เขียนบันทึกเขียนจดหมาย(๒)
หนังสือที่เธอถือมา : เขียนบันทึก เขียนจดหมาย (๒) : โดย...ไพวรินทร์ ขาวงาม
แม้ในยุค ‘การเคาะก็คือการเขียนชนิดหนึ่ง’ การเขียนสมุดบันทึกและการเขียนจดหมายลายมือก็ยังคงมีสถานะของมันอยู่
ก่อนรู้จักแป้นคอมพิวเตอร์ ผมเขียนสมุดบันทึกทุกวัน เขียนจดหมายถึงคนอื่นเป็นประจำ เขียนเพราะอยากคิด อยากเขียน อยากพูด อยากสื่อสารความในใจ
สำหรับสมุดบันทึก มีเก็บอยู่ในบ้านเป็นตั้ง ส่วนจดหมายก็รับจดหมายจากคนอื่นไว้เป็นกอง ซึ่งแสดงว่าคนอื่นก็นิยมการเขียนจดหมายมากมายหลายฉบับ ขณะจดหมายที่ตัวเองเขียนก็คงไปรวมอยู่ในบ้านคนอื่นหลายฉบับมากมาย
ดูจดหมายที่เก็บไว้ มีทั้งที่อยู่ในซองลวดลายต่างๆ และที่จัดไว้ในแฟ้ม ทั้งหมดเขียนด้วยลายมือคนหลากหน้าหลายนาม หลายลายมือเห็นปุ๊บจำได้ปั๊บเป็นลายมือของใคร เพราะเขียนสื่อสารกันเป็นประจำ สิ่งที่เรียกว่าลายมือจึงบ่งบอกบุคลิกหน้าตาท่าทางจิตใจของคนเขียน ตอนรับจดหมายจากไปรษณีย์ เพียงดูลายมือจ่าหน้าซอง ก็รู้ว่าเพื่อนคนไหนกำลังคิดถึงเรา
จดหมายและไปรษณียบัตรหลายฉบับที่กองกันอยู่นั้น เหมือนได้มาประชุมกันโดยมิได้นัดหมาย ต่างฉบับ ต่างภารกิจ ต่างเรื่องราว ต่างเวลา บางฉบับเก่ากรอบกระดาษซีดเหลือง บางฉบับจากพ่อแม่พี่น้อง บางฉบับจากคนแปลกหน้า บางฉบับจากคนคุ้นเคย บางฉบับจากคนหนุ่ม บางฉบับจากคนสาว บางฉบับจากเยาวชน บางฉบับจากผู้อาวุโส บางฉบับจากบรรณาธิการหนังสือ ล้วนปรากฏอยู่ในรูปจดหมายลายมือ ที่แม้จะรกบ้านก็มิอาจทำใจฉีกหรือเผาทิ้งได้ (ยกเว้นบางกรณีที่ไม่ต้องการเก็บเอาไว้)
ในบ้านตัวเองมีจดหมายมากมายเช่นนี้ ในบ้านคนอื่นก็คงเช่นกัน สำหรับผู้ที่ชอบเก็บรวบรวมจดหมายคนอื่นไว้ จดหมายของเราก็คงไปอยู่ในความดูแลของเขา มีเวลาเขาอาจเปิดอ่านย้อนหลัง แล้วคิดถึงเราอยู่เงียบๆ ก็เป็นได้ จนถึงวันนี้ก็จดจำไม่ได้ทั้งหมดแล้วว่าเคยเขียนจดหมายถึงใครบ้าง ตามประสาคนชอบเขียน มีอะไรก็ต้องเขียน สั่งตัวเองให้เขียนจนเป็นนิสัย เขียนถึงแม้แต่คนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน บางทีเขียนยาวเป็นสิบๆ แผ่น หรือตอนเป็นเด็กเริ่มเขียนจดหมายเป็นนั้น ตัวเองบวชเป็นสามเณร คิดถึงเพื่อนที่อยู่บ้านนอก เขียนจดหมายถึงเพื่อนด้วยสมุดปกอ่อนทั้งเล่ม ไม่รู้พูดคุยอะไรนักหนา ทั้งที่ปกติเป็นคนพูดน้อย
คิดถึงเพื่อนคนหนึ่งผู้ล่วงลับ-กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ เป็นนักเขียนคนหนึ่งที่นิยมการเขียนบันทึกและเขียนจดหมาย เราเขียนจดหมายลายมือพูดคุยกันบ่อยครั้ง แม้ในยุคที่โลกเริ่มมีจดหมายอิเล็กทรอนิกส์แล้ว เขาเขียนจดหมายโต้ตอบกับเพื่อนหลายคนอย่างจริงจังจริงใจ หลังด่วนเสียชีวิตจากไป มีเพื่อนนำจดหมายที่เขาเขียนถึงเพื่อนมารวมพิมพ์เป็นเล่มชื่อ ‘จดหมายถึงเพื่อน’ เป็นการรวมจดหมายของนักเขียนหนุ่มที่มีถึงเพื่อน ที่เมื่อมีการเผยแพร่สู่สาธารณะและได้อ่านแล้ว เราจึงได้พบทั้งการบันทึกเรื่องราว การสื่อสารทรรศนะ และการสร้างสรรค์ศิลปะการเขียนอยู่ในตัว จนอาจเรียกว่า วรรณกรรมชิ้นหนึ่งในช่วงชีวิตของเขาเลยก็ว่าได้
แม้ผมจะเขียนจดหมายมาไม่น้อย ส่วนใหญ่ก็สะเปะสะปะไปตามสถานการณ์ ไม่ได้กำหนดทิศทางเรื่องราวการพูดคุยให้เป็นหมวดหมู่แต่อย่างใด กระนั้นก็มีหลายคนบอกว่าเขาเก็บจดหมายจากผมไว้ทุกฉบับ เปิดอ่านแล้วมันมีเรื่องราวเป็นภาษาเขียนที่ไพเราะสละสลวย ไม่ใช่ภาษาพูดห้วนๆ เขาถามว่าเขียนได้อย่างไร ผมก็ว่าไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่ว่าอยากเขียน!
โอ-ไอ้ความรู้สึกอยากเขียนนี่ มันช่างแสนวิเศษ!
--------------------------
(หนังสือที่เธอถือมา : เขียนบันทึก เขียนจดหมาย (๒) : โดย...ไพวรินทร์ ขาวงาม)