เป็นในสิ่งที่เราเป็น | คมชัดลึก

  เป็นผู้นำไม่เสียสละ
 เป็นพระไม่นิ่ง
 เป็นหญิงไม่เหนียม
 เป็นคนจนไม่เจียม
  เป็นคนรวยไม่จุนเจือ.... ใช้ไม่ได้...
  "เป็นผู้นำ" นับตั้งแต่นำครอบครัว นำสังคม ในระดับหมู่บ้าน จนถึงจังหวัด หรือระดับประเทศชาติ ไม่เสียสละ ใช้ไม่ได้ ความเสียสละนั้น แม้แต่ชีวิตก็ต้องยอมเสียสละ ไม่ใช่เป็นเพื่อเกียรติ ไม่ใช่เป็นเพราะโก้ แต่เป็นเพื่อตอบแทนบุญคุณให้แก่โลกนี้ ดังนั้นการเป็นผู้นำต้องเสียสละ ถ้าไม่เสียสละ ใช้ไม่ได้

  "เป็นพระไม่นิ่ง" พระต้องนิ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งนิ่งในโลกธรรม ๘ ประการ "ได้ลาภ เสื่อมลาภ" ได้ลาภก็ต้องนิ่ง คำว่า "นิ่ง" คือ "อย่าดีใจ" "เสื่อม" ก็อย่าเสียใจ "มีได้ลาภ เสื่อมลาภ"

 "ได้ยศ เสื่อมยศ" ได้ยศแล้ว ก็อย่าไปกระโชกโฮกฮาก อย่าดีใจมากนัก กลิ่นมันออก "เสื่อมยศ" ก็อย่าไปเศร้าใจ เดี๋ยวจะกลายเป็นพ่อค้าขายอิจ คือเมื่อ "อิจฉา" เขาแล้วก็จะตามนินทาเขา นี่กลายเป็น "พ่อค้าขายอิจ" คือขายความ "อิจฉา" เรื่อยไป

 "ได้รับสรรเสริญ กับถูกนินทา" ได้รับสรรเสริญ ก็อย่าหน้าบาน ถูกนินทา ก็อย่าหน้าเบี้ยว เฉยๆ ไว้
 "ได้สุข ประสบทุกข์" ก็ต้องครองใจให้มันนิ่ง คนที่อยู่ใกล้เรานั่นแหละเป็นคนที่พิสูจน์เรา บางทีคน อื่นเขาไม่รู้หรอก ลูกศิษย์ลูกหานั่นแหละรู้ ลูกหมาลูกแมวมันยังรู้เลย ถ้าเราไม่นิ่ง ดีใจก็เลี้ยงมันเสียอิ่ม พอเราเสียใจเรื่องโลกธรรม เราก็ทอดทิ้งมันบ้าง เตะหมาด่าแมวบ้าง นี่เขาเรียก "ไม่นิ่ง" "สมณะไม่นิ่ง-ไม่น่านับถือ"

 "หญิงไม่เหนียม" หญิงไม่เหนียม-ใช้ไม่ได้ หัดนั่งกัดเล็บบ้าง ถอนหญ้าบ้าง เขาพูดอะไรก็หัดเฉยบ้าง ไม่ใช่ พูดคำตอบคำหนึ่ง พูดมาคำหนึ่ง ตอบสามคำ อย่างนี้เป็นผู้หญิงไม่ได้

 "จนไม่เจียม" จนแล้วไม่เจียมตัว-ไม่ได้ เท้าเหยียบดิน แต่อยากจะกินดวงดาว เห่อเหิมทะเยอทะยาน อย่างนี้ไม่ถูก

 "รวยไม่จุนเจือ" ขี้เหนียว-ใช้ไม่ได้ รวยต้องจุนเจือ
 เพราะฉะนั้น ในลักษณะของการเป็นดังกล่าวมาแล้วนี้ จะเป็นเครื่องสำรวจพวกเราทุกคน "ให้เป็นอย่างเป็น และเป็นตอนเป็น" ไม่เช่นนั้นแล้ว "ไม่เป็นตอนเป็น แล้ว ไปเหม็นตอนตาย" เสียหาย

"พระราชวิจิตรปฏิภาณ (เจ้าคุณพิพิธ)"