หนังสือที่เธอถือมา:สนามจันทร์ | คมชัดลึก

..........

 

1.

                “สิ่งประดิษฐ์ที่มีแต่ความประณีตงามนั้น  ยังหาเป็นศิลปะไม่  เพราะมันมีเพียงแต่รูปร่างหรือรูปทรง  ที่เรียกกันในวงการศิลปะว่า รูปแบบ (FORM) มันจึงเป็นเพียงงานฝีมือ  (HANDICRAET)  หรือผลิตกรรมทางเทคนิค  สิ่งที่มันขาดไปนั้นก็คือ  การสำแดงออก (EXPRESSION)  หรืออีกนัยหนึ่งมันขาดความพวยพุ่งทางปัญญา  ความคิด  ความรู้สึก ของผู้สร้างศิลปะ...” (ลีโอ  ตอลสตอย, นักเขียนรัสเซีย)  

                สักปี 2539 ผมพบคำคิดนี้ถูกคัดเขียนด้วยลายมือตัวสวยงาม ติดไว้ข้างฝาในห้องทำงานของศิลปินท่านหนึ่ง  ใครผ่านไปเยี่ยมบ้านของเขา  จะต้องได้อ่าน  เพราะอ่านได้ชัดเจน  ไม่เพียงบอกถึงความคิดความอ่านทางศิลปะของนักเขียนระดับโลก  หากยังบ่งบอกถึงความคิดความอ่านของศิลปินท่านนั้นด้วย

                ศิลปินท่านนั้นก็คือ สนาม  จันทร์เกาะ หรือ “สนามจันทร์”  ครูสอนศิลปะแห่งโรงเรียนบุรีรัมย์พิทยาคม  อดีตประธานกลุ่มศิลปินอีสาน  และศิลปินดีเด่นจังหวัดบุรีรัมย์  สาขาทัศนศิลป์ ปี 2552   

                ครูสนาม-มิเพียงเป็นครูสอนศิลปะในรั้วโรงเรียน  หากมีชีวิตโลดแล่นในวงการดนตรี  ศิลปะ และหนังสือ ในระดับตำนาน  แม้คนไม่เคยรู้จักเขาเป็นการส่วนตัว  ก็อาจได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของเขา  

                เมื่อเอ่ยถึง “ศิลปกรรม-เทคนิคโคราช”  ที่มีตำนานนักเขียน-จิตรกรมากมาย  ชื่อของครูสนามก็จะต้องถูกเอ่ยด้วย  เพราะเขาเป็น “นักศึกษาเลขที่ 1 รุ่นแรก” ของสถาบันแห่งนี้

                เมื่อเอ่ยถึง “วงดนตรีคาราวาน” ตำนานนักเพลงเพื่อชีวิตจากที่ราบสูง  ชื่อของครูสนามก็จะต้องถูกเอ่ยถึงด้วย  เพราะบ้านของเขาเป็นทางพบทางผ่านการก่อตัวกันของนักดนตรีกลุ่มนี้  พวกเขาเป็นเพื่อนกัน  ร่วมกิจกรรมกัน ไปมาหาสู่กันยาวยาวนาน  (ครูสนามเป็นคนหนองคาย ที่ไปมีครอบครัวอยู่ที่บุรีรัมย์)  

                เรื่องนี้คนชื่อ นกน้อย-ชูเกียรติ  ฉาไธสง เคยเล่าให้ผมฟัง “...ตั้งแต่เรียนชั้น ป.6 ที่บุรีรัมย์  หลังเหตุการณ์ 14 ตุลาฯ ไม่นาน  เมื่อมีเพื่อนของพี่เขย ที่เพิ่งตั้ง “วงดนตรีคาราวาน”  มาเยี่ยมที่บ้าน  และตั้งวงเหล้า  เล่นกีตาร์  ร้องเพลงกัน  จึงรู้สึกถึงภาษากวีที่งดงามในบทเพลงนั้นๆ  หลังจากนั้น วีระศักดิ์  สุนทรศรี ได้ฝากหนังสือ “ฉันจึงมาหาความหมาย” ของ วิทยากร  เชียงกูล  มาให้อ่าน...”

                หงา  คาราวาน หรือ ท. เสน  สัญจร บอกถึงช่วงก่อตั้งวงว่า “ว่าไปแล้ว สนาม จันทร์เกาะ ก็คือตัวเลือกตัวหนึ่งในใจของผม  เพียงมิอาจจะกล้าชวน...”  

                สนาม  จันทร์เกาะ-มีประสบการณ์ทางดนตรีในแคมป์ฝรั่ง  คนตัวสูงๆ จมูกโด่งๆ ที่หลายคนพากันนึกถึงฝรั่ง  ร้องเพลงฝรั่งได้ไพเราะ  กระทั่งหลายคนชอบเรียกเขาเล่นๆ ว่า จอห์น  เดนเวอร์  

                ผมเป็นเพื่อนกับชูเกียรติน้องเขยของเขา  ได้ไปกินนอนที่บ้านเพื่อนบ่อยๆ  ได้รู้จักเคารพรักครูสนามสนิทใจ  ครูสนามมีลักษณะใจนักเลง  ใจดี  อารมณ์ขัน  เป็นนักดื่มที่รื่นรมย์  เป็นตัวของตัวเองยิ่ง 

 

2.

 

                วันที่ 22 สิงหาคม-เราไปร่วมงานโฮมบุญหนังสือ “ทางอีศาน” ที่ขอนแก่น  หลายคนมาจากกรุงเทพฯ  และหลายคนรู้จักผูกพันกับครูสนาม เช่น เนาวรัตน์  พงษ์ไพบูลย์, สุรชัย  จันทิมาธร, ชูเกียรติ  ฉาไธสง ฯลฯ 

                เราได้ข่าวครูสนามป่วย  รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลศรีนครินทร์  จึงนัดกันจะไปเยี่ยมประมาณก่อนเที่ยงวันที่ 23 สิงหาคม  แต่ไม่ทันจะไปถึง  ก็ได้ข่าวเขาจากไปแล้วด้วยอาการอันสงบ  ในวัย 64 ปี  

                เจตจำนงสุดท้ายของผู้วายชนม์ก็คือ อุทิศร่างกายเป็น “อาจารย์ใหญ่” คณะแพทยศาสตร์ หลังกลับไปทำพิธีทางศาสนาที่บุรีรัมย์ 3 วันแล้ว  ร่างของเขาก็จะกลับไปที่โรงพยาบาลศรีนครินทร์  ขอนแก่น

 

3.

 

                “นอกหรือในสนามคือความมั่น มุ่งใฝ่ฝันสรรค์สร้างแต่ทางศิลป์

                เป็นครูบาอาจารย์ของแผ่นดิน ตราบจนสิ้นชีวิตที่ปลิดปลง

                มรดกอีสาน บ้านเฉียงเหนือ มรดกมูลเชื้ออันสูงส่ง

                เชื้อแห่งศิลปกรรมผู้นำธง  นำลูกหลานเผ่าพงศ์ศิลปการ

                ให้เพื่อนได้ไปดี ณ ที่โน้น เสียงตะโกนข้ามฟ้าป่าละหาน

                ได้ยินไหมไอ้เกลอไม่เจอกันนาน ดื่มสราญให้สรูลที่นู้นนะ”

 

                สนาม  จันทร์เกาะ-หลังรู้ข่าวเขาจากไป  เนาวรัตน์  พงษ์ไพบูลย์ ได้แต่งโคลงอาลัยด้วยลายมือ ณ ที่โรงพยาบาล  และ สุรชัย  จันทิมาธร  ได้แต่งกลอนอำลาเพื่อนลงเฟซบุ๊ก ในนาม ท. เสน  สัญจร

 

 

-------------------

(หนังสือที่เธอถือมา : สนามจันทร์ : โดย...ไพวรินทร์ ขาวงาม)