแม่วงก์ ก็เพียงป่าผืนเล็กๆ ผืนหนึ่ง ซึ่งทำหน้าที่ของตนอย่างเต็มที่ ตามอัตภาพของตน ต้นไม้แต่ละต้นดำรงและดำเนินครรลองธรรมของเขา แล้วมนุษย์คนไหนเล่ามีอำนาจบาตรใหญ่ หรือบาทใหญ่ คิดจะทำอะไรโดยหลงทะนงตน คิดจะจัดการธรรมชาติอย่างไม่เห็นธรรมชาติ อย่างไม่เป็นส่วนหนึ่ง อย่างไม่เป็นหนึ่งเดียว มีความรู้แบบไม่รู้ รู้แต่ว่าตนรู้อะไร แต่ไม่รู้ว่าตนไม่รู้อะไร ต้นน้ำ กลางน้ำ ปลายน้ำ นั้น มีความหมายมากกว่าคำพูด พล่อยๆ หยาบๆ
ลดอัตตา ทำตัวเล็กลงหน่อย โง่ๆ หน่อย แบบที่เห็นคนอื่นเขาโง่นะ นี่คือการเตือนตนเองดังๆ ให้คนอื่นได้ยินไปด้วยโดยเฉพาะ คนใหญ่คนโต ที่คำใหญ่คำโต มองป่าให้เห็นต้นไม้ มองต้นไม้อย่าเห็นแค่จำนวนคิวบิค อย่าเห็นแค่ปริมาณออกซิเจนต่อหัว (ต่อต้น) ที่เขาผลิตให้โลก อย่าเห็นแค่ป่าไม้มีคุณประโยชน์ต่อระบบนิเวศ ให้ความชุ่มชื้น เก็บกักรักษาน้ำ เป็นเขื่อนธรรมชาติเป็นปอดของประเทศ อย่าเห็นแค่ป่านี้ ให้เห็นป่าทั่วโลก เห็นดินแดนน้ำแข็งขั้วโลก เห็นหินหลอมเหลวอันเร่าร้อนดิ้นทุรนอยู่ใต้เปลือกโลก รวมทั้งเห็นความเร่าร้อนดิ้นรนในใจตนด้วยว่าแม็กแม่อวิชชานั้นเดือดพล่านเพียงใด มนุษย์เอ๋ยยังหลงทะนงตน กระทำบาปกรรมต่อธรรมชาติ น่าอนาถจริงๆ ฝ่ายไม่เอาเขื่อน ถูกเรียกว่า ฝ่ายต่อต้าน แท้จริง ไม่ได้ต่อต้านใครเลย แต่ต่อต้านความหลงผิด ความไม่รู้ “อวิชชา” ของมนุษย์ ไม่ใช่ของใครด้วยนะ ของมนุษย์นะ ของมนุษย์ทั้งมวล มนุษย์ต่างหากเป็นฝ่ายต่อต้านธรรมชาติ แยกตนเองออกจากความเป็นหนึ่งเดียว “ศิลปะแห่งแผ่นดิน” วันนี้ เขียนด้วยความเศร้านิดๆ หงุดหงิดหน่อยๆ ยกมือไม่เอาเขื่อนแห่งอวิชชา
-------------------------------------------
(ศิลป์แห่งแผ่นดิน : แม่วงก์ : โดย...ศักดิ์สิริ มีสมสืบ)