หนังสือที่เธอถือมา : รูปและเรื่อง
หนังสือที่เธอถือมา : รูปและเรื่อง : โดย...ไพวรินทร์ ขาวงาม
๑.
‘มีศิลปินใหญ่มารอพบที่โรงแรมครับ’
หลังมีรถตู้มาจอดหน้าบ้านให้ผมงุนงง ชายผู้ลงมาจากรถกลับเป็นผู้จัดการโรงแรม ‘อินภาวา’ โรงแรมใหญ่หรูแนวบูติคในอำเภอบ้านไผ่ เขาทักทายบอกผมอย่างนั้น ก่อนจะเผยว่าศิลปินผู้นั้นคือใคร...
ผมกำลังนั่งทำงาน ตั้งใจไม่ออกไปไหน แต่ได้ยินชื่อ ‘เทพศิริ สุขโสภา’ แล้ว ไม่ออกไปไม่ได้
เป็นเรื่องบังเอิญอีกแล้ว ศิลปินผู้นี้ปกติอยู่เชียงใหม่ ใครต่อใครอาจเรียก ‘ศิลปินเทพ’ ‘ครูเทพ’ ‘อาจารย์เทพ’ ผมเรียก ‘พี่เทพ’ อยู่ๆ ก็มาปรากฏตัวที่ขอนแก่น พอพี่เขารู้ว่าผมอยู่ใกล้ๆ ก็บอกผ่านว่าอยากพบ เพราะผู้จัดการโรงแรมนั้นคุ้นเคยกับพวกเราสายศิลปิน เสร็จงานส่วนตัว ผมบึ่งไปหา ไปถึงจึงรู้เขามีการอบรมวาดรูปแก่บุคคลากรทุกแผนกของโรงพยาบาลบ้านไผ่ ถ้าเขาจัดที่โรงพยาบาลหรือที่อื่น ผมก็คงไม่รู้ พอเขาเช่าใช้ห้องประชุมโรงแรมที่รู้จักกัน จึงได้โอกาสอบรมกับเขาโดยปริยาย
พบศิลปินผู้นี้มานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งที่บ้านเชียงใหม่ หรือตามสถานที่การแสดงละคร เป็นคนครบเครื่อง วาดรูป เขียนเรื่อง เล่านิทาน อ่านบทกวี ออกลีลาการแสดง เป็นนักพูดที่มีเรื่องพูดน่าฟังตลอดเวลา หลายครั้งที่เจอผม พี่เขาจะขอให้เป็นแบบสเก๊ตซ์รูป เหมือนบ้างไม่เหมือนบ้างเขาก็ว่าเหมือนในแบบศิลปะ
สิ่งที่เห็นก็คือ พลังกระตือรือร้นและความทะมัดทะแมงในแบบ ‘เทพศิริ สุขโสภา’ ผู้ซึ่งเป็นคนธรรมดาที่ไม่ธรรมดา
๒.
‘ศิลปะชูใจ โครงการศิลปะเพื่อสุขภาพทางปัญญาในโรงพยาบาลและโรงเรียน’ สนับสนุนโดย สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.), สถาบันรับรองคุณภาพสถานพยาบาล (องค์กรมหาชน) (สรพ.) และ เครือข่ายร่วมพัฒนาศักยภาพผู้นำสร้างสุขภาวะแนวใหม่ (คสน.)
ไม่เคยรับรู้ถึงโครงการนี้มาก่อน ทั้งที่เขาตระเวนจัดมาแล้วในภาคเหนือ รู้สึกดีที่โครงการนี้ผ่านไปแถวบ้าน และมีโอกาสไปร่วมฟังกับบุคคลากรโรงพยาบาลและครูประมาณ ๑๐๐ คน เริ่มต้นเขามีคณะทำงานจัดรายการแบบละลายพฤติกรรมเล็กน้อย แจกกระดาษ ดินสอ ยางลบ สีฝุ่น แล้วศิลปินก็เดี่ยวพูดทุกศาสตร์วิชาที่เขามี ทั้งการวาดรูป เล่าเรื่อง ปลุกเร้าความสนใจ กระตุ้นให้เกิดพลังฮึกเหิม อ่านบทกวี (เผลอๆ เขาก็อ่านบทกวี ‘อีศาน’ ของ ‘นายผี’ ครบทุกบท ด้วยน้ำเสียงจริงจัง สะกดผู้ฟังจนเงียบกริบ)
ผู้เข้าอบรมส่วนใหญ่ อาจรู้แค่อาจารย์ผู้นี้เป็นนักวาดรูป ไม่รู้ว่าเป็นนักเล่าเรื่อง และเป็นนักเขียนด้วย พอได้ฟังอะไรที่ครบเครื่องจากศิลปินคนเดียว จึงเกิดการตื่นตัวตื่นใจอย่างยิ่ง ขนาดผมคุ้นเคยกับพี่เขามาหลายปีแล้ว พบเจอประสบการณ์ครั้งนี้ยังรู้สึกแปลกประหลาดมหัศจรรย์ใจ
‘พี่เทพ’ ในวัยประมาณ ๖๓ ยังอัดแน่นด้วยพลังงาน เป็นครูเป็นอาจารย์ให้ผู้คนได้อย่างหลากหลาย แม้ในพื้นที่และเวลาอันจำกัด ที่สำคัญมีท่วงทีที่จริงจัง จริงใจ และมีอารมณ์ขันเสมอ
๓.
การวาดรูปนั้น เริ่มตั้งแต่รูปง่ายๆ คน สัตว์ ดอกไม้ จนถึงภาพทิวทัศน์
ภาพทิวทัศน์ เขาเตรียมแผ่นภาพภูเขาลำนำไพรต่างๆ ไว้ให้เลือก ให้วาดไป แนะนำไป แก้ไขไป สุดท้ายทุกคนก็มีภาพของตัวเอง ภาพจำนวนหนึ่งถูกคัดเลือกเพื่อใส่กรอบสดๆ โดยคณะทำงาน เพื่อมอบให้ทางโรงพยาบาลนำไปประดับไว้ตามส่วนต่างๆ อย่างน้อยให้คนไข้ได้เห็นผลงานของบุคคลากรโรงพยาบาล ทั้งหมอ พยาบาล แม่บ้าน ช่างซ่อมบำรุง ฯลฯ
แม้คนไม่เคยสนใจวาดรูปมาก่อนเลย การวาดรูปได้ครั้งแรกเพราะ ‘อาจารย์เทพศิริ’ ทำให้หลายคนเกิดความเหลือเชื่อในตัวเอง
เท่าที่ผมนั่งฟังแบบคนนอก สิ่งที่ศิลปินผู้นี้ย้ำ ไม่เพียงการเขียนรูป ยังพ่วงการคิด การเขียนเรื่อง ใน ‘รูป’ ต้องมี ‘เรื่อง’ พลอยทำให้ได้คิดถึงคำอื่นๆ เช่น ‘ภาพ’ กับ ‘พจน์’ หรือ ‘แต้ม’ กับ ‘แต่ง’
‘โรงละคร ชื่อโรงพยาบาล’ เป็นชื่อหนังสือเล่มหนึ่งที่เขาทำเผยแพร่-ยังมีเรื่องเล่าต่อฉบับหน้าครับ!
--------------------
(หนังสือที่เธอถือมา : รูปและเรื่อง : โดย...ไพวรินทร์ ขาวงาม)