สมุด+น้ำหอม ของเตือนความจำ 'แนน'นันทินี | คมชัดลึก

             อันที่ใช้เขียนจริงๆ เป็นปกที่ไม่ได้มีลวดลายอะไรเลย ส่วนมากจะเป็นเดลี่ แพลนเนอร์ เป็นการนัดหมายในแต่ละวัน ว่าเราจะต้องไปทำอะไรที่ไหนบ้าง เพราะแนนเป็นคนขี้ลืมมาก เลยเริ่มจดมาทุกปี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2006 ว่าวันนี้มีนัดที่ไหน ทำอะไร มีเรียนที่ไหน เวลาที่กลับมาดูก็เหมือนได้ทบทวนตัวเองไปด้วย

             กล่องความทรงจำของแต่ละคนนั้นมีรูปแบบไม่เหมือนกัน บางคนนิยมใช้พื้นที่ว่างในสมองเพื่อการบันทึก บางคนก็นิยมใช้พื้นที่ว่างของหน้ากระดาษในการจดจำ แต่มีบทสรุปเดียวกันคือ...การไม่ลืม ทุกคนต้องหวนกลับมาระลึกถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่บันทึกเอาไว้ในสักวันหนึ่ง ทั้งในรูปแบบของความดีใจและเสียใจปะปนกันไป คงไม่มีใครปล่อยเหตุการณ์ต่างๆ ในชีวิตให้หายไปอย่างไร้ร่องรอยได้    ขอเวลานอกวันนี้จึงพาไปดูเรื่องราวของสาวสวยวัย 22 ปี ดีกรี 1 ใน 8 สาวเดบูตองส์ "แนน" นันทินี อัมระนันทน์ ที่ความทรงจำดีๆ ของเธอนั้นอยู่กับบรรดาสมุดบันทึกเปล่า และขวดน้ำหอมหลากหลายกลิ่น ซึ่งบอกได้ว่าเป็นสิ่งของที่อยู่ข้างกายเธอมาตั้งแต่เด็กก็ว่าได้ และยังไม่เคยมีขาดหายไปสักชิ้นเดียว

           เริ่มจากเมมโมรี่ชิ้นสำคัญที่สาวแนนก็ออกตัวภูมิอกภูมิใจกับสมุดบันทึกหลากหลายลวดลาย หลากหลายที่มาและทุกชิ้นก็ยังกองอยู่เต็มห้องไม่ห่างตัว จนเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตตั้งแต่เด็ก จากหลายร้อยเล่มสาวแนนสามารถแบกมาให้เราดูที่พรีเมี่ยมเลาจน์ เซ็นทรัลชิดลม ได้แค่เพียงเสี้ยวหนึ่งเท่านั้น แต่ทุกเล่มล้วนเป็นแหล่งเก็บความทรงจำที่ดีให้กับเจ้าตัวแบบว่าได้มองเมื่อไหร่ก็สุขใจเมื่อนั้น

           "เล่มแรกเลยคือตอนที่อยู่ ป.2 เรียนอยู่โรงเรียนนานาชาติ พอหมดเทอมทุกคนก็ต้องแยกย้ายมีเพื่อนชาวเกาหลีคนหนึ่งเขาจะกลับประเทศแล้ว ก็เลยเอาสมุดนักเรียนเปล่า ที่หน้าปกเป็นภาษาเกาหลีมาให้ พอได้มาแนนก็เขียนความรู้สึกถึงเพื่อนคนนั้นลงไปที่หน้าแรก แล้วก็เก็บรักษาไว้อย่างดี พร้อมๆ กับเริ่มเก็บสมุดเปล่าลายที่เราชอบมาเรื่อยๆ ถึงตอนนี้ก็จำหน้าเพื่อนคนนั้นไม่ได้หรอก ไม่ได้เจอกันอีกเลย แต่พอเราหยิบมาดูทีไรก็รู้สึกดีมากๆ เห็นลายมือตัวเองตอนเด็ก เห็นลายสมุดเก่าๆ ก็นึกถึงเรื่องตอนเรียนเวลานั้นได้ดี" สาวแนนหยิบสมุดสีสันสดใสเล่มแรกออกมาจากกระเป๋าก่อนบอกถึงที่มาของการสะสม

           เห็นมีสะสมไว้เยอะๆ สาวคนนี้ก็ออกตัวว่าไม่ได้รักการเขียนไดอารี่ประจำวันแต่อย่างใด แม้แต่เรื่องเรียนที่เจ้าตัวตั้งใจสอบเทียบจนจบปริญญาตรี คณะวิทยาศาสตร์ภาคภาษาอังกฤษ สาขาวิชาเคมีประยุกต์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ก่อนใครในวัย 20 ปี  สมุดเล็คเชอร์ ของสาวนักทดลองก็เป็นเพียงสมุดเรียบๆ ไม่มีลวดลายอะไร ทั้งนี้เพราะเจ้าตัวให้เหตุผลว่าไม่กล้าใช้ของสวยๆ ที่ตัวเองสะสมไว้นั้นเอง

          "อันที่ใช้เขียนจริงๆ เป็นปกที่ไม่ได้มีลวดลายอะไรเลย ส่วนมากจะเป็นเดลี่ แพลนเนอร์ เป็นการนัดหมายในแต่ละวัน ว่าเราจะต้องไปทำอะไรที่ไหนบ้าง เพราะแนนเป็นคนขี้ลืมมาก เลยเริ่มจดมาทุกปี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2006 ว่าวันนี้มีนัดที่ไหน ทำอะไร มีเรียนที่ไหน เวลาที่กลับมาดูก็เหมือนได้ทบทวนตัวเองไปด้วย อย่างเปิดเล่ม ปี 2006 ดูก็จะตกใจว่าทำไมเราไปที่นี่บ่อยจัง เรามีกิจกรรมอะไรที่ทำบ่อยๆ  แล้วตอนนี้ยังทำอยู่ ยังชอบอยู่ไหม 

         ส่วนสมุดที่สะสมไว้จะจำได้เกือบทุกเล่มเลยว่าเล่มนี้ใครให้มา ซื้อมาจากไหน แต่ไม่กล้าเขียนเพราะว่าเสียดาย จะเก็บไว้ดูในห้องนอนเอากลับมาดูเรื่อยๆ ปัดฝุ่นบ้าง และจะเก็บแบบนี้ไปเรื่อยๆ บางเล่มก็เหลืองแล้ว แต่เล่มโปรดที่ยังสภาพดีอยู่ก็คงเป็นของที่ได้มาจากเพื่อนเกาหลี แล้วก็ลายการ์ตูนญี่ปุ่นเก่าอย่าง มังกิชิ ที่เป็นรูปลิงน่ารักๆ นับแล้วก็เก็บมาได้ร่วม 14 ปี  หรือกล่องเหล็กที่ซื้อมาจากฮ่องกงข้างในเป็นแผ่นกระดาษสวยๆ ให้เขียนความทรงจำลงไป มีตัวปั๊มให้มาเป็นลูกเล่น อันนี้ก็ชอบแต่ไม่กล้าเขียน ส่วนสมุดฉีดลายโฆษณาโค้กเล่มนี้สวยมาก แล้วก็ใช้บ่อยคือจะเขียนเป็นโน๊ตสั้นๆ ให้เพื่อนในวันพิเศษ  ใช้ไปเยอะพอสมควร" สาวสวยเล่าถึงที่มาของสมุดเล่มโปรดทีละเล่มๆ

         ด้วยบุคลิกท่าทางเป็นสาวทันสมัย ละม้ายคล้ายคุณแม่ ฮอลลี่ อมระนันท์ และเป็นคนชอบความหลากหลายทำให้บันฑิตด้านวิทยศาสตร์คนนี้ วางแพลนตัวเองเป็นนักการตลาดและประชาสัมพันธ์ทันทีตั้งแต่เรียนจบเพราะเบื่อความจำเจในห้องแล็บบวกกับปัญหาสุขภาพ ทำให้เจ้าตัวอยากเปิดโลกกว้างให้ตัวเองมีประสบการณ์ในด้านอื่นๆ  ก่อนจะเรียนปริญญาโทในสิ่งที่ใช้เป็นอาชีพืชที่ชอบจริงๆ ในอนาคต

        "ด้วยความที่เราเรียนเร็ว พื้นฐานเลยยังไม่เน้นเหมือนคนอื่นๆ ก็พยายามเรียนจนจบ แล้วแนนว่าคงหนักเกินไปถ้าให้อยู่ในห้องแลบทำวิจัยทุกวันเพราะตอนเรียน ปี 4 ต้องทำวิจัยทุกวันรู้สึกได้เลยว่าสุขภาพเราแย่ลง อยู่กับสารเคมีทุกวันต้องสูดดมจนจมูกเราจะพัง เลยคิดว่าเราอยู่กับอาชีพนักวิทยาศาสตร์ได้ไม่นานแน่ๆ เลยเริ่มมองหาสิ่งที่ชอบในด้านอื่นๆ ตั้งแต่ตอนนั้น โชคดีที่ตอนเรียนยังมีวิชาการตลาด การประชาสัมพันธ์อยู่บ้างเลยสนใจทำงานด้านนี้มากขึ้น พอเรียนจบก็ลองทำงานด้านประชาสัมพันธ์ก่อนเลยค้นหาและเปลี่ยนงานอยู่หลายที่ แต่ละแห่งก็มีวิธีการทำงานไม่เหมือนกันแนนอยากทำงานให้มีประสบการณ์เยอะๆ ก่อนจะได้รู้ว่าเราชอบอะไรอีกบ้างนอกเหนือจากการเรียนวิทยาศาสตร์" สาววัย 22 ปี กำลังเล่าถึงแพลนการตามหาตัวเองในช่วงเริ่มต้นของวัยทำงาน   

        ถึงจะขยาดกลิ่นสารเคมีสักแค่ไหน แต่ก็มีสิ่งหนึ่งที่เธอขอละไว้ในฐานะที่โปรดปรานมากนั้นก็คือกลิ่นน้ำหอมนานาชนิดที่เจ้าตัวสะสมไว้ตั้งแต่เด็ก เท่าที่หอบหิ้วมาให้ดูวันนี้ก็ไม่ต่ำกว่า 20 ขวด  และยังมีส่วนที่เก็บสะสมไว้ในบ้านอีกนับไม่ถ้วน ส่วนที่มาของการสะสมก็เหมือนสาวน้อยทั่วๆ ไป เริ่มจากความสงสัยกับสิ่งที่ถูกเก็บไว้ในขวดน้ำหอมโปรดของคุณแม่ จนต้องแอบทดลองฉีดอยู่หลายครั้ง สุดท้ายกลายเป็นติดการใช้น้ำหอมไปโดยไม่รู้ตัว  

       "น้ำหอมขวดแรกที่มีคือ...ได้มาจากคุณแม่  ส่วนกลิ่นที่โปรดจริงๆ แนนชอบที่ออกแนวผลไม้ หอมสดชื่นมีแอบหวานเล็กๆ พวกนี้จะมีวางไว้ทั้งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งและพกติดกระเป๋าติดตัวไว้ประจำ เพราะรู้สึกว่าเราขาดไม่ได้เลย หากวันไหนไม่ได้ฉีดรู้สึกเสียความมั่นใจมาก คิดว่าอย่างน้อยก็ให้มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ติดตัวบ้าง ดีกว่าเดินเหม็นเหงื่อ แต่บางยี่ห้อใช้ไปสักพักพอเหงื่อออก กลิ่นมันจะเพี้ยนๆ ไปไม่หอมเหมือนเดิม ก็จะใช้วิธีการส่งต่อให้คุณแม่ใช้ สุดท้ายกลายเป็นกลิ่นโปรดของแม่ไปโดยปริยาย" ลูกสาวคนเล็กของคุณแม่ฮอลลี่เอ่ยปากถึงของสะสมสุดโปรด

       ในขณะที่หยิบขวดน้ำหอมขึ้นมาโชว์ สาวนามสกุลดัง ไม่ลืมเล่าถึง คุณพ่อปาณิดล ชัยปาณี ผู้อยู่เบื้องหลังขวดน้ำหอมจำนวนมากว่าด้วยความภูมิใจว่า เป็นผู้หาซื้อมาให้

       "น้ำหอมที่ได้ส่วนมากมาจากคุณพ่อเวลาท่านไปต่างประเทศก็จะฝากเสมอ แนนไม่เคยขอว่าจะต้องเป็นยี่ห้อไหนขอให้ได้มาแค่ประเทศละขวดเท่านั้น แล้วคุณพ่อก็ละเอียดมาก รู้ว่าเราชอบกลิ่นผลไม้ แบบไหนท่านก็ซื้อกลับมาให้ทุกครั้งกลิ่นถูกใจไม่เคยซ้ำกันด้วย สิ่งนี้เป็นคุณค่าอย่างหนึ่งนอกจากความหอมยังมีเรื่องราวดีๆ ให้จดจำด้วย" สาวแนนกล่าวด้วยความประทับใจ

          ราคา ยี่ห้อ และดีไซน์ อาจเป็นเรื่องรองเมื่อได้นึกถึงที่มาของสิ่งของแต่ละชิ้น อย่างที่สาวน้อยคนนี้มองว่า "คุณค่าต้องมากกว่าราคา" บางอย่างไม่จำเป็นต้องใช้ให้คุ้ม แต่เก็บไว้ดูให้ประทับใจได้นานๆ ก็ได้เช่นกัน

..................................................
(สมุด+น้ำหอม ของเตือนความจำ "แนน" นันทินี  : คอลัมน์ขอเวลานอก : โดย...เรื่อง  ณุวภา ฉัตรวรฤทธิ์ /ภาพ สุกล เกิดในมงคล )