หนังสือที่เธอถือมา:เฟซบุ๊กส่วนตัว(๑) | คมชัดลึก

1.

 

                           อยู่ๆ มันก็ไหลเวียนเข้ามาในวิถีชีวิตผู้คนและผู้คนก็เข้าไปแหวกว่ายอยู่ในคลื่นกระแสของมัน...

                           ยามนี้แม้เด็กอนุบาลก็รู้จักเฟซบุ๊ก รู้ว่าพ่อแม่พี่น้องกำลังเล่นเฟซบุ๊ก เด็กประถมปลายยังเริ่มมีเฟซบุ๊กส่วนตัว ยิ่งระดับมัธยมศึกษาและอุดมศึกษายิ่งไม่ต้องสงสัย นักเรียนและนักศึกษาจำนวนมากที่เป็นสมาชิกหรือสาวกเฟซบุ๊ก และจำนวนไม่น้อยที่มีเครื่องไม้เครื่องมือทันสมัยสะดวกสบายใช้ 

                           เวลาไปบรรยาย ได้พบปะครูและนักเรียนตามโรงเรียนหรือมหาวิทยาลัยต่างๆ ดูเหมือนทุกคนจะรู้จักมักคุ้นกับเฟซบุ๊กเป็นอย่างดี  เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมีคนขอที่อยู่ส่งจดหมายหรือที่อยู่ส่งอีเมลกันแล้ว แต่มักขอเป็นเพื่อนทางเฟซบุ๊ก หลานชายผมอยู่บ้านนอก ไม่ได้เรียนหนังสือ ไปทำงานช่วยพ่อแม่กรีดยางต่างจังหวัด ยังตั้งนามแฝงแบบวัยรุ่นมาขอเป็นเพื่อน แอบติดตามเฟซบุ๊กส่วนตัวของลุง เข้าใจว่าเขามีโทรศัพท์มือถือที่เล่นเฟซบุ๊กได้ แบบนี้ก็ไม่ได้ว่าอะไรดอก เกรงแต่จะไม่มีสมาธิช่วยพ่อแม่ทำงานเท่านั้น

                           จะว่าไป เวลาครูบาอาจารย์ หรือนักเรียนรุ่นลูกรุ่นหลานขอเป็นเพื่อน ก็มีความลำบากใจอยู่ไม่น้อย เขาอาจอยากเป็นเพื่อนเพราะชื่อเสียง อยากติดตามอ่านข้อเขียน แต่เฟซบุ๊กส่วนตัวก็มิใช่พื้นที่ในเรื่องอ่านเขียนไปเสียทั้งหมด ยังอาจเป็นพื้นที่แสดงความเห็น แสดงจุดยืน  แสดงวิวาทะ แสดงตัว เปลือยตน อะไรสารพัด คิดเขียนอะไรออกไปย่อมไม่พ้นมีคนชอบและไม่ชอบ เห็นด้วยและไม่เห็นด้วย ยิ่งในสถานการณ์ความขัดแย้งทางสังคมการเมืองลุกลามบานปลาย ยิ่งไม่ง่ายที่จะอ่านเขียนเรียนคิดกันอย่างเบาสบายไร้กังวล

                           บางคนชอบอ่านผลงานผมอยู่ดีๆ ก็อาจจะไม่ชอบตัวตนทางความคิดเห็นของผมขึ้นมาได้...       

 

2.

 

                           “ไม่ได้กำลังเล่นเฟซบุ๊ก แต่กำลังใช้เฟซบุ๊ก”

                           คุณธีรภาพ โลหิตกุล เคยบอกผมในวันที่เขามีหนังสือเล่มหนึ่งมาฝาก หนังสือเล่มนั้นรวบรวมภาพถ่ายและข้อเขียนที่เคยเผยแพร่ทางเฟซบุ๊กส่วนตัวของเขา 

                           ขณะเดียวกันเริ่มปรากฏคนชอบอ่านเขียนเรียนคิดหลายคน ที่รวบรวมเรื่องราวในเฟซบุ๊กส่วนตัวให้เป็นเล่มหนังสือ มันดูจะเป็นรอยต่อของโลกหนังสือและโลกเฟซบุ๊ก 

                           โลกการอ่านเฟซบุ๊กกำลังดำเนินไป...โลกการอ่านหนังสือยังคงดำรงอยู่...

                           ผมเริ่มเล่นหรือใช้เฟซบุ๊กเมื่อสักสองกว่าปีที่แล้ว โดยลูกชายของเพื่อนเป็นผู้ลงทะเบียนให้ ไม่นึกว่าตัวเองจะติดลมจนถึงวันนี้ ยิ่งที่บ้านมีคลื่นไวไฟ ยิ่งทำให้สะดวกเหมือนออนไลน์ตลอดเวลา เหมือนเสพติดเฟซบุ๊ก บางคนว่าเจ้าพ่อเฟซบุ๊กไปนั่น อาจเพราะทำงานอยู่ตามลำพัง  อยู่กับโต๊ะทำงานส่วนตัว อยู่กับเครื่องคอมพิวเตอร์ส่วนตัว เฟซไปบุ๊กมา สิ่งที่ไม่รู้ก็ได้เรียนรู้ สิ่งที่ไม่เข้าใจก็ได้ทำความเข้าใจ สิ่งที่ทำใจได้ยากก็เริ่มทำใจได้ มันเป็นวิถีชีวิตไปเสียแล้วที่จะต้องอ่านเฟซบุ๊กทุกวัน  เขียนเฟซบุ๊กทุกวัน

                           เฟซบุ๊กส่วนตัว คำนี้กำลังพยายามทำความเข้าใจอยู่ ส่วนตัวระดับไหนแน่ ในเมื่อเขียนอะไรออกไปแล้วมันไปปรากฏบนพื้นที่ส่วนรวม ผู้คนได้เห็น ผู้คนได้อ่าน ผู้คนได้ถก ได้ถาม ได้เถียง

                           ดูเหมือนวุฒิภาวะทางเฟซบุ๊กของผมปรับตัวขึ้น เมื่อเจอกรณีศึกษาที่คาดไม่ถึง เช่น แต่งกลอนแสดงความคิดเห็นส่วนตัวทางการเมืองเรื่อง “เจ็ดล้านเจ็ด” ก็ถูกลากไปด่าในพื้นที่อื่นอย่างหยาบคาย ยังมีผู้นำไปวิพากษ์วิจารณ์ย้อนแย้งใหญ่โต ผมถือโอกาสตอบโต้บ้างเพียงครั้งเดียว กลายเป็นประเด็นวิวาทะร้อนจนเฟซบุ๊กแทบระเบิด ขนาดทำใจหยุดต่อความได้แล้ว การต่อความเรื่องนี้ก็ยังลุกลามตามเฟซบุ๊กส่วนตัวของใครของมัน เดี๋ยวนี้ผมไม่รู้ว่ามันมีกี่ร้อยกี่พันความเห็น รู้แต่ว่าการเจอสถานการณ์เช่นนี้ ทำให้ตัวเองนิ่ง เข้าใจตัวเองมากขึ้น เข้าใจโลกเฟซบุ๊กมากขึ้น โลกที่คนไม่เห็นหน้ากัน โลกที่ไม่รู้ใครเป็นใคร

                           กลอนที่ผมเขียนลงเฟซบุ๊กส่วนตัว ด้วยสามัญสำนึกในแบบตัวเอง  เพราะข้องใจและไม่เห็นด้วยกับเรื่องนั้น ผมวิจารณ์รัฐบาล ไม่ได้ด่าใครเป็นการส่วนตัว กลับกลายเป็นกลอนร้อนแรงที่ถูกเผยแพร่ทั้งทางสังคมออนไลน์ และสังคมการอ่านหนังสือพิมพ์รายวัน

 

3.

 

                           “หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ เขาพูดถึงเฟซบุ๊กของคุณนะ ลองไปหาอ่านดู” 

                           ผมเคยสะดุ้งเมื่อมีเพื่อนบอกอย่างนั้น และเมื่อได้อ่านแล้ว  ผมก็เห็นโลกเฟซบุ๊กส่วนตัวเปลี่ยนไป!

 

 

--------------------

(หนังสือที่เธอถือมา : เฟซบุ๊กส่วนตัว (๑) : โดย...ไพวรินทร์ ขาวงาม)