ถนนสายนั้นทอดไปสู่ หัวใจแม่ | คมชัดลึก

 

                            วันที่ 5 กรกฎาคม ที่ผ่านมา ที่ร้านเฮมล็อค ถนนพระอาทิตย์ เป็นวันหนึ่งที่ทำให้ผมมีความทรงจำพิเศษ เป็นวันที่ผมนำภาพเขียนมาเปิดแสดง มีเพื่อนมิตรจำนวนหนึ่งแวะมาร่วมเป็นพยาน ดีใจที่ได้พบ “วสันต์ สิทธิเขตต์” หลังจากไม่ได้เจอกันนาน วันเดือนปีของผม และของเขายาวนานไม่เท่ากัน เพราะวสัตน์ สิทธิเขตต์ นั้นเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว ว่องไว เดินทางไกลไปกว้างลงลึก เขาทำอะไรต่อมิอะไรรวดเร็วทันใจ และแม่นยำ ส่วนผมนั้นเป็นจำพวก “ไปเรื่อยๆ” แต่เราก็ยังมีโอกาสได้เจอกัน

                            อีกคนหนึ่งคือ “สุรพล แสนคำ” อาจารย์ จิตรกร แห่ง ศิลปากร ทับแก้ว เจ็บป่วยเพียงกาย แต่ใจยังเบิกบาน เพิ่งผ่านการแสดงผลงานเดียว “สีน้ำ” ชุดชุมชนริมน้ำนครชัยศรีมาหมาดๆ เป็นเพื่อนร่วมยุค “เพาะช่าง” ด้วยกันมา การปรากฏกายของเพื่อนในวันนั้นทำให้ผมมีความสุข และมีพลังอักโข

                            อีกคนเป็นชายหนุ่ม รุ่นน้องที่ผมรู้สึกถูกชะตามานาน อาจเป็นเพราะเป็นคนประเภทเดียวกัน คือชอบเขียน ชอบวาดรูป และรักแม่ ..ใครๆ ก็รักแม่ก็ใช่ แต่อาจไม่ผูกพันเท่าบางคน บางคนอย่างเขา และบางคนอย่างผม ได้ทำให้ความรักปรากฏเป็นรูปธรรม

                            เขามอบหนังสือบทกวี “ถนนสายนั้นทอดไปสู่หัวใจแม่” พร้อมลายเซ็น

                            เขาเป็นน้องชายของพี่ชายที่ใครๆ หวั่นเกรงว่าเงาของพี่ชายจะทอดทับลงบนตัวเขา แต่สำหรับผม ผมมองเห็นผิวพรรณของเขา “ขาวงาม” ดีโดยมีรังสีเปล่งออกจากข้างใน

                            เขาเคยเขียนภาพ (portrait) นักเขียนหลายท่าน หนึ่งในนั้นมีผมอยู่ด้วย เขาเรียนจบ เอกจิตรกรรม (คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม) เริ่มเขียนบทกวีจริงจัง ตั้งแต่เป็นนักศึกษาปี 1 และมีผลงานรวมเล่มบทกวี “ป่าน้ำค้าง” ได้รับรางวัลชนะเลิศ จากการประกวดหนังสือทำมือ Thailand Indy Book Awards 2006 เคยแสดงภาพเขียน.. เคยได้รับรางวัลวรรณกรรม เคยเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรต์ และปีนี้ก็หลุดเข้ารอบลึก เขียนเรื่องสั้นได้ดีอีกด้วย (ได้รับรางวัลชมเชยเรื่อสั้น รางวัล “กนกพงศ์ สงสมพันธุ์”

                            นั่นไม่สำคัญเท่าความรู้สึกจริงที่ผมมีต่อเขา เขาเป็นน้องชายของเพื่อนที่ผมรัก แต่เขาเป็น “โกสินทร์ ขาวงาม” อย่างแน่นอน ผมอ่านบทกวีของเขามาก่อนหน้านี้ ผมไม่เห็นเงาของใครทาบทับตัวเขา ลีลากลอนของเขาไม่อาจบ่งบอกได้ว่ามีอิทธิพลของกวีรุ่นพ่อรุ่นพี่ท่านใด มุมมองของเขาเป็นแบบ “คนเขียนรูป” อย่างชัดเจน ต่อให้ผมไม่รู้มาก่อนว่าเขาเรียนจิตรกรรมก็ตาม

                            บทกวีชื่อ “ไม้ผลัดถิ่น”

                            “คิดถึงแผ่นดินแม่ไหมแคป่า ดอกจานเอ่ยสนทนาน้ำตาไหล บนผืนดินครอบครองของบ้านใคร จัดสรรไว้ปลูกสร้างอยู่กลางกรุง” บทกวีบรรยายภาพ “แคป่า” ที่ถูกขุดพรากจากท้องนามาหยัดเรือนร่างอยู่กลางกรุง “ดูเถิดท่อนยูคา ช่วยยันพยุง อรุณรุ่งกำกับการปรับตัว” ถนนที่นำต้นแคนามาสู่กรุง คือถนนสายเดียวกับที่เขาเดินทางจากบ้านมา

                            “แม่ถามตอนผมมาบอกลาแม่ ว่าที่อยู่ที่แท้... แกอยู่ไหน ผมนั่งอยู่บนแคร่บอกแม่ไป บนตู้นอนรถไฟอะไรแบบนั้น คำพูดแม่ยังคง “จงโชคดี” อวยพรเสมอให้มีคนที่ฝัน พบเจอคนที่รักในสักวัน ผมยืนยันแม่ไป..อีกไม่ช้า”

                            “โกสินทร์  ขาวงาม” เดินทางจากแม่ จากแผ่นดินที่ต้นแคนาจากพรากมา เขาไม่ใช่ชายพเนจรที่จากร้างแล้วห่างเลย เขากลับไปเยือนถิ่น กลับไปหาแม่ มี “ของฝาก” ติดมือกลับไปเสมอ หากบางครั้ง “ลูกลืมซื้อพลูหมากไปฝากแม่ ลูกมัวแต่เตร็ดแตร่เถลไถล ปล่อยแม่ชะเง้อคอยนั่งน้อยใจ ข้างลอบไซผุเก่าเหงาหม่นซึม..” ผมชอบท่าที่เรียบง่ายของเขา

                            “จู่จู่เขาก็พลันตัวมันแผล็บ เขาคิดถึงปืนแก๊ปที่พ่อให้ เคยยิงขู่ตะคอกออกไป นกกามิสนใจหุ่นไล่กา” ใช่..สังคมเราปัจจุบันนี้ หุ่นไล่กาไม่มีค่าความหมาย ไม่มีใครยำเกรงอีกต่อไปแล้ว

                            ถนนหนทางชีวิตขวักไขว่ โกลาหล สับสน อลหม่าน ไปด้วยยวดยานอันขับเคลื่อนด้วยตัณหาราคะ จะมีใครใส่ใจ “คนกวาดถนน”

                            “แดดพรมแสงอุ่นงามในยามเช้า ชายดวงตาสวยเศร้าเฝ้ากวาดถนน หน้าตึกอาคารบ้านผู้คน เขาไม่คิดดิ้นรนไม่ค้นคว้า ผมไม่อาจแน่ใจว่าใครจ้าง ชายผู้ที่กวาดทางไปข้างหน้า เฝ้ามองโลกโรยร่วงเติมดวงตา ฟังเสียงนกเสียงกาเป็นสรณะ”

                            “เขาทิ้งวัยหนุ่มสาวไว้ที่นี่” “ท่วงทำนองในเลือดเนื้อ” “ยุงหลงดูดเลือดรูปเหมือนมีชีวิต” “โลกของนายสันติ วิถี” อย่าได้หลงลืมโลกนี้ยังมี “สิ่งมีชีวิตอื่น” “หญิงคนหนึ่งกระโดดลงบ่อจระเข้” “เรืองรักของรุ้ง” “เช้าวันอาทิตย์ของโสภิตนภา” “มุกดากับลูกหมา” “บ่ายหนึ่งของเด็กหนุ่ม” “คำให้การของคนใช้”

                            ถนนทุกสายมีจุดเริ่มต้นและจุดจบ “จุดจบ” ของถนนสายหนึ่ง อาจหมายถึง “จุดบรรจบ” กับถนนสายอื่น และจุดเริ่มต้นก็เป็นจุดจบของการ “เดินทางกลับ” สุข ทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย รักโลภ โกรธ หลง ประมวล ประเมินแล้วก็คงไม่ต่างกัน ไม่ว่าใครเพราะ “มรรคเป็นเช่นนี้” และ “มักเป็นเช่นนี้”

                            รวมบทกวี “ถนนสายนั้นเดินทางสู่หัวใจแม่” ของโกสินทร์ ขาวงาม” ทำให้ผมคิดถึงแม่ และหลังจากส่งต้นฉบับนี้ ผมก็จะเดินทางไปหาแม่

                            เอาหนังสือเล่มนี้ไปให้แม่ผมอ่าน แม่ผมชอบอ่านหนังสือ ตั้งแต่เกิดมาก็เห็นแม่อ่านหนังสือ และแม่อ่านมาตลอด และแม่ก็ชอบวาดรูป ผมตั้งใจว่าจะนำภาพเขียน (สีอะคริลิก) ของแม่ มาแสดงในเมืองอีกสักหน แม่เคยแสดงงานมาแล้วสามครั้ง

                            และแม่ของ “โกสินทร์ ขาวงาม” วาดภาพลายเส้นเล็กๆ ประดับหนังสือบทกวีให้ลูกชาย น่ารักจัง

 

 

--------------------------

(ศิลป์แห่งแผ่นดิน : ถนนสายนั้นทอดไปสู่ หัวใจแม่ : โดย...ศักดิ์สิริ มีสมสืบ)