ศิลป์แห่งแผ่นดิน : สินไซกับไอโฟน | คมชัดลึก

 

                         รวมเรื่องสั้นชุด “จินตะนากานสู่การส้างฝัน 2” จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ดอกเกด ร่วมกับ “สมาคมร่วมน้ำใจกับเด็กน้อยลาว” (ALC)

                         สินไซกับไอโฟน กับอีก 17 เรื่องสั้นของ 15 นักเขียน พร้อมอารมณ์รัก เหงา เศร้า โศก บันทึกประวัติศาสตร์สังคม

                         “เรื่องของมืด” เรื่องสั้นแนวตื่นเต้นผจญภัยของ “ลูกชาวนา” (นามปากกาของ คำไต ผายพะจัน)

                         “ส้างคน” ของ “สุดทิวง หมื่นบุนตา”

                         “เส้นทาง หัวใจ, ความฝันวัยเรียน” ของ “วิลินทอน สักลอคำ”

                         "หนึ่งนาทีมีค่า” ของน้อยสะหวัน และอื่นๆ

                         ผมอ่าน “มนต์รักเอ็มเอสเอ็น” เรื่องสั้นเล่ม 1 จบไปแล้วด้วย ความม่วนขนาด นึกภาพบรรยากาศความคึกคัก ในวงการนักเขียนเรื่องสั้นลาวแล้วให้รู้สึกตาร้อนผ่าวขึ้นทันใด นี่ถ้าผมเป็นหนุ่มน้อยชาวลาว ผมคงเกิดแรงบันดาลใจใหญ่หลวงที่จะเขียนเรื่องสั้นสู่สนามนี้ นึกถึงสมัยผมอายุยี่สิบกว่าๆ ที่เมืองไทย มี “ช่อการะเกด” บรรยากาศในช่วงนั้นวิเศษมากเลยครับ ในความรู้สึกของผมเหมือนบรรยากาศของความรัก ทำให้กวีอย่างผมอยากเขียนเรื่องสั้นขึ้นมาอย่างจริงจัง และก็ลงมือเขียนเสียยกใหญ่ (แต่ไม่เคยส่งเรื่องไป “ช่อการะเกด” เลย เพราะกลัว “ผ่านเลย”)

                         เรื่องสั้นชุดจินตนาการสู่การสร้างฝัน ทำให้ผมได้รู้จักนามนักเขียนรุ่นใหม่ของลาวแล้วละครับ

                         อย่างน้อยก็จำติดใจได้ 2-3 คน คำไต ผายพะจัน, ตุ้มคำ, วิลินทอน สักลอคำ

                         ส่วนคนเขียน “สินไช กับไอโฟน คือ จูน เรียน โน (ถอดจากภาษาลาว ถ้าผิดขออภัย) “อดีตนักศึกษาคณะอักษรศาสตร์ชาวเกาหลี ผู้หลงใหลภาษาและวัฒนธรรมลาว จนอยากจะอาศัยอยู่ในประเทศลาวตลอดไป”

                         หนังสือรวมเรื่องสั้นชุดนี้ ยังมีภาพประกอบ 17 ภาพ (ประกอบแต่ละเรื่อง) จากนักวาดหนุ่มสาว 10 คน

                         ผมนั่งอ่านนอนอ่าน “สินไซกับไอโฟน” ภาคภาษาลาวด้วยความรื่นรมย์ และราบรื่น อ่านภาษาลาวได้ลื่นไหลมากขึ้นแล้วละครับ รู้สึกภูมิใจ แม้จะพูดลาวไม่เก่ง

                         ฝาผนังบ้านผมมีแบบอักษรลาวติดไว้ด้วยครับ สำหรับให้เด็ก 2 คน (10 ขวบ และ 4 ขวบ) หัดอ่านท่องจำ เด็ก 2 คนของผมมีแววจะพูดลาวได้เก่ง สำเนียงใช้ได้เชียวละครับ เพราะบ้านตายายของเขาเว้าลาวกันทั้งหมู่บ้าน

                         ขอบพระคุณครับสำหรับหนังสือทั้ง 2 ชุดที่ส่งมาให้ ทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นและใกล้ชิด และเกิดความรู้สึกอยากอ่านวรรณกรรมจากลาวให้กว้าง ลึก มากขึ้นอีก

                         สำหรับ “สินไซกับไอโฟน” เล่มนี้ ผมชอบ “วาดสะหนามะนุด” ของลูกชาวนา และสินไซกับไอโฟนครับ และขอส่งกำลังใจถึง “โตกะต่าย” (พอนพิลุน) นักเรียนชั้นมัธยมต้น แห่งนาทรายทองด้วยครับ นักเขียนน้อย ความหวังใหม่ของวงการวรรณกรรมลาว

 

 

----------------------

(ศิลป์แห่งแผ่นดิน : สินไซกับไอโฟน : โดย...ศักดิ์สิริ มีสมสืบ)