ศิลป์แห่งแผ่นดิน : เคานท์ดาวน์-นับดาว
ศิลป์แห่งแผ่นดิน : เคานท์ดาวน์ นับดาว : โดย...ศักดิ์สิริ มีสมสืบ
ผ่านเทศกาลปีใหม่มาได้ เหมือนได้เริ่มชีวิตใหม่เชียวครับ ...สำหรับผม
วันหยุดยาวๆ 4 วัน สำหรับคน “ทำงาน” และคนไกลบ้านเกิด
คำว่า บ้านเกิดนี่สำคัญนะครับ มันหมายถึง ชีวิต จุดเริ่มต้น ก้าวแรกของชีวิต ความรัก ความอบอุ่น ความผูกพัน สายรก สายรัก สายเลือด
ใครที่ยังมีบ้าน ก็กลับไปบ้าน ยังมีพ่อแม่ก็กลับมาหาพ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย ลุงป้า น้าอา ญาติสนิทมิตรสหาย แม้บางคนไม่เหลือเลย บ้านก็เปลี่ยนมือไปแล้ว ที่ดินที่นาก็เป็นของคนอื่นไปแล้ว ญาติพี่น้องล้มหายตายจากสิ้น ก็ยังถวิลจะกลับถิ่นเกิด
เพราะบ้านเกิดยังมีความหมายว่าบ้านของจิตวิญญาณ
สำหรับผมวันปีใหม่ปีนี้ มีเหตุให้ต้องตรึงตนเองอยู่กับที่ เหตุสำคัญคือ ยานพาหนะประจำครอบครับไม่อยู่ในสภาพพร้อมอย่างไม่น่าไว้วางใจ
ในยุคที่ รถยนต์ กลายเป็นปัจจัยจำเป็นอันดับที่ 5 ที่ 6 โดยนับต่อจากปัจจัยที่ 4 และที่ 5(คือเครื่องมือสื่อสาร) เมื่อปัจจัยที่นำพาการ “เคลื่อนที่” มีปัญหา คนเราก็ไม่สามารถเคลื่อนที่ไปบนถนนแห่งการเคลื่อนไหวที่เลื่อนไหล
คงทราบผลสรุปอุบัติภัยประจำปี ... ช่วง 7 วันอันตรายกันไปแล้ว รวมอุบัติเหตุ ยอดเจ็บ ยอดตาย และรายงานสถิติต่างๆ
ความจริงคือ อันตรายทุกวันทุกเวลานะครับ ไม่ใช่แค่ 7 วันอันตราย และไม่ใช่สำหรับมนุษย์เท่านั้น แต่เพราะมนุษย์ไม่ได้ทำรายงานถึงการประสบเคราะห์กรรมของเพื่อนร่วมชะตากรรมอื่น เช่น หมา งู กิ้งกือ กิ้งก่า กระทั่ง ตะกวด และเหี้ย ว่าต้องสังเวยชีวิต เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ บนถนนแห่งความเคลื่อนไหว การที่ผมหยุดอยู่กับที่ในช่วงเทศกาลปีใหม่ ก็เท่ากับว่า ผมไม่ต้องเสี่ยงอันตรายบนถนน แห่งการแก่งแย่งแข่งขันอันวุ่นวาย
ทั้งไม่ได้ดื่มกินอะไรเป็นพิเศษ ด้วยเหตุท้องไส้อยู่ในสภาพต้องประคับประคองอย่างยิ่ง เพราะผมไปผิดพลาดเรื่องการกิน (อีกครั้ง) จึงตั้งอกตั้งใจว่า ตั้งแต่นี้ไปจะใส่ใจเรื่องการกินดื่มมากขึ้น
ส่วนเรื่องการงานนั้น สำหรับผมไม่เคยรู้สึกยินดีที่ได้ “หยุดงาน” อาจเพราะอาชีพนักเขียนนั้น ไม่เกี่ยวข้องผูกพัน กับคนอื่นมากนัก มีอิสระ เสรีภาวะในตัวสูง ไม่อยู่ใต้กฎระเบียบ วินัย กฎเกณฑ์ ร่วมกับคนหรือองค์กรมากนัก ปีใหม่นี้ ได้แต่ตั้งใจว่าจะทำงานให้เกิดประสิทธิผลมากขึ้น ว่าแต่จะชนะความเฉื่อยชาในตนเองได้แค่ไหน แต่เรื่องการเงินการทองนั้นฝากไว้กับเศรษฐกิจโดยส่วนรวม ถ้าคนอื่นอยู่ดี สังคมอยู่ดี เราก็อยู่ได้ไปด้วย โดยส่วนตัว ตั้งใจไว้ว่า จะใช้เงินแต่ละบาทให้เกิดประโยชน์คุ้มค่า เช่นกัน ผมขออวยพรให้ทุกคนไม่จน ไม่เจ็บ กินดี อยู่ดี สุขภาพแข็งแรง
ตอนเที่ยงคืนวันที่ 31 ธันวาคมนั้น ผม “เคาน ท์ดาวน์” และ “นับดาว” อยู่ที่บ้านของผม กวาดลานบ้านเตรียมไว้ตั้งแต่ตอนกลางวันแล้ว
บ้านผมอยู่ในกลุ่มยางนา และไม้ยืนต้นอื่นๆ อยู่ในชนบท ห่างจากตัวเมือง (อำเภอ) 7 กิโลเมตร มีเพื่อนบ้านอยู่ 3 หลัง (แต่ก็อยู่ห่าง)
กระนั้นเสียงพลุ ประทัด และเสียงแห่งความรื่นเริงก็ดังกึกก้อง ถึงขั้นกัมปนาท จากใกล้ๆ ไกลๆ จากในหมู่บ้าน และจากตัวเมือง นกกาตื่นพล่านร้องกันระงม โดยเฉพาะนกกระแต่แต้แว้ด เป็นนกขี้ตื่นและขี้โวยวาย มีเสียงเด็กทารกร้องจ้า ดังผสมด้วย เสียงหมาเห่า เสียงไก่ตื่น เสียงเคลื่อนไหวแกรกกรากจากป่ารอบบ้าน
เปิดโทรทัศน์ดูการเฉลิมฉลองจากสถานที่อื่นๆ ทั่วโลก ทั้งฉลองแบบโลกๆ และฉลองแบบธรรมๆ เช่น “สวดมนต์ข้ามปี” เห็นความแตกต่างในความไม่แตกต่าง
วันเวลาแห่งชีวิตนับถอยหลัง วันเวลาแห่งความหวังนับไปหน้า
ปีใหม่สมมติกันวันวันเวลา ดาว ตะวัน จันทรา หารู้ความ
สวัสดีปีใหม่อะไรใหม่ ตั้งใจมุ่งมั่นหวังตั้งคำถาม
เฝ้าดูลมหายใจในโมงยาม รอผ่านข้ามเที่ยงคืนสู้ตื่นตา
ไม่เห็นความแตกต่างแห่งรอยต่อ เห็นแต่ยุบพองหนอเช่นนี้หนา
คืนเคาท์ดาวน์ดอกไม้ไฟไสวนภา ใครบ้างแหงนมองฟ้าสบตาดาว
ผมเดินนับก้าวที่ลานดินหน้าบ้าน เริ่มจากก่อนเที่ยงคืน ประมาณ 10 นาที ตั้งใจจะเดินข้ามปีจนสุดสิ้นเสียงพลุสุดท้าย เดินได้ชั่วโมงเดียวก็เปลี่ยนใจ ล้มเลิก ความตั้งใจ เข้าห้องนอนฟังดีกว่า ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตอนไหน รู้แต่ว่าเสียงแห่งการเฉลิมฉลองดังกึกก้องไปตลอดคืน
สวัสดีปีใหม่ประเทศไทย
--------------------
(ศิลป์แห่งแผ่นดิน : เคานท์ดาวน์ นับดาว : โดย...ศักดิ์สิริ มีสมสืบ)