หนังสือที่เธอถือมา:ทำฟันง่ายกว่า
หนังสือที่เธอถือมา : ทำฟันง่ายกว่า : โดย ... ไพวรินทร์ ขาวงาม
..........
๑.
“ทำฟันง่ายกว่า”
หลายปีบนถนนคนเดินสาย ไปบรรยายโน่นอภิปรายนี่ เมืองนี่เมืองนั่นเกือบทั่วประเทศ ได้พบคนมากมายหลายประเภทที่เข้ามาฟังพวกเราเหล่าคนเขียนหนังสือพูด หลายคนชอบอ่านหนังสือ อยากเขียนหนังสือ คนหนึ่งเป็นทันตแพทย์สาว รักอ่าน ชอบเขียน ขอที่อยู่ผมไว้แล้วเขียนจดหมายติดต่อกัน ขอความรู้หรือคำแนะนำ คุยกันไปคุยกันมาระยะหนึ่ง เธอก็เขียนสารภาพเช่นนั้น
“ทำฟันง่ายกว่า” ประทับใจคำสรุปตัวเองของเธอ แน่ล่ะ-เธอเรียนทางนี้มา มีความรู้ความถนัดในการเป็นหมอฟัน มันย่อมง่ายกว่าการเขียนหนังสือที่เธอเพียงแต่รู้สึกชอบ แต่ไม่เคยมีประสบการณ์ แต่ผมนี่สิ เมื่อเทียบการเขียนหนังสือกับการทำฟันแล้ว ผมก็คงต้องบอก “เขียนหนังสือง่ายกว่า”
๒.
วิถีชีวิตวันนี้ นอกจากการเขียนหนังสือประจำ ผมก็ไม่มีงานประจำให้ต้องเข้าออกสำนักงาน จึงเป็นโอกาสง่ายที่จะได้ไปโน่นไปนี่ ตามคำเชิญของสถาบันการศึกษา หรือหน่วยงานต่างๆ
ที่รับก็มิได้รับไปทั่ว แบบรับจ้างพูด แบบตั้งค่าตัว อะไรแบบนั้น ผมก็เลือกตามความชอบความถนัด ตามเครือข่ายสายสัมพันธ์กับผู้เชิญ ตามความสะดวกในเรื่องค่าใช้จ่ายและยานพาหนะ ในวันวัยที่มากขึ้น ผมเลี่ยงในการนั่งรถโดยสารประจำทาง หรือรถไฟ (ยกเว้นเดินทางเป็นหมู่คณะ)
จังหวัดไกลๆ อย่าง เชียงราย เชียงใหม่ นราธิวาส ปัตตานี ผมไปมาแล้ว ด้วยเงื่อนไขเดียวคือเครื่องบิน เมื่อเขาต้องการตัวผม เขาก็ยินดีซื้อตั๋วให้ แม้บางครั้งค่าวิทยากรจะแค่พันสองพัน หรือบางงานไม่มี เป็นการไปทำบุญร่วมกัน ผมก็ถือว่าเขาให้เกียรติ ได้ไปเที่ยว ได้ไปพบเพื่อน ได้ไปทำกิจกรรม ได้มีที่กินที่พักที่เขาจัดให้ หลายที่หลายทางดีจนไม่คิดว่าตัวเองจะมีโอกาสวาสนา ได้พบเห็นรับรู้เรื่องราวที่แปลกแตกต่างมากมายหลายมุมเมือง ก็เพราะเงื่อนไขที่เอื้อกันของเจ้าภาพในท้องถิ่นต่างๆ เราไปช่วยกิจกรรมเขา เขาดูแลเรา แบบเพื่อนบ้าง พี่น้องบ้าง ครูบาอาจารย์บ้าง สำหรับตัวเองที่ชอบเดินทางสัมผัสศิลปวัฒนธรรมแล้ว ผมถือว่าเป็นทางตัวเอง แม้จะต้องใช้เวลา ไกลบ้าน ห่างลูกห่างเมีย และรายได้ก็ไม่ใช่ไปพูดชั่วโมงเดียวแล้วเรียกหลักหมื่นเหมือนนักโต้วาที หากแต่เป็นน้ำใจของคนที่เข้าใจกัน
อย่างปัตตานี บินจากขอนแก่น-กรุงเทพฯ จากกรุงเทพฯ-หาดใหญ่ ไปกลับ 4 เที่ยวบิน ตอนบินนี่ไม่เท่าไหร่ ตอนนั่งรถตู้จากหาดใหญ่-ปัตตานี ร่วมชั่วโมงนี่สิ มันบรรยายไม่ถูกเหมือนกัน ว่าเรามาจากบ้านทำไม ไปปัตตานีทำไม ในบรรยากาศความน่ากลัว แต่ใจก็ยอมรับการไปของตัวเองแล้ว แถมยังไปพักโรงแรมมีชื่อกลางเมืองปัตตานี ที่หลังจากนั้นมีเหตุการณ์ระเบิดหลายครั้ง รวมทั้งเมื่อไม่กี่วันมานี้
ไปปัตตานี เพราะมีครูบาอาจารย์คนอีสานที่ผมเคารพนับถืออยู่ที่นั่น อาจารย์บอกคิดดีทำดีแล้ว อะไรจะเกิดก็คงต้องเกิด เดินทางครั้งนั้นทั้งที่ลูกชายเพิ่งเกิดได้ 3 เดือน โชคดี-ภรรยายาผมเข้าใจ และให้โอกาสในเรื่องนี้เสมอ เธอบอกว่าเมื่อรับปากเป็นหน้าที่แล้วก็ต้องทำ โชคดี-ผมได้กลับบ้านโดยสวัสดิภาพ
ถ้าคิดแบบค่าวิชา ค่าเสียเวลา ค่าเสี่ยง ค่าอะไรสารพัด ค่าวิทยากรที่ได้ชั่วโมงละ 600 บาทแบบราชการ คงไม่คุ้มหรอก แต่เพราะไม่ได้คิดเรื่องนั้นเป็นตัวตั้ง จึงมีความสุขในทางนั้น
สิ่งที่ได้จากการเดินทางไปในพื้นที่ต่างๆ มีคุณค่าทางใจ ทำให้ได้เรียนรู้จิตใจที่คับแคบขลาดเขลา ลดทอนความเห็นแก่ตัว เพิ่มความเข้าอกเข้าใจและแลเห็น ผมไม่อยากเป็นเพียงคนเขียนหนังสือเป็น เขียนหนังสือได้ หรือเลี้ยงตัวเองด้วยการเขียนหนังสือได้ แต่อยากเรียนรู้และปฏิบัติตนในฐานะคนผู้หนึ่งด้วย
๓.
มีผู้บอก-ผมมีประสบการณ์เรื่องเหล่านี้มาก มีเกร็ด/เคล็ดในการเขียนกลอนเขียนอะไรมาก ถ้าเขียนเรียบเรียงเป็นหนังสือแบบวิชาการสักเล่ม น่าจะขายได้ ไม่ต้องไปเที่ยวพูดไกลๆ ก็ได้ ให้หนังสือพูดแทน
นั่นสิ-ผมไม่เก่งวิชาการ ไม่เก่งขาย แค่คิดไป พูดไป ทำไป ลืมไป ไม่มีระบบระเบียบจดจำหลักวิชาการ จะเริ่มต้นเขียนหนังสือแบบนั้นอย่างไรดี คิดถึงคำน้องทันตแพทย์หญิงคนนั้น บางที-คนเราคงมีทาง มีความถนัด มีจริตเป็นตัวเอง อะไรที่พยายามแล้วมันยาก มันอาจไม่ใช่ทางของเขา ทางของผมอาจคือการเดินทางไปพบผู้คนตามที่มีเงื่อนไขรองรับ จะให้เขียน “ฮาวทู” เรื่องกลอนนี่ ท่าทางจะยาก
อืมม-หรือว่าผมจะลอง?
--------------------
(หนังสือที่เธอถือมา : ทำฟันง่ายกว่า : โดย ... ไพวรินทร์ ขาวงาม)