ศิลป์แห่งแผ่นดิน : โปรดใช้วิจารณญาณ
ศิลป์แห่งแผ่นดิน : โปรดใช้วิจารณญาณ : โดย...ศักดิ์สิริ มีสมสืบ
ผมไม่ได้จงเกลียดจงชัง “ละครน้ำเน่า” อะไรนักหนา เพียงแต่ผม “ไม่ดู” โดยไม่ได้ตั้งแง่ว่าละครเรื่องไหนเน่ามากเน่าน้อย ซึ่งไม่ใช่เรื่องต้องมาถกเถียงกันถึงนิยามความหมายของละครน้ำเน่า (กันอีกแล้ว)
แม้ว่าเวลานั้น (เย็นๆ ค่ำๆ) ผมจะอยู่หน้าจอทีวีก็ตาม ญาติโกโหติกาทั้งหลายนั่งๆ นอนๆ หน้าสลอนอยู่หน้าจอ รวมทั้งเด็กๆ พลอยต้องดูไปด้วย
“รายการนี้เหมาะสำหรับผู้มีอายุ 13 ปีขึ้นไป ผู้มีอายุต่ำกว่า 13 ปี ควรได้รับคำแนะนำ...”
ความปรารถนาดีนี้น่าจะย้อนกลับ...คือเด็กอายุต่ำกว่า 13 ปี ควรให้คำแนะนำผู้ใหญ่บ้าง
ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ใครมีวิธีช่วยแนะนำหน่อย ว่าจะย้าย “ละครน้ำเน่า” พวกนี้ (พวกไหน) ไปออกอากาศตอนดึก ๆ (ไหนว่าไม่จงเกลียดจงชัง)
ประเทศชาติของเราเป็นสังคมอุดมบันเทิงอย่างแท้จริง สนุกสุดเหวี่ยง ประมาณว่า “สุขกันเถอะเรา เศร้าไปทำไม” ทั้งๆ ที่มีแต่เรื่องน่าเศร้า น่าสลดหดหู่
ผม “ไม่ดู” ข่าว...แต่ก็ต้องดูเพราะใครๆ เขาก็ดูกัน ดูแล้วเศร้า... ข่าวร้ายรายวัน...อาชญากรรม..การเมือง...สังคม
ดูภาคบันเทิงผมก็เศร้า...ในเมื่อบ้านเมืองกำลังเผชิญปัญหา ผู้คนก็ยังสนุกสุดเหวี่ยง ระรื่นระเริงกันอยู่ได้
ดูข่าวทีไร ผมรู้สึกเห็นใจ “พิธีกรข่าว” แต่ละท่านที่ต้องปรับเปลี่ยนสีหน้าแววตา และน้ำเสียงไปตามเนื้อข่าว “ขอแสดงความเสียใจต่อครอบครัวผู้สูญเสีย...”
ผมบริโภคข่าวน้อยลง คำนึงถึง “สารอาหาร” มากขึ้น และใส่ใจระบบ “ย่อย” ของตนเอง เช่นเดียวกัน ผม “บริโภคข้าว” โดยคำนึงถึง “สารอาหาร” มากขึ้น คือหันมากินข้าวกล้องอย่างจริงจัง บริโภคทั้ง “ข่าว” และ “ข้าว” อย่างมีวิจารณญาณ
“ผู้ชมโปรดใช้วิจารณญาณ”
ผู้ชมได้ยินประโยคนี้บ่อยๆ จากโทรทัศน์ รายการข่าว นิยมแข่งขันกันนำเสนอเรื่องแบบที่ผู้ชมต้องใช้วิจารณญาณ
“เป็นความเชื่อส่วนบุคคล...ผู้ชมโปรดใช้วิจารณญาณ”
หลากหลายเรื่องราวประเภท “ไม่เชื่ออย่าลบหลู่” เรื่องเชิงอิทธิปาฏิหาริย์ ความเชื่อ...ความศรัทธา...ที่คาบเกี่ยวความงมงาย โมหะ มายาคติ มิจฉาทิฐิ นำเสนอด้วยท่าที “ลอยตัว” โดยประโยคอมตะ “ท่านผู้ชมโปรดใช้วิจารณญาณในการชม”
ผมว่าน่าจะมีประโยคย้อนกลับ “โปรดมีวิจารณญาณในการนำเสนอ”
เรามุ่งหวังพัฒนาไปสู่ความเป็น “สังคมอุดมปัญญา” แต่ดูท่าจะยิ่งห่างไกล ลองกดรีโมทสำรวจดูโทรทัศน์ นับร้อยๆ ช่องดูเถิดว่าสังคมเรากำลังมุ่งหน้าไปทางใด...ไม่ใช่แค่บันเทิงเริงรมย์แต่ถึงขั้นเมามันสุดเหวี่ยงเลยทีเดียว (“เสียว” อีกต่างหาก)
ผู้หวังดีแนะนำว่า พ่อแม่ควรดูโทรทัศน์กับลูก ผู้ที่เห็นโทรทัศน์เป็น “ปีศาจ” คงไม่มีเวทมนตร์ใดมาทำรายปีศาจตนนี้ได้
สำหรับผมก็แค่ “ไม่ดู” ก็เท่านั้น ดูแต่ในสิ่งที่เป็นประโยชน์ มี “สารอาหาร”
ส่วนเด็กๆ ของเรานั้น พ่อแม่ก็คงทำอะไรได้ไม่มาก แม้จะนั่งดูโทรทัศน์อยู่กับลูกๆ ก็ตาม คงยากจะสอดแทรกคำแนะนำ คำสอน ข้อคิด คำคมใดๆ
ช่องดีๆ รายการดีๆ มีอยู่ แต่มีไม่พอจะนำพาความหวังสู่ “สังคมอุดมปัญญา”
รายการดีๆ สำหรับเด็กๆ ของเรา ก็มีน้อยเกินไป เท่าที่มีส่วนหนึ่งก็เห็นเด็กเป็นลูกค้าเสียมากกว่า
เด็กๆ ของเราจะเอากำลังที่ไหนมาต่อสู้
ท่านผู้ชมโปรดใช้วิจารณญาณ
ผู้นำเสนอ “ไม่ต้อง”
--------------------
(ศิลป์แห่งแผ่นดิน : โปรดใช้วิจารณญาณ : โดย...ศักดิ์สิริ มีสมสืบ)