ศิลป์แห่งแผ่นดิน : ทีละภาพ | คมชัดลึก

 

                          ทราบข่าวนักเขียนในดวงใจของผมได้รับรางวัล  “ศรีบูรพา”  รู้สึกยินดีอย่างยิ่ง

                          รางวัลศรีบูรพา   เป็นรางวัลที่ได้รับการยอมรับเชื่อถือ  เพราะชื่อ  “ศรีบูรพา”  มีเกียรติสูงส่งอย่างสิ้นกังขา

                          ธีรภาพ  โลหิตกุล  คือนามเขียนที่ได้รับรางวัล  “ศรีบูรพา”  คนล่าสุด

                          จังหวัดฉะเชิงเทราคือมาตุภูมิ  แต่มาเติบโตที่กรุงเทพฯ  เรียนมัธยมที่โรงเรียนเทพศิรินทร์  จบปริญญาตรีสังคมศาสตร์  สาขาประวัติศาสตร์  จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

                          ผมรู้สึกว่าเขาเดินทางไกลผ่านทั้งระยะทางและระยะเวลามามาก  เขาทำอะไรต่อมิอะไรมามากมายเหลือเกิน  เริ่มจากงานสื่อสารมวลชน  หนังสือพิมพ์  นิตยสาร  เช่น  “ไฮคลาส”  เป็นนักเขียนสารคดีและช่างภาพ  “อนุสาร อ.ส.ท.”  ผ่านงานเขียนบทโทรทัศน์  และควบคุมผลผลิตรายการ  “โลกสลับสี”  เขียนหนังสือไว้มากมายหลายเล่ม  อาทิ  “สายน้ำและความทรงจำ” , “คนไทในอุษาคเนย์” , “ท่องแดนเจดีย์ไพรในพุกามประเทศ”  , “แรงดลใจ” , “มหัศจรรย์สุวรรณภูมิ” , “นครวัตนครธม”  เป็นนักเขียนอิสระ  เป็นคอลัมนิสต์  เป็นวิทยากรจัดรายการวิทยุ  “คลื่นอุษาคเนย์”  ใช้ความรู้และประสบการณ์เป็นประโยชน์ต่อวงการ  ต่อสังคม  หลายกรรมหลายวาระ  ผลงานการเขียนมากมายหลั่งไหลดั่งสายน้ำ  ต่อเนื่องยาวนาน

                          เขาเป็นนักเดินทาง  ทั้งเดินทางออกไปข้างนอก  และเดินทางเข้าไปข้างใน  ผลงานของเขาบ่งบอกเช่นนั้น

                          เขามองโลกด้วยสายตาที่อ่อนโยน  และหัวใจที่ปรารถนาดี  ภาพถ่ายของเขาบ่งบอกเช่นนั้น

                          เขามีความเป็นครูในตัวสูง  ผมหมายถึง  ความเป็นผู้ให้มิใช่ผู้สั่งสอน

                          ไม่เพียงผลงานของเขาที่มี  “คุณประโยชน์”  ตัวตนของเขายังเคลื่อนไหวไปในกาละและเทศะ  เพื่อ “บำเพ็ญประโยชน์”  เขาเป็น  “นักกิจกรรม”  ผู้ประกอบกรรมดีๆ  มโนกรรม  กายกรรม  วจีกรรม  ของเขาทั้งหมดทั้งสิ้นล้วนเป็นไปในครรลองแห่งคนสารคดี  โดยมีส่วนทำให้ความหมายของคำว่า  “สารคดี”  นั้นได้ขยับขยายขอบเขตออกไปจากนิยามเดิมๆ

                          ผมเคยอ่านงานของเขามาก่อนหน้านั้น  แต่มาสนใจจริงจังภายหลัง  หลังจากได้พบเจอตัวเขา  เมื่อสิบกว่าปีมานี้  มีโอกาสได้ร่วมเดินทางไป (ทำงาน) กับเขาบ้างบางคราว  เห็นความปกติธรรมดาของเขาก็เข้าใจได้ว่า  ผลงานทั้งหลายทั้งสิ้นของเขา  ล้วนหลั่งไหลออกมาจากตาน้ำน้อยๆ แห่งความปกติและธรรมดานี่เอง

                          ระยะทางที่ดูยาวไกลของเขา  ก็คือ  “ทีละก้าว  ทีละก้าว”  อย่างมั่นคง  สม่ำเสมอ

                          กล้องในมือของเขาก็เที่ยวบันทึก  “ทีละภาพ  ทีละภาพ”  อย่างตั้งใจ  ใส่ใจ  สม่ำเสมอ

                          ถ้อยคำของเขา ไม่มาก  ไม่หรูหรา  แต่ชัดเจนในความหมาย  และเปี่ยมด้วยความปรารถนาดี

                          ผมใคร่กลั่นความยินดี  มาเป็นบทกลอนครับ

                          “สะพายกล้องท่องวิถีทีละก้าว  ผ่านร้อนหนาวยาวนานมาเพียงไหน

                          ผ่านภาวะขณะกาลที่มองไกล  และมองใกล้ในกาละขณะภวังค์

                          ความทรงจำดีดีทีละภาพ   เอิบอาบใจพอต่อความหวัง

                          แต่ละภาพธีรภาพทรงพลัง   เสียงลั่นชัตเตอร์ดังก้องกังวาน

                          ให้สัมผัสความงามในความเงียบ  คมเฉียบลึกซึ้งถึงแก่นสาร

                          แต่ละภาพแต่ละคำด่ำดวงมาน  ส่งผ่านคุณค่าสารคดี

                          แสงเปลี่ยนเงาแปรทุกกาละ  ทุกเทศะสถานการณ์สถานที่

                          ดาว  เดือน  ตะวัน  ทิวา  ราตรี  รุ่งสางอรุณศรี  สนธยา

                          บันทึกความเคลื่อนไหวด้วยใจนิ่ง  ดีงามจริงมลังเมลืองอยู่เบื้องหน้า

                          คนพิเศษผู้ลึกซึ้งถึงธรรมดา  ศรีบูรพา...ธีรภาพ  โลหิตกุล”

 

 

-----------------------

(ศิลป์แห่งแผ่นดิน : ทีละภาพ : โดย...ศักดิ์สิริ  มีสมสืบ)