ศิลป์แห่งแผ่นดิน:ปรมาจารย์ชีวจิต | คมชัดลึก

                 “ลำนำนี้มีอยู่ทุกแห่งหน คอยปลุกปลอบใจข้าประสาจน คอยชุบชนม์ยามข้าว้าเหว่ใจ

                 จากสายลมข้าได้ยินเสียงกระซิบ เสียงจุ๊บจิ๊บนกน้อยลอยสดใส เสียงน้ำครวญวังเวงประเลงใจ เสียงกอไผ่หวีดหวิวมาตามลม...”

                 ผมทวนกลอนบทนี้จากความทรงจำ เป็นกลอนเปิดเรื่อง..หนังสือ “จากดวงใจ” เขียนโดยคีตกร จ.มงคลขจร สาทิส ..นามปากกาของ ดร.สาทิส  อินทรกำแหง

                 หนังสือ “จากดวงใจ” เป็นหนังสือในดวงใจ ในความทรงจำ ในชีวิตการอ่านของผม

                 ทุกครั้งที่มีคนถามถึง “10 หนังสือในดวงใจ” ผมจะไม่มีวันหลงลืมหนังสือเล่มนี้ไปได้เลย

                 “จากดวงใจ” เป็นหนังสือว่าด้วยอัตชีวประวัติคีตกวี นักดนตรีเอกของโลก เช่น โมสาร์ท เบโธเฟน บ๊าค ชูเบิร์ต ฯลฯ ปิดท้ายด้วยนักดนตรีเอกของไทย หลวงประดิษฐ์ไพเราะ

                 นำเสนอในรูปจดหมายจากชายหนุ่มถึงหญิงสาวชื่อ “น้อย”

                 “น้อยที่รัก” จดหมายทุกฉบับขึ้นต้นด้วยคำนี้

                 จดหมาย 1 ฉบับ ที่ชายหนุ่มเขียนถึง “น้อย” นอกจากถ้อยคำพร่ำรักแล้วยังบรรจุเนื้อหาทางดนตรีให้ผู้อ่านได้รับความรู้ ความเข้าใจในคีตวิทยาการประมาณได้เรียนวิชาดนตรี (คลาสสิก) ศึกษา 1 ภาคเรียน

                 ส่วนภาค “อัตชีวประวัตินักดนตรีเอกของโลก” นั้นอยู่ในรูปเรื่องสั้นชั้นดี ผมอ่านหนังสือเล่มนี้ในวัยอายุ 13 - 14 ปี อ่านอย่างดื่มด่ำ เป็นทั้งพื้นฐานความรัก พื้นฐานความรู้ หลังจากนั้นผมติดรายการวิทยุ (ฟังเพลงคลาสสิก ก่อนนอนตอนดึกๆ ทุกคืน จำชื่อรายการไม่ได้) เมื่อมาเรียนที่ “เพาะช่าง” กรุงเทพฯ ผมไม่พลาดโอกาสไปดูฟังเพลงคลาสสิก เมื่อวง “ดุริยางค์ทหารเรือ” เปิดทำการแสดงบรรเลง วัยหนุ่มน้อยของผมเปล่งปลั่งอลังการด้วยแสงมลังเมลืองแห่งคีตจินตนาการ

                 นาม “วีระพันธุ์ วอกลาง” ผู้อำนวยการเพลง...ประทับจิตสนิทใจ

                 คีตกร จ.มงคลขจร สาทิส เสมือน 3 นามปากกา

                 หนังสือ “จากดวงใจ” เล่มนั้น ปกแข็งสีแดง มีเพียงตัวอักษร สีทองบนปก พ่อของผมนำเข้ามาสู่บ้านในวันหนึ่ง แล้วลูกชายคนหนึ่งของพ่อก็ถูกตรึงอยู่กับดนตรีจากวันนั้นจนบัดนี้

                 เมื่อผมก้าวสู่ถนนวรรณกรรม ผมก็ยังไม่เคยได้พบตัวจริงของท่าน จนกระทั่งเมื่องาน “80 ปี สาทิส อินทรกำแหง” ซึ่งจัดขึ้นที่ ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ ผมจึงได้พบท่าน ผมแต่งบทกวี บทหนึ่ง แด่ท่าน ขับขานบนเวที ร้องเพลงเพลงหนึ่ง แล้วลงจากเวทีไปคารวะท่าน ด้วยดวงใจ ในฐานะคนอ่านหนังสือเล่มหนึ่งชื่อ “จากดวงใจ”

                 หลังจากนั้นผมมีวาสนาได้ ร่วมงานนิตยสารชีวจิต (เขียนคอลัมน์มนต์รักผักพื้นบ้าน) ได้พบปะท่านอีก หลายครั้ง ครั้งสุดท้ายท่านแวะมาที่บ้านผม อำเภอชุมแสง นครสวรรค์ เยี่ยมไข้ เพื่อนรักของผมซึ่งป่วยเป็นมะเร็ง ท่านขับรถมาด้วยตัวเอง ได้สนทนากับท่าน ตั้งแต่สายจนบ่ายคล้อย ท่านขับรถต่อไปทำกิจกรรมที่เชียงใหม่

                 ท่านกล่าวถึงกลอนที่ผมเขียนแด่ท่าน ผมบอกท่านว่าในวาระอาจารย์มีอายุ 100 ปี ผมจะเขียนกลอนให้อาจารย์อีก”

                 ผมรู้จักท่านน้อยมาก ไม่ใช่คนใกล้ชิด แต่ก็ชิดใกล้ในความรู้สึก รู้จักท่านผ่านนามธรรม ที่ท่านส่ง มาทางหนังสือชื่อ “จากดวงใจ” หนังสือเล่มหนึ่งที่ส่งผลดลใจขั้นปาฏิหาริย์ ให้เด็กชายคนหนึ่งเอิบอาบซาบซึ้งสุนทรีย์คีตา

                 วันนี้ผมเขียนบทกวีแด่ท่านอีกหนึ่งบท ท่านไม่มีโอกาสได้อ่าน เป็นผมอ่านให้ท่านฟัง

                 “...ปรมาจารยชีวิจิต   สาทิส ทุกทิศา ศรัทธาประจักษ์

                 วูบหนึ่งแสงดาวตกตระหนกนัก  วูบหนึ่งแสงใจตระหนัก รักษ์ชีวิต

                 ชีวิตหนึ่งจึงธำรงคงคุณค่า  หนึ่งชีวาแห่งความหมาย กาย และจิต

                 ธรรมชาติ กาย ใจ ให้พินิจ สาทิส อินทรกำแหงแจ้งใจแล้ว”

 

                 (อ่านบทเต็มได้ที่ ศักดิ์สิริ มีสมสืบ คนสอยดาว แฟนเพจเฟซบุ๊ก)

 

 

--------------------

(ศิลป์แห่งแผ่นดิน : ปรมาจารย์ชีวจิต : ศักดิ์สิริ มีสมสืบ)