หนังสือที่เธอถือมา:เฟซบุ๊กส่วนตัว(จบ) | คมชัดลึก

๑.

 

                          ไม่คิดว่าแค่เพียงโทรศัพท์เครื่องเล็กๆ บางๆ ในมือ  จะสามารถสื่อสารกันได้สารพัด  ทั้งไลน์  แทงโก้  หรือเฟซบุ๊ก  ถึงว่าสิ  บางคนอยู่ระหว่างทำงาน  หรือระหว่างเดินทางแท้ๆ  ยังมีความเคลื่อนไหวปรากฏให้เห็น

                          แม้มีโอกาสได้ใช้  แต่ผมก็ไม่ถนัด  ชอบแต่เปิดโน้ตบุ๊กหน้าจอใหญ่ๆ นี่แหละ...

                          เขียนถึงเฟซบุ๊กส่วนตัวต่อเนื่องมา  ก็เพียงอยากบันทึกประสบการณ์การใช้เฟซบุ๊กบางด้านผ่านมาสู่หน้ากระดาษ  เขียนไปเขียนมาก็พบแง่มุมใหม่ๆ มากมายจนตามเขียนไม่ทัน  คงได้เพียงภาพร่างคร่าวๆ ของการทำความเข้าใจกับมัน  มันคืออะไร?  มันมาจากไหน?  มันอยู่กับเราอย่างไร?  มันจะไปไหน?

                          แค่คลิกเปิดเครื่อง  ตามด้วยเข้าหน้าทะเบียนเฟซบุ๊กที่ค้างอยู่ในเครื่อง  ข่าวแรกในหน้าแรกก็ปรากฏ  ส่วนใหญ่อ่านแต่ข่าวแรกๆ เท่านั้น  นานๆ จึงมีเวลานั่งอ่านข่าวอื่นไปเรื่อย  การอ่านทั้งหมดต้องใช้เวลาและความอดทนอย่างสูง  การเลือกอ่านจึงจำเป็น  หลายครั้งอาจข้ามข้อมูลข่าวสารของเพื่อนบางคนไปบ้าง 

                          บางทีก็น่าแปลกใจที่ข่าวแรกในหน้าแรกมักเป็นของเพื่อนสนิท  บางคนเป็นเพื่อนสนิทในชีวิตจริง  คบหากันมาร่วมสามสิบปี  โดยเฉพาะผ่านการเขียนจดหมายลายมือพูดคุยกันนับฉบับไม่ถ้วน

                          คิดถึงการเขียนจดหมาย  คิดถึงเสน่ห์และรสชาติทางอารมณ์ความรู้สึกของมัน  หลายครั้งรื้อพบจดหมายลายมือเก่าๆ  ก็ลองนำมาลงในเฟซบุ๊ก  ทำให้หลายคนได้เห็นการพูดคุยกันด้วยลายมือ  ไม่แน่ใจคนหนุ่มสาวสมัยนี้ยังเขียนจดหมายลายมือถึงกันสักแค่ไหน  เพราะเครื่องมือใหม่ๆ เข้ามาให้ใช้มากมาย  แม้ผมที่เคยเขียนจดหมายลายมือมาก่อน  ก็เขียนน้อยลงเมื่อต้องการความรวดเร็วด้วยการเคาะแป้นคอมพิวเตอร์

                          การเคาะ-ยังคงเรียกเป็นการเขียนอย่างหนึ่ง  ยังเป็นการร้อยเรียงภาษาอักษรให้เป็นลายลักษณ์

                          สมัยเขียนด้วยกระดาษและปากกา  ก็เรียกว่าเขียนจดหมายคุยกัน  พอเขียนอีเมล  ก็เรียกเขียนจดหมายคุยกัน  เขียนอะไรในเฟซบุ๊กก็เช่นกัน  ยังมีความหมายเป็นการเขียนจดหมายคุยกัน  คำว่าเขียน  คำว่าเคาะ  คำว่าจดหมาย  ปรับเปลี่ยนสถานะของมันไปตามยุคสมัย... 

                          เมื่อก่อน  ในแต่ละวันจะใจจดใจจ่อรอจดหมายลายมือจากบุรุษไปรษณีย์  กระทั่งจำเสียงยานพาหนะของเขาได้  เดี๋ยวนี้บุรุษไปรษณีย์ยังคงมาทุกวัน  เพียงแต่ส่วนใหญ่จะเป็นหนังสืออ่าน  และจดหมายราชการที่ผ่านการเคาะเขียน  จดหมายที่เขียนมาด้วยลายมือนั้น  นานๆ จะมีสักฉบับ

 

๒.

 

                          “โทรศัพท์มือถือ : คุยด้วยการพูด, เฟซบุ๊ก : คุยด้วยการเขียน, ผมชอบการเขียนมากกว่าการพูด”

                          วันก่อน  เขียนอะไรประมาณนี้ในเฟซบุ๊กส่วนตัว  มีผู้เข้ามาพูดคุยแลกเปลี่ยนด้วยไม่น้อย 

                          ช่วงหนึ่ง  อาจลดการเขียนจดหมายลายมือลงด้วยการพูดคุยกันทางโทรศัพท์มากขึ้น  ต่อมาใช้โทรศัพท์พูดคุยน้อยลง  เมื่อมีช่องทางการสื่อสารด้วยการเคาะเขียน  เคยเสียค่าพูดโทรศัพท์เดือนละเป็นพัน  ก็แทบไม่ต้องเสียเลย   มีโทรศัพท์ไว้รับเสียเป็นส่วนใหญ่

                          คนชอบเขียนมากกว่าพูด  ยังคงได้เคาะเขียนต่อไป  ทั้งเขียนจดหมายลายมือ  และเคาะเขียนเฟซบุ๊ก 

 

๓.

 

                          นึกภาพถึงจิตรกรรมฝาผนังมนุษย์ถ้ำ  แต่ละถ้ำแต่ละที่ก็คงต่างขีดต่างเขียนกันไป  มนุษย์ถ้ำตั้งใจสื่อสารถึงใคร?  ถึงคนรุ่นหลังอย่างเราหรือ?  หรือมีการนัดพบปะแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมระหว่างมนุษย์ถ้ำด้วยกัน?

                          นึกภาพถึงห้องน้ำสาธารณะที่ขีดโน่นเขียนนี่ทั้งภาพและถ้อยคำ  ให้หมายเลขโทรศัพท์กัน  นัดพบกัน  ด่ากัน  เขาตั้งใจสื่อสารถึงใคร?  ถึงใครก็ได้ที่ได้อ่านหรือ?  หรือแค่แสดงออกถึงอารมณ์อยากเขียน? 

                          ในโลกเฟซบุ๊กยุคนี้-นึกภาพแล้วก็สารพัดสารเพเรื่องการขีดๆ เขียนๆ เคาะๆ ของคนทุกเพศ  ทุกวัย  ทุกรุ่น  แค่บ่นสั้นๆ รัก  คิดถึง  หิว  ปวดหัว  ปวดท้อง  เบื่อ  เซ็ง  เครียด  ก็กลายเป็นเรื่องแบบไม่เป็นเรื่องขึ้นมาได้  ยังไม่ต้องพูดถึงการใช้มันเป็นเครื่องมือด่าทอโจมตี  หรือถกเถียงกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

                          คุณกำลังคิดอะไรอยู่?  คุณรู้สึกอย่างไรบ้าง?  มีอะไรเกิดขึ้นบ้าง?  ก็ไม่รู้สิ...มันเยอะน่ะ...

                          ว่าแต่ว่า-อย่าเพิ่งหนีไปไหนนะเฟซบุ๊ก  เรายังคงต้องเจอกัน...อีกนาน!

 

 

--------------------

(หนังสือที่เธอถือมา : 6 เฟซบุ๊กส่วนตัว (จบ) : โดย...ไพวรินทร์ ขาวงาม)