ในน้ำมีปลาในนามีข้าว(2) | คมชัดลึก

          ฉันขอพูดสิ่งที่มันนอกเรื่องน่าจะดีกว่า เราไปเยี่ยมบริษัทที่ผลิตดอกไม้ชนิดหนึ่งซึ่งเรียกกันว่าดอกพุดซ้อนนั้น เมืองไทยมีกันเกลื่อน แถมยังปลูกง่ายอีกด้วย แต่อเมริกาปลูกพุดซ้อนในเรือนกระจกหลังใหญ่ๆ เพราะเหตุว่าอากาศมันหนาว เขาจึงปลูกดอกพุดซ้อนตัดดอกเอามาใส่กล่องกระดาษที่พิมพ์ด้านนอกเอาไว้อย่างสวยหรู แต่เจาะรูให้มองเห็นดอกวางอยู่ด้านใน
 
          หลังจากนั้นจึงใช้โบสีต่างๆ ผูกที่ปากกล่องเอาไว้ให้ผู้ซื้อใช้โบเกี่ยวนิ้วมือเพื่อเดินทางไปไหนมาไหน เขาขายดอกพุดซ้อนในกล่องแบบนี้ดอกละ 2 เหรียญ 50 เซนต์ มีเด็กวิ่งขายตามหน้าต่างรถบัสเพื่อให้ผู้หญิงคล้องที่นิ้วมือ บริษัทแห่งนี้มีชื่อว่า รอต แมคแล็นเลน ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของมลรัฐแคลิฟอร์เนีย
 
          ตัวฉันเองไม่ว่าจะเดินทางไปไหนก็ตามเห็นอะไรก็มักเอามาคิดที่จะนำมาฝากส่งเสริมให้คนไทยปลูกจนเป็นนิสัย ฉันเดินทางเข้ายุโรปไปเยอรมัน ไปฮอลแลนด์ ไปเข้าตามร้านอาหารและร้านขายของอื่นๆ ฉันได้เห็นเขาใช้ใบโกสนปักในแจกัน บ้างก็ปักในกระถาง ฉันนำความคิดกลับมาส่งเสริมให้คนไทยปลูกต้นโกสน เพราะรู้สึกว่าในสภาพเมืองไทยนั้นมันปลูกง่าย แต่ก็รู้ว่านิสัยคนไทยโดยทั่วไป ทั้งๆ ที่เราก็หวังดีและคิดแต่จะหารายได้ให้แก่เขาทุกคน แต่พวกเขามักไม่ค่อยเอาไหน เสมือนนอนหลับไม่รู้ นอนคู้ไม่เห็น
 
          นี่แหละที่ทำให้ตัวฉันเองรู้สึกอ่อนใจมาแล้วหลายหน ได้แต่รำพึงว่าทำไมต้องเป็นอย่างนั้น ทั้งๆ ที่เราก็ไม่เคยคิดจะหาเงินใส่กระเป๋า ถึงกระนั้นบอกอะไรก็ไม่ค่อยจะทำ ฉันถามเธอหน่อยว่าเหตุการณ์อย่างนี้เราจะคิดอย่างไรกับการกระทำแบบนี้ หรือว่าจะปล่อยไปให้เป็นแบบนี้เรื่อยๆ จนกระทั่งเจ็บหนัก มีบางรายที่หลุดออกมาได้บ้าง ดังเช่นการส่งเสริมให้คนผลิตต้นไม้ตัดใบขาย เช่นใบต้นทองหลาง
 
          เธอเชื่อไหมว่าอยู่มาวันหนึ่งฉันเดินทางอยู่ในเยอรมัน ครั้นเจ้าของสวนรู้ว่าฉันแวะมาเยี่ยมเขาก็ดีใจรีบลงมาต้อนรับแล้วนำขึ้นไปบนบ้าน เชิญนั่งดื่มน้ำชากาแฟ หลังจากนั้นจึงชี้ให้ดูต้นไม้ต้นหนึ่งซึ่งเขาปลูกใส่กระถางตั้งไว้เป็นไม้ประดับในห้องรับแขก ฉันเหลียวไปดูจึงพบว่าต้นไม้ต้นนั้นคือต้นทองหลางใบมน แต่ใบมันด่าง เจ้าของเล่าให้ฟังว่าเขาได้มาจากแอฟริกาใต้ ดูเหมือนว่าเขาจะตื่นเต้นเอามากๆ
 
          ฉันบอกเขาว่าเมืองไทยมีเยอะแยะ และตัดกิ่งปักมันก็ออกรากและได้มาจากแอฟริกาใต้ หลังจากกลับไปเยอรมันเที่ยวนั้นแล้ว ฉันก็นำมาออกโทรทัศน์ พร้อมทั้งถ่ายภาพมาให้ดูด้วย เพื่อให้คนไทยรู้ว่าเรามีของดีแต่อย่าดูถูกว่าเป็นของใช้ไม่ได้ หลังจากนั้นจึงรู้ว่าทองหลางใบมนนั้นเอามากินกับเมี่ยงคำก็ยังได้ แม้ใบทองหลางธรรมดาก็ยังห่อเมี่ยงคำกินได้ด้วย แถมยังนำมาใช้ปลูกสลับกับไม้ผลเพื่อบำรุงดิน เพราะต้นทองหลางมันเป็นพืชตระกูลถั่ว ปลูกที่ไหนมันก็ให้ไนโตรเจน
 
          ชาวสวนไทยรู้ดีกว่าคนอื่น แต่คนไทยกลับดูถูกชาวสวนของตัวเอง เพราะดันส่งคนไปเรียนเมืองนอก !
.......................................
(หมายเหตุ ในน้ำมีปลา ในนามีข้าว(2) : คอลัมน์ หอมกลิ่นกล้วยไม้ โดย... ศ.ระพี สาคริก)