บนเส้นทางสู่มังสวิรัติ | คมชัดลึก

  "สัพเพ สัตตา สัตว์ทั้งหลายที่เป็นเพื่อนทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ด้วยกันทั้งหมด ทั้งสิ้น อเวราโหนตุ จงเป็นสุข เป็นสุขเถิด อย่าได้มีเวรต่อกันและกันเลย..."

 เสร็จแล้วก็ออกมารับประทานอาหารที่ตลาดบางลำพู  เพื่อนได้สั่งข้าวหมกไก่ และรับประทานกันอย่างเอร็ดอร่อย  แต่ท่านเองรู้สึกคับข้องไม่สบายใจ เพราะเสียงที่แผ่ส่วนกุศลให้สรรพสัตว์ทั้งหลาย เมื่อชั่วโมงก่อน ยังก้องอยู่ในหู  ทำใจไม่ได้ รู้สึกว่า ปากว่าอย่าง แต่ในภาคปฏิบัติทำอีกอย่างหนึ่ง

 ใน พ.ศ. ๒๔๙๙ เมื่อท่านบวช (ที่วัดบวรนั่นแหละ) ท่านจึงเริ่มวิรัติตัวเอง ไม่กินเนื้อสัตว์ ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา ท่านเขียนกลอนไว้ว่า
การไม่กินเนื้อสัตว์จตุบาท
เลิกเป็นทาสติดรสหมดหม่นหมอง
ไม่ติดเลือดติดเนื้อเชื้อลำพอง
กิเลสร้ายไป่ดองในสันดาน
ถึงคราวแผ่เมตตาประสาซื่อ
ผู้รับนับถือสันติศานติ์
ก็แซ่สร้องเป็นมิตรสนิทนาน
โลกชื่นบานปากกับใจไปด้วยกัน

 ที่ วัตรทรงธรรมกัลยาณี จ.นครปฐม จึงถือตามหลักการของหลวงย่า ที่จะไม่เบียดเบียนชีวิตสัตว์ มาตั้งแต่ พ.ศ. ๒๔๙๙

 ในขั้นตอนสุดท้ายของการบวชนั้น จะมีพิธีรับ ศีลโพธิสัตต์ ซึ่งในศีลโพธิสัตต์ฝ่ายบรรพชิตนั้น จะมีข้อห้ามไม่ให้รับประทานอาหารที่มาจากเนื้อสัตว์ มันสัตว์ ท่านก็ไม่มีปัญหา เพราะถือมังสวิรัติอยู่แล้ว

 เรื่องการเลิกกินเนื้อสัตว์นี้ บางคนทำได้มาแต่เกิด  อาตมารู้จักผู้หญิงคนหนึ่ง ได้เห็นเขามาตั้งแต่ในวัยเด็ก ที่ยังพูดไม่รู้เรื่อง อาหารที่มีชิ้นเนื้อสัตว์เขาจะจับโยนทิ้งหมด  เขาเติบโตมาในบ้านที่กินเนื้อสัตว์ แต่เขาก็อยู่ได้โดยการหุงหากินเองตามลำพัง เช่นนี้เรียกว่า คงตั้งจิตอธิษฐานมาตั้งแต่อดีตชาติ

 บางคนเลิกกินด้วยเหตุผลทางสุขภาพ บางคนเลิกกินเพราะความเชื่อทางศาสนา เช่น บางคนนับถือเจ้าแม่กวนอิม ก็จะเลิกกินเนื้อวัวเด็ดขาด บางคนถือมังสวิรัติในวันเกิดตัว คือ หากเกิดวันจันทร์ ก็จะถือมังสวิรัติในวันจันทร์ เป็นต้น

 ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด ก็ขอโมทนาด้วยทั้งสิ้น แต่ในภาคปฏิบัติ อยู่ๆ จะให้เลิกกินเนื้อสัตว์เป็นเรื่องที่ทำได้ยากมาก  เพราะกิเลสที่สะสมมานาน กิเลสที่ปลายลิ้นนั้นเอง

 คนที่ตั้งใจจะงดเว้นเนื้อสัตว์ ต้องเจริญเมตตากรุณาให้มาก รักชีวิตของตัวเองให้มาก แล้วเผื่อแผ่ความรู้สึกนั้นไปให้ชีวิตอื่นด้วย

 ถ้าทำจริงๆ ก็จะสามารถเผื่อแผ่ความรู้สึกนั้น ให้ชีวิตอื่นด้วยเป็นผลสำเร็จ

"ธัมมนันทา"