โรงละคร ชื่อ โรงพยาบาล
หนังสือที่เธอถือมา : โรงละคร ชื่อ โรงพยาบาล : โดย...ไพวรินทร์ ขาวงาม
๑.
‘โรงละคร ชื่อ โรงพยาบาล/สมุดบันทึกของคนไม่ชอบบันทึก/ความลับของคนไข้ อย่าอ่านให้หมอเห็น’
สืบเนื่องจากเรื่องตระเวนเขียนรูป-เล่าเรื่องใน ‘โครงการศิลปะชูใจ’ ของ เทพศิริ สุขโสภา
ป่านนี้เขาผ่านทางไปถึงโรงพยาบาลไหนแล้วไม่รู้ แต่ช่วงผ่านที่บ้านไผ่ในภาคอีสาน เขามอบสมุดบันทึกไว้ให้เล่มหนึ่ง ซึ่งเป็นผลงานของหมอและพยาบาลในช่วงที่เขาขึ้นไปทางภาคเหนือ พลิกอ่านแล้วก็เกิดความประทับใจ เขาสามารถสร้างสมุดบันทึกเล่มหนึ่งที่มีทั้ง ‘รูป’ และ ‘เรื่อง’ จากคนที่ไม่เคยวาดรูป และจากคนที่ไม่ชอบเขียนบันทึก ให้มีชีวิตชีวาน่ารัก ทั้งสวย เศร้า ขบขัน
รู้สึกดีที่โครงการนี้เลือกบุคคลากรของโรงพยาบาล โรงพยาบาลที่รวมของคนไข้หลากหลายล้นหลาม ผู้อยู่กับคนไข้ด้วยความรับผิดชอบอย่างสูงก็คือ หมอ พยาบาล เมื่อคนไข้มาก งานหมอและพยาบาลก็หนัก จะด้วยหน้าที่หรือจรรยาแพทย์อย่างไร ย่อมต้องมีความเครียดความกดดัน ต้องอยู่กับชีวิตและความเป็นความตายของผู้อื่น โรงพยาบาลนั้นเป็นที่รวมของ ‘เกิด แก่ เจ็บ ตาย’ หมอและพยาบาลจะเห็นและทำความเข้าใจกับสิ่งเหล่านี้ด้วยประสบการณ์จริง ต้องปฏิบัติธรรม-ทำใจไม่น้อยเลย
ว่ากันว่า-หมอและพยาบาลจึงมักสนใจด้านธรรมะ ศิลปะ หรือดนตรีสุนทรียะ
๒.
‘ศิลปะ สิ่งสวยงามในชีวิตที่ไม่อยากให้พลาดไป
เพียงมองเห็น และลองเล่นกับเส้นและสีเล็กน้อยแล้วจะรู้
ไม่ได้เกินเอื้อมในชีวิตนี้
ดินสอแท่งเดียวสามารถวาดภาพให้คนยิ้ม
นับจากนาทีนั้น ท่านจะแจกจ่ายความรักให้คนรอบข้างตลอดไป
มาพิสูจน์ความจริงนี้ที่ท่านไม่อยากเชื่อ
ในเวลาเพียงชั่วโมงเศษ
มาแต่ตัวกับหัวใจเปี่ยมฝัน เพื่อร่วมเสกของขวัญเป็นภาพสวย
มาช่วยทำให้โรงพยาบาลมีสีสัน และบรรยากาศแห่งศิลปะ
สีและเส้นเช่นยาตัวใหม่ ชูใจให้ความงามและความสุข
สมุดบันทึกของคนไม่ชอบบันทึก
เป็นกระจกเงาให้เข้าใจกันและกัน
ใช่ หมอและพยาบาลวาดรูปและเล่าเรื่อง
แต่เป็นเรื่องราวของเราทุกคน
โรงพยาบาลคือบ้านของเรา’
(จากคำเปิดเล่มสมุดบันทึก)
๓.
นอกจากให้ ‘วาดรูป’ ยังให้ ‘เล่าเรื่อง’ นอกจากให้มี ‘ภาพ’ ยังให้มี ‘พจน์’ นอกจากให้ ‘แต้ม’ ยังให้ ‘แต่ง’
ด้วยข้อเขียนคนละบรรทัดสองบรรทัด เป็นเหมือนบันทึก บอกเล่า สารภาพ เมื่อนำมาเรียบเรียงรวบรวมไว้ด้วยกัน กลายเป็นเรื่องยาวที่สะท้อนให้เห็นถึงปมปัญหาชีวิตมากมายที่เกิดขึ้นในโรงพยาบาล หมอและพยาบาลสามารถเล่าเรื่องที่ตนเรียนรู้อยู่กับคนไข้ต่างๆ ได้โดยไม่ต้องเก่งเรื่องศิลปะการประพันธ์ ด้วยตัวละครที่เวียนเข้าออกให้สัมผัสพอเจอ ล้วนแต่เป็นเรื่องจริง เช่น
-ญาติวางอำนาจ พูดไม่เพราะ ถามลองภูมิเรา ควรทำใจ เขาเครียดกว่าเรา
-คนไข้คือผู้สอบอารมณ์หมอ ว่ามีสติหรือไม่
-เรียกคนไข้ว่า ‘ยาย’ คนไข้โกรธ ‘ฉันแก่ขนาดนั้นเลยเหรอ’
-‘เคยแพ้ยาอะไรไหมคะ’ หมอถาม ‘ไม่แพ้หรอก ชนะทุกอย่าง’ คนไข้จิตเวชตอบ
แต่ละคน แต่ละบรรทัด สั้นๆ น่าอ่าน น่าคิด-สมุดบันทึกของคนไม่ชอบบันทึก!
--------------------
(หนังสือที่เธอถือมา : โรงละคร ชื่อ โรงพยาบาล : โดย...ไพวรินทร์ ขาวงาม)